جمع بندی افطار یا نماز اول وقت؟

تب‌های اولیه

7 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال
افطار یا نماز اول وقت؟

سلام
ما خانواده ای هستیم که کنار هم غذا می خوریم
افطار که میشه من می خوام نمازم رو اول وقت بخونم پدر و مادر عصبانی میشن و اصرار دارن که اول افطار کنم بعد نماز بخوانم
منم به این خاطر که بعد از از افطار ممکنه یادم بره همیشه اول نمازم رو می خونم بعد افطار می کنم.
البته فقط ماه رمضان نیست عادت من نماز اول وقت هست
منتهی من موندم الان دستور اسلام چیه؟
من به حرف پدر و مادرم گوش بدم و اول غذا بخورم یا همچنان اول نماز بخونم؟
ممنون میشم پاسخ بدین

width: 700 align: center

[TD="align: center"]با نام و یاد دوست

[/TD]

[TD="align: center"][/TD]


کارشناس بحث: استاد حافظ

[TD][/TD]

با سلام خدمت جناب رسانه درستکار؛

رسانه;1022950 نوشت:
ما خانواده ای هستیم که کنار هم غذا می خوریم
افطار که میشه من می خوام نمازم رو اول وقت بخونم پدر و مادر عصبانی میشن و اصرار دارن که اول افطار کنم بعد نماز بخوانم
منم به این خاطر که بعد از از افطار ممکنه یادم بره همیشه اول نمازم رو می خونم بعد افطار می کنم.
البته فقط ماه رمضان نیست عادت من نماز اول وقت هست
منتهی من موندم الان دستور اسلام چیه؟
من به حرف پدر و مادرم گوش بدم و اول غذا بخورم یا همچنان اول نماز بخونم؟

از آنجا که درخواست پدر و مادر در تعارض با انجام واجب یا ترک حرام شرعی نیست قطعا برآورده ساختن مطالبه پدر و مادر ارجحیت دارد؛

حتی در شرایطی، اگر مطالبه‌کنندگان، کسانی غیر از پدر و مادر می‌بودند نیز اجابت خواسته‌ی آنان اولویت می‌داشت؛ مثلا، اگر عده‌ای بر سر سفره منتظر شما بوده باشند و بدون شما شروع به غذا خوردن نکنند.

مگر این که شما بتوانید با زبانی نرم و قانع‌کننده آنان را متقاعد بر آغازیدن به سرو غذا کنید و خودتان نیز با حذف مستحبات، در کوتاهترین زمان به آنان ملحق شوید.

فکر میکنم عدم افطار بعد از اذان و نماز خواندن در حالتی که هنوز در امساک هستیم رد هبه ی الهی باشد
و آیا بهتر این نیست حتی اگر شده با یک لیوان آب یا یک عدد خرما امساک را ترک کنیم و به نماز باستیم و هم افطار کرده باشیم و هم نماز اول وقت را خوانده باشیم؟
البته بحث هبه و لطف خداوند همواره میان فقها بحث بوده
مثلا برخی مذاهب اسلامی معتقد اند که قصر نماز مسافر هدیه ی خداوند است و واجب نیست
و برخی مذاهب اسلامی مانند شیعه معتقد اند که آن واجب است و هدیه ی خالق مانند هدیه مخلوق قابل رد نیست همان گونه افطار روز عید هدیه ای از سوی خداوند است و نمی توان در این روز روزه گرفت
البته روایاتی قائل به استحباب نگه داشتن امساک تا وقت نماز عشا در برخی کتب شیعه وجود دارد که البته با این قاعده که در بالا عرض کردم نمی خواند لطفا توضیح دهید

با سلام خدمت شما؛

ghaderiko;1023260 نوشت:
فکر میکنم عدم افطار بعد از اذان و نماز خواندن در حالتی که هنوز در امساک هستیم رد هبه ی الهی باشد

آن افطاری که در احادیث به عنوان هبه خداوند معرفی شده، افطار در سفر است یعنی خداوند «روزه نگرفتن در سفر» و «شکسته شدن نماز در سفر» را به عنوان هدیه‌ای به پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله و امت ایشان قرار داده است.

پس با آن چیزی که مورد بحث این تاپیک است متفاوت است.

یا هو

سلام و عرض ادب

خدا خیرتون بده لطفا به این سوال هم جواب بدید

مامانم بدجور درگیره نماز اول وقت هست و نباید بهش استرس وارد بشه وگرنه تمرکزش بهم میخوره و باید از اول بخونه
وسواس داره

الان تو ماه رمضون احتمالا مهمون دعوت کنیم ....ما مهمونامون نا نجیب وپررو هستن و خجالت و فلان حالیشون نیست
از طرفی پدرم اهل نماز و فلان هم نیست و به مامانم هم زیاد گیر میده و به حساسیت مامانم نسبت به مذهب زیاد اهمیت نمیده

وقتی مهمون میاد پدرم اصرار داره که همه چیز سریع حاضر و اماده باشه و مامانم در دسترس باشه و...
و مامانم اصرار داره که نمازش رو اول وقت بخونه ...

مامانم میترسه نمازش قضا بشه یه موقع خلاصه اصرار داره اول وقت باشه
الان این موضوع باعث اختلاف هست ما چه باید بکنیم؟

بسم الله الرحمن الرحیم

سؤال:
در هنگام افطار همه اعضای خانواده در کنار یکدیگر غذا می‌خورند در این میان فرزند خانواده می‌خواهد به جهت خواندن نماز اول وقت سفره و جمع را ترک کند؛ از طرفی، پدر خانواده از فرزند درخواست کرده تا در کنار اعضای خانواده بماند و نماز را به تأخیر بیندازد. حال آيا می‌توان گفت به لحاظ اخلاقی فرزند بی‌توجه به درخواست پدر، نماز را مقدم سازد یا آنکه برای دلجویی از پدر، نماز را به تأخیر بیندازد؟

پاسخ:
از آنجا که درخواست پدر و مادر در تعارض با انجام واجب یا ترک حرام شرعی نیست قطعاً برآورده ساختن مطالبه پدر و مادر ارجحیت دارد. (۱)
حتی در شرایطی، اگر مطالبه‌کنندگان، کسانی غیر از پدر و مادر می‌بودند نیز اجابت خواسته‌ی آنان اولویت می‌داشت؛ مثلا، اگر عده‌ای بر سر سفره منتظر ما باشند و بدون حضور شما شروع به غذا خوردن نکنند.
مگر این که فرد بتواند بین نماز اول وقت و حضور به موقع سر سفره جمع کند؛ مثلا با زبانی نرم و قانع‌کننده آنان را متقاعد بر آغازیدن به سرو غذا کرده و خودش نیز با حذف مستحبات، در کوتاهترین زمان به آنان ملحق شود.

پی‌نوشت
۱. شرف‌الدین، حسین، تحلیلی اجتماعی از صله رحم، قم: دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۷۸ش، ص ۵۰.


موضوع قفل شده است