جمع بندی ناتوانی در اجرای تکالیف به دلیل ضعف اعصاب

تب‌های اولیه

16 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

بدیع;1019178 نوشت:

همانطوری که در پست اول اشاره کردم آنچه در قدم اول در مسیر تقرب به سوی خداوند اهمیت دارد انجام واجبات است. مستحبی که باعث آسیب دیدن واجب شود استحباب خود را از دست میدهد. اگر خواندن نماز اول وقت و رها کردن کارهای دیگر باعث عصبانیت و نهایتا ترک نماز واجب میشود نیازی نیست به این استحباب عمل کنید. حداقل تا زمانی که ظرفیت و توان آن را پیدا کنید.

امیرالمومنین علیه السلام میفرماید:

«إِذَا أَضَرَّتِ‏ النَّوَافِلُ‏ بِالْفَرِيضَةِ فَارْفُضُوهَا؛ زمانی که مستحبات به واجب ضربه زند آن را رها کنید.»(1)

سختی هایی که در راه خدا مومن به خود تحمیل میکند دو حالت دارد. حالت اول سختی هایی است که ظرفیت و تحمل آن را دارد و دلیل آن را به خوبی می داند و شیرینی میوه آن را هم می شناسد. اما سختی های حالت دوم آنهایی است که هنوز ظرفیت تحمل آن را ندارد. بلکه صرفا تقلید و یا تعبدی است که با معرفت و عشق کافی همراه نشده است. تحمیل چنین سختی هایی به نفس نتیجه ای جز طغیان نفس ندارد. به همین خاطر است که در مستحبات رخصت ترک قرار داده شده است.

با سلام

اشاره امام به نوافل است نه تمام مستحبات! و دوستمون هم جایی اشاره ای به انجام مستحبات مثل نمازهای مستحبی و... نکردند! بله اگر مستحبات زیاد انجام دهند بدون اینکه شوق و معرفت کافی را دارا باشند مفید نخواهد بود!

هر چه معرفت شخص بیشتر شود شوقش هم بیشتر میشود! بنده ام در نوجوانی نمازهای صبحم قضا میشد که علتش بی برنامگی خودم و مصرف قرص ضدصرع(خواب آوره) بود! ولی بقیه نمازها رو سر وقت سعی میکردم بخونم!

مشکل دیگری که اکثر ماها باهاش روبرویم تکراری و عادت شدن نماز برای ماست! طوریکه کم کم بدلیل عادت شدن، حین نماز ذهنمون جاهایی دیگه ای هم سیر میکنه و الفاظ خودبخود بر زبان جاری میشه و به مروری زورکی نماز میخونیم! به همین علت بنده توصیه میکنم در نمازها از اذکار مختلف استفاده کنیم!

مثلا در سجده های رکعت اول لا إلهَ إلاّ أنْتَ سُبْحانَکَ إنّی کُنْتُ مِنَ الظالمینَ

و در سجده های رکعت دوم لا إلهَ اِلاّ أَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّی کُنْتُ مَنَ المُسْتَغْفِرینَ

در رکوع لا اِلهَ اِلاّ أَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّی کُنْتُ مِنَ الرّاغِبینَ و... بگیم! برای قنوت دعاهای مختلف رو حفظ کنیم و بخونیم

بعد سوره حمد، سوره های مختلف رو در پنج نماز بخونیم که پیامبر نازنین هم این کار رو میکردند!

استفاده از برخی اذکار، نماز را خاص و متفاوت میکند و حین نماز بیشتر متوجّه خدا هستیم! البته نباید اذکار زیادی را استفاده کرد بلکه یه سری اذکار را انتخاب و در نمازها بکار برد تا حین نماز هی تصمیم نگیری کدوم ذکر رو بگی بهتره یا ...

دوستان بهتر است زندگینامه اولیای الهی خصوصا دوران نوجوانی و جوانی ایشان را مطالعه کنند تا ببینند آنها چقدر در سلوک جدّی و کوشا بودند

البته منظور بنده این نیست که همه زندگی صرف ذکر و عبادت شود و حتی خانواده را برای تفریح یا... بیرون نبرید یا سایر امور بظاهر دنیوی را انجام ندهید!

تلاش برای کسب رزق حلال هم عبادت گفته شده! عشق ورزی به همسر و فرزندان هم از نشانه های انسانهای مومن است! چون در همین اعمال هم در قلب جویای رضای خداوند هستیم اینها هم نوعی ذکر عملی حساب میشوند!

یحبّونه;1019187 نوشت:
اشاره امام به نوافل است نه تمام مستحبات! و دوستمون هم جایی اشاره ای به انجام مستحبات مثل نمازهای مستحبی و... نکردند! بله اگر مستحبات زیاد انجام دهند بدون اینکه شوق و معرفت کافی را دارا باشند مفید نخواهد بود!

نوافل در لغت و در لسان روایات به معنای مستحبات است و به تدریج و بیشتر در زبان فارسی و اصطلاح فقهی منصرف به خصوص نمازهای مستحب شده است. در برداشت معنا از روایات همیشه دقت داشته باشید به ترجمه هایی که در ذهن از الفاظ دارید اکتفا نکنید. الفاظ در طول زمان دچار تطور و تغییر معنایی میشوند.

متشکرم از تمام دوستانی که منو راهنمایی کردند بخصوص جناب بدیع،یحبونه عزیز و خانم شبنم

این مشکل به نظرم در اکثر جوان های امروز باشه چون من هم به آن دچار هستم.

پرسش: من از کودکی پرخاشگر و کم طاقت بوده ام. اما اخیرا متوجه شدم به شدت ضعف اعصاب دارم. در حدود ۳ ساله که دارم تلاش میکنم در مسیر قرب الی الله و سیر و سلوک قدم بردارم. تمام مطالب لازم رو هم از کتاب هایی مثل معراج السعاده مرحوم نراقی ،چهل حدیث امام خمینی(ره)،پانزده گفتار علامه طباطبایی و... بدست آوردم. اما این بیماری توی این چند سال به شدت سد راه من شده بطوری که من حتی نتونستم توی این ۳ سال حتی ۱ هفته به طور مداوم نماز های واجبم رو بجا بیارم. چون بعد از چند روز نماز خوندن به شدت عصبی و پرخاشگر میشم. تا جایی که حتی نمازهام را نمی تونم پشت سر هم بخونم و بعد از چند روز نماز خواندن، چند روز هم نمازم قضا میشه. رعایت اوقات نماز من را اذیت میکنه. مثلا دارم تلویزیون میبینم و موقع نماز میرسه و باید الان از فیلم دل بکنم و بلند بشم و نماز بخونم.

پاسخ: به شما برای داشتن انگیزه حرکت در مسیر قرب الهی تبریک می گویم. سیر و سلوک معنوی و عرفانی برای بسیاری از ما دارای جذابیت است. توصیفات شنیدنی از زندگی عرفا و کشف و کرامات آنها، رسیدن به آرامش و اطمینان قلب، فارغ شدن از دنیا و داشته و نداشته آن، تضمین رفتار درست و به دست آوردن بهشت برین و ... انگیزه هایی است که انسان را به پا گذاشتن در مسیر سیر و سلوک ترغیب میکند و آن را حداقل برای بخشی از زندگی تبدیل به یک دغدغه میکند. اما این دغدغه در بسیاری از افراد دوام زیادی نمی آورد و پس از مدتی تبدیل به یک حسرت میشود. دلایل زیادی برای این عدم موفقیت وجود دارد اما به یکی از مهم ترین آنها بپردازیم.

مسیر سیر الی الله از مقامات و منازلی تشکیل شده است که باید به تدریج و همراه با تثبیت طی شود. یعنی فضیلت کسب شده در مقامات قبلی باید در مقامات بعدی محفوظ بماند در غیر این صورت نردبان صعود الی الله فرو خواهد ریخت. نداشتن توجه به این اصل باعث میشود با الگوگیری نابجا از عرفای بزرگ و یا استفاده غیر صحیح از کتب عرفانی بدون اینکه منازل مقدماتی را طی و تثبیت کرده باشیم برای مدتی تکالیف منازل بالاتر را به خود تحمیل کنیم و بعد از مدتی با حالت سرخوردگی به سر جای اول و یا حتی عقب تر برگردیم!

بدون شک مبنایی ترین پله و ابتدایی ترین قدم در مسیر سیر الی الله انجام واجبات و ترک محرمات است. از این میان بجا آوردن نمازهای واجب از اهمیت بیشتری برخوردار است. بنابراین به شما توصیه میکنیم قبل از هر نوع دستورالعمل سلوکی و یا عبادت مستحبی نمازهای واجب را برای خود ملکه کنید.

شاید پرداختن به عبادات مستحبی و یا اذکار و اعمال داوطلبانه نشاط و توان شما را برای انجام نماز واجب کاهش دهد. بنابراین برای شما لازم است به عبادات واجب اکتفا کنید و وقت های دیگر خود را با کار، ورزش، تفریح و ... پر کنید تا برای نماز نشاط کافی داشته باشید.

آنچه در قدم اول در مسیر تقرب به سوی خداوند اهمیت دارد انجام واجبات است. مستحبی که باعث آسیب دیدن واجب شود استحباب خود را از دست میدهد. اگر خواندن نماز اول وقت و رها کردن کارهای دیگر باعث عصبانیت و نهایتا ترک نماز واجب میشود نیازی نیست به این استحباب عمل کنید. حداقل تا زمانی که ظرفیت و توان آن را پیدا کنید.

امیرالمومنین علیه السلام میفرماید:
«إِذَا أَضَرَّتِ‏ النَّوَافِلُ‏ بِالْفَرِيضَةِ فَارْفُضُوهَا؛ زمانی که مستحبات به واجب ضربه زند آن را رها کنید.»(1)

پی نوشت:
1. ابن شعبه حرانى، حسن بن على‏، تحف العقول، مصحح: غفارى، على اكبر، قم، جامعه مدرسین، ص236.

موضوع قفل شده است