جمع بندی تأثیر روابط قبل از ازدواج بر آینده‌ی زندگی مشترک

تب‌های اولیه

14 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

زيزي;997310 نوشت:
دختري هستم 18 ساله که در حال حاضر محصلم
٤سال پيش در شرايط بدي با پسرى اشنا شدم که یک سال از من کوچکتره و تا الان با اون پسر دوست هستم.
قبل از اين اقا با افراد ديگه اى هم دوست بودم اما رابطه جنسي نداشتيم.
از ٤سال پيش تا الان ب هيچ پسر ديگه اى فكر هم نكردم.
بعد از سه چهار ماه دوستی، با اصرار من رابطه ی ما به سمتی رفت که نباید می رفت و شد آنچه که نباید میشد...
بعدها متوجه شدم که در شرایطی برای ازدواج موقت با او نیازی به اذن پدر ندارم و بدون رضايت پدر مي تونيم صيغه موقت كنيم
به اصرار اون اقا صيغه كرديم به مدت ٤سال و چند ماه ديگه تموم ميشه.
ایشون منو ب خانواده اش معرفي كرده و تقريبا كل فاميل ما هم بجز پدرم ميدونن ك ما قصد هردومون ازدواجه
اما تا ٧-٨ سال ديگه اون اقا شرايطش رو نداره. واقعا بهم ثابت شده كه منو دوست داره.
سوالم اينه ك ايا ادامه دادن اين رابطه با صيغه موقت تا زمان ازدواجمون درسته يا نه؟
آیا اين كار به روابطمون بعد از ازدواج ضربه اى نمي زنه؟


می خواهم در مورد موضوعی فراتر از موضوعِ رابطه با جنس مخالف صحبت کنم:
به نظر می رسد که شما چندان به مسائل مذهبی پای بند نمی باشید. به همین خاطر به سمتِ رابطه با جنس مخالف کشیده شده اید. همان گونه که در پست دومِ خودم گفتم، «
پژوهش ها نشان می دهد که باورهای مذهبیِ نوجوان می تواند بر دوری از روابط جنسیِ زودهنگام تأثیر بگذارد». چهار سال پیشْ وقتی این راه را آغاز نمودید، فکر می کردید که نگرانِ ادامه این راه بشوید؟
آیا آن زمان به ضربه یِ بعد از ازدواج فکر می کردید؟
خودتان به خوبی می دانید که عدم پایبندی به مسائل مذهبی، این مسیرِ پر از ابهام را پیش پایتان قرار داده است.
بهتر است از گذشته یِ خود درس بگیرید. شما هنوز در ابتدای این راه هستید. اما وضعیّت همیشه به همین صورت باقی نمی ماند؛ همیشه انرژی، توان و زیباییِ امروزتان را نخواهید داشت. روزهای عُمر به سرعت برق می گذرد و روزی فرا می رسد که دیگر این انرژی و زیبایی را نخواهید داشت و حسرتِ فرصت های از دست رفته را خواهید خورد. عدّه زیادی این راه را رفته اند و اکنون از این کار شدیداً پشیمان هستند و آرزو می کنند که ای کاش زمان به عقب برمی گشت و آنها به گونه ای درست رفتار می کردند.
خوب است در این ایّام ماه محرّم از روحِ عظیمِ حضرت ابی عبدالله الحسین و حضرت ابی الفضل العبّاس (صلوات الله و سلامه علیهما) مدد بگیرید و به آنها متوسّل شوید، بیشتر به مسائل مذهبی (نماز، حجاب و ...) مقیّد شوید و از راهِ قانونی و شرعی و عُرفی به نیازهایِ عاطفی و غریزیِ خود پاسخدهی نمایید؛ تا بتوانید زندگیِ پایداری سرشار از آرامش و رضایت داشته باشید.

خانم زیزی عزیز!
من نمیخوام ته دلتون رو خالی کنم یا ناراحتتون کنم. اما چیزی رو که میدونم دانستن اون برای شما مفیده و حتما بدردتون میخوره رو میگم.
سن شما و اون پسر خیلی کم هست و قاعدتا بنا به هیجانات و دنیای خیالی ذهنیتون این رابطه شکل گرفته، شما دو نفر نه از مشکلات زمانه و زندگی اطلاع دارین و نه از مسایل مهم ازدواج و زناشویی.
صرفا یک فوران نیاز جنسی و هیجان برقراری ارتباط شما رو در کنار هم قرار داده.
چه با اذن و چه بی اذن پدر ، در هر سنی و با هر طرز فکر و دینی که باشین لازمه این رو بدونین؛

۱. برقراری رابطه ی جنسی قبل از ازدواج اکثرا به اتمام رابطه منجر میشه و به عروسی نمیرسه.
۲. ایجاد شک و بدبینی و عدم اعتماد
۳. امکان عدم رضایت بزرگان و والدین پسر در جهت ازدواج ( که در این مواقع هر کسی به اصل خودش بر میگرده و خانوادش رو قاعدتا ناراحت نمیکنه و موجب خشمشون نمیشه!)
۴. شرایط سنی شما و فراز و نشیب ها... مثل دانشگاه و قرار گرفتن در محیط بزرگتر و در نتیجه آشنا شدن با دختران و پسرانی بهتر و شرایطی ایده آل تر!

این مسئله رو بدونین که اگر اون پسر قصدش ازدواج بود قبل از ازدواج هرگز رابطه ی جنسی برقرار نمیکرد و بر عکس اجازه میداد زمان بگذره یا با خانوادش خیلی مصمم چند بار منزل شما میومدن. وقتی عطش میخوابه، کم کم بهانه ها بیدار میشن .... مثل اینکه الان بیکارم _ میخوام درس بخونم _ پول ندارم _ الان زوده و .... در آخر هم رابطه رو کاملا تموم میکنن دقیقا زمانی که شما فکر میکنین همه چیز عالیه!
متاسفم اما باید مادر گرامیتون بیش از اینها دوستی شما رو زیر نظر میگرفتن و برای شما توضیحاتی مثل عدم برقراری رابطه ی جنسی میدادن. من در این رابطه ۸۰٪ مقصر اصلی رو مادرتون میدونم.

پرسش:

دختری 18 ساله و محصّل هستم. چهار سال پیش در شرایط بدی با پسری آشنا شدم که یک سال از منکوچک تر است و تا الان با او دوست هستم. بعد از چهار ماه از گذشت آشنایی، به اصرار من رابطه جنسی برقرار کردیم. پس از مدتی، به اصرار آن آقا، بین خودمان صیغه ای چهار ساله خواندیم که چند ماه دیگر مدّتش تمام می شود. ایشان دوستم دارد و مرا به خانواده اش معرفی کرده است و تقریبا تمام فامیل – به جز پدرم- می دانند که ما قصد ازدواج داریم؛ اما آن آقا تا 8-7 سال دیگر شرایط تشکیل زندگی را ندارد.
سؤالم این است که آیا ادامه دادن این رابطه با عقد موقّت (صیغه) تا زمان ازدواج درست است؟ آیا این کار (رابطه با صیغه) به روابطمان بعد از ازدواج ضربه ای نمی زند؟

پاسخ:

متاسـفانه عده ای از دختر و پسرها خواسته یا ناخواسته به روابط دوستی پیش از ازدواج روی می آورند. دخترها بدون اطلاع خانواده ها و قبل از شناخت کامل پسرها از طریق محک زدن آنها، وارد روابط دوستی می شوند و دوستی را به خیال خودشان مقدمه ازدواج می دانند.
پسرهایی که هنوز سرد و گرم زندگی را نچشیده و از نظر مسئولیت پذیری برای ازدواج آماده نیستند، تحصیلاتِ ناقصی دارند و هنوز شغلی برای خودشان دست و پا نکرده و پول تو جیبیِ شان را هنوز از پدرشان می گیرند، با چرب زبانی، نـاز دخـترها را می کشند و خودشان را شـاهزاده ای با اسب سفید معرفی می کنند و برای دختر جملات عاشقانه زمزمه می نمایند.
اما آیا این جملات همان چیزی است که در قلبشان می گذرد؟

دخترهای نوجوان وقتی رابطه ای را برقرار می کنند، معمولاً به دنبال برقراری رابطه جنسی نیستند. آنها به دنبال تجربه عشق و دلدادگی می باشند. دختر نوجوان با دیدن پسری که پسندیده، فکر می کند شاهزاده رؤیاهایش در واقعیت به سراغش آمده است. آنها در ابتدا اصلا به رابطه جنسی فکر نمی کنند؛ بلکه معمولاً برای تقویت رابطه خود و بالا بردن صمیمیت، رابطه‌جنسی برقرار می‌نمایند. درحالیکه مردها اکثراً برای لذت جنسی این کار را انجام می دهند. ولی فیزیولوژیِ بدن دختر و پسر، و کلّاً زن و مرد، با هم تفاوت دارد. به محض تماس بدنی دختر با پسر در بدن دختر هورمونی بنام «اُکسی توسین» ترشح می شود. اُکسی توسین (Oxytocin)در بین فیزیولوژیست ها به «Super Glue» یا «هورمونِ فوق چسبنده» معروف است. به محض برقراری رابطه جنسیِ دختر با پسر با ترشح هورمون اُکسی توسین، دختر دیوانه وار به پسر وابسته می شود و به او می چسبد. بارها مراجعان دختر گفته اند:«نمی دانم چرا بعد از رابطه جنسی شدیدا به او وابسته شده ام؟ انگار بعد از این رابطه مرا جادو کرده اند». اما از نظر علمی رابطه جنسیْ قاتل عشق در مرد است و به محض برقراری این رابطه هورمون های مربوط به عشق و لذّت (یعنی دوپامین، آدرنالین و استیل کولین) در بدن مرد به شدت کاهش می یابد.

من به عنوان یک روانشناس وظیفه دارم با مُراجعِ خود (فردی که از من مشاوره می گیرد) صادقانه حرف بزنم و به او امیدِ واهی ندهم. پرسیده اید:«آیا ادامه دادن این رابطه با عقد موقّت (صیغه) تا زمان ازدواج درست است؟». من از شما می پرسم:«آیا مطمئن هستید که این آقا تا 8-7 سال آینده که تواناییِ ازدواج پیدا می کند، دوست دارِ شما باقی خواهد ماند؟». «در جامعه ما که هر مردْ روزانه زن های مختلفی با رنگ و لعابِ جدید می بیند، آیا این آقاپسر مانند امروز عاشقِ تان باقی خواهد ماند؟». احساسات و عواطف در دوره نوجوانی (بین 12 تا 19 سالگی) ناپایدار است. از کجا معلوم که شما یا این آقاپسر تا 8-7 سال دیگر عاشقِ همدیگر باقی بمانید؟ واقعیت این است که هیچ تضمینی برای ازدواجِ این آقاپسر با شما در 8-7 سال آینده وجود ندارد.
این آقا پسر اگر واقعا شما را دوست دارد، باید به صورت رسمی از شما خواستگاری کند؛ سختی های زندگی را به جان بخرد و برای شروع یک زندگیِ مشترک خود را آماده کند. به این صورت که پس از رسیدن به سنّ قانونی(هجده سال تمام) ، به صورت رسمی از شما خواستگاری کند و بعد از خواندنِ صیغه عقد و ثبتِ محضریِ ازدواج، ظرف مدّتِ شش ماه، این آقاپسر با کمک خانواده اش خانه ای _ هر چند به صورت اجاره ای_ تهیّه نماید. شما نیز با کمکِ خانواده تانْ جهیزیه ای _ هر چند در حدّ لوازمِ ضروریِ زندگی_ تهیّه کنید و زندگیِ مشترک تان را آغاز نمایید.

از نظر سنّی، مشکلی برای این ازدواج وجود ندارد. فاصله سنّیِ شما زیاد نیست و بزرگ تر بودنِ دختر از پسر، به اندازه یک یا دو سال، نمی تواند مانعی برای ازدواج باشد.
قبول دارم که این آقاپسر هنوز سربازی نرفته و به احتمال زیاد هیچ شغلی ندارد؛ ولی اگر واقعا به دنبال ازدواج با این آقا هستید، باید بدانید که هیچ فردی نمی تواند تضمین کند که 8-7 سال دیگر ازدواج تان سر بگیرد. پس اگر واقعا خواهانِ شماست، باید سختی ها را به جان بخرد و برای ازدواج اقدام نماید.
پرسیده اید:«آیا این کار (رابطه با صیغه) به روابطمان بعد از ازدواج ضربه ای نمی زند؟». در جواب باید بگویم: همین که با این آقا رابطه داشته اید، احتمال دارد باعث شود پس از ازدواجْ این آقاپسر دچار بدبینیِ شدید نسبت به شما بشود. زیرا ممکن است با خود بگوید:«نکند این خانم به تقاضای دوستیِ فردِ دیگری جواب مثبت دهد و به من خیانت کند». دسته ای از مراجعان به مؤسسات مشاوره همین افراد بدبین و پارانوئید هستند که قبل از ازدواج، با یکدیگر رابطه داشته اند.

تنها راهکارِ ممکن این است که «هر دو نفر» پس از ازدواج از خدماتِ مشاوره یِ روانشناختی بهره ببرید و در صورت بُروزِ هر گونه اختلاف، به یک روانشناس و مشاورِ متعهّد و خبره مراجعه کنید و توصیه ها و راهکارهای ارائه شده توسّطِ روانشناس را به کار ببرید تا بتوانید در کنارِ یکدیگر زندگیِ آرامش بخشی را تجربه نمایید.

موضوع قفل شده است