جمع بندی گفتن ذکر یونسیه بدون استاد

تب‌های اولیه

31 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

رهگذر 2;1013417 نوشت:
ذکر یونسیه با تعداد و در مکان خاص نیاز به اذن استاد داره
و حضرتعالی به صرف کارشناس بودن نمیتونید منکر اثر وضعی این ذکر در زندگی افراد بشید

سلام و تحیت؛

عنوان «کارشناس» دال بر تفوق و برتری حقیری مثل بنده نسبت به کاربران فاضلی چون شما نیست.

در مورد جمله‌ای که فرمودید یک سؤال دارم:
اگر فرض بگیریم یک استادی شاگردش را از گفتن این ذکر به تعداد مثلا ۴۰۰۰ بار در حال سجده در فلان مکان نهی کرد زیرا به قول شما دارای اثرات سوئی است؛ حال اگر کسی بدون اطلاع از حال و قال این استاد، به صورت اتفاقی این ذکر را با همین تعداد در همان مکان و وضعیت گفت، و طبق سخن شما، به دردسرهایی افتاد، آیا گرفتار شدن در این چاله، اغراء به جهل نیست؟ آیا دیگر می‌توان با چنین نگاهی، نزدیک اذکار شد؟ با این فضای امنیتی که شما تصویر کردید گویا نزدیک شدن با اذکار قرآنی، نزدیک شدن و بازی کردن با آتش است تا رفتن به خانه‌ای امن و آرام!! چنین وضعیتی یاد آور حال کسی است که می گوید در خانه‌ی خودم هم امنیت و آرامش ندارم!! یا تداعی کننده وضعیت کسی است که مشغول دست زدن به آب نهری روان است اما یک دفعه این آب، مبدل به آهن مذاب و گداخته می‌شود و او را می‌سوزاند!!

در حالی که فرمود: کلمة لا اله الا الله حصنی ... کلمه توحید و به طور کلی ذکر الله دژ است مایه امن و امان است ... .

حافظ;1013528 نوشت:
کاربران فاضلی چون شما

سلام
بنده هیچ جسارتی به شما نکردم
و البته هیچ اظهار فضلی هم نکردم فقط تجربه شخصیم رو گفتم.

قبل از هرچیز یه توضیح بدم :
بنده کاربر رهگذر آسمانم که عضو وفادار بودم
یه ماه نیومدم سایت و کاربریم پرید شدم رهگذر 2 و دوست جدید
پس مطمئن باشین با فضای انجمن کاملا آشنام
ولی نمیدونم چطوری میشه کاربریم رو برگردوند تا بابت هر پستم مجبور نشم یه صفحه توضیح بدم
تا دوستان متوجه منظورم بشن

حافظ;1013528 نوشت:
به قول شما دارای اثرات سوئی است

بنده همچین چیزی نگفتم
گفتم هر ذکری اثر وضعی داره
اینکه شما بخوای یه پارچ آبو تو یه لیوان جا بدی
فقط محیط رو کثیف تر میکنی و زحمتت بیشتر میشه
ولی مشکل از اون آبه نیست
مشکل از ظرفیت لیوانه که گنجایش یه پارچ رو نداره
و صد البته مشکل از شمای نوعیه که بدون شناختن ظرفیت لیوان میری سراغ پارچ

ممکنه شما همین ذکر رو در مکان و زمان و با تعداد خاصی بگی
نه تنها هیچ مشکلی پیش نیاد بلکه خیلی هم مفید باشه براتون
ولی من اگه همین ذکر رو در همون مکان و زمان و با همون تعداد بگم
کلا زندگیم کن فیکون بشه
مشکل از اون زمان و مکان و ذکر نیست
مشکل از ظرف وجودی منه که گنجایشش با شما فرق میکنه
و حد و اندازه این گنجایش رو فقط استاد صاحب اذن میدونه

گذشته از همه اینها سابقه کاربریم نشون میده علاقه ای به جروبحث ندارم
فقط نظر و تجربم رو میگم و رد میشم
و همونطور که به جناب قدیما گفتم
هرکسی در رد و پذیرش آرا دیگران مختاره .

آیت الله عبدالکریم کشمیری خودشون گفتند که ذکر یونسیه 400 مرتبه برای عموم مردم هست و عوارضی ندارد دیگر شما از ایشون بالاتر نیستید که!!!!!

بسم الله الرحمن الرحیم
بسیار شنیده شده که گفتن ذکر یونسیه با عدد مشخص در سجده بدون اذن استاد ذی صلاح که مسئولیت تربیت سالک را برعهده گرفته، انسان را دچار مشکلات میکند.
خیلی ها گفتند تجربه کردند و بدون اذن استاد گفتند و ضربه دیدند
در یکی از سخنرانی های آقای فاطمی نیا شنیدم که قریب به این مضمون میگفت که در یک سخنرانی راه های مقابله با چشم زخم رو میگفتم ، شخصی آمد به من گفت که من به چشم زخم اعتقاد ندارم و این ها همش خرافاته و ایشون گفته اعتقاد نداشته باش ، موقعش که برسه چوبش رو میخوری ! چشم زخم کاری نداره که تو بهش باور داشته باشی یا نه! در روایات آمده که چشم زخم حق است.

این مساله هم همین هست ، اکثر افرادی که در این وادی حرکت کردند این مساله را گفتند ، حالا یه نفر دلش میخواد خودش رو بندازه توی دردسر! بسم الله!
خوبه انسان از تجربه دیگران استفاده کند و جانب احتیاط را در پیش بگیرد!
به زور که اجبار نکردن یاالله ۴۰۰ مرتبه ذکر یونسیه آدم در سجده بگه! یک عالمه اذکار مختلف و ادعیه متنوع با سند های متقن از ائمه نقل شده
اگر هدف ارتباط با خدا و لذت بردن از نام و یاد خداست و تقرب به اوست، بهتره که انسان از اذکار و ادعیه وارده استفاده کند.
البته بیشتر این رغبت به گفتن این ذکر با کیفیت مذکور (۴۰۰ مرتبه در سجده و...)از روی هوی و هوس (ارتباط با عوالم غیب و برزخی) هست که خود همین هم نیاز به درمان دارد! وگرنه محبوب اصلی نه در این دنیا و نه در آخرت به چشم سر دیده نمیشود.
اصلا حدیث داریم که( نباید دنبال مسائلی بود که از انسان پوشیده شده)
اگر انسان خودش را اصلاح کند به فراخور حالش خدا پوشیده ها و پرده ها را برای رشدش کنار میزند
..............
نصایح امیرالمومنین ع به فرزندش در نامه ۳۱:
اموری که اهل تجربه مشقّت تجربه کردن آن را کشیده اند، و تو از زحمت طلب کفایت شده، و از تجربه دوباره آسوده گشته ای، و آنچه ما در صدد تجربه آن بودیم به دست تو رسیده، و قسمتی از آنچه بر ما پوشیده مانده برای تو روشن گردیده است.
پسرم! اگر چه من به اندازه مردمی که پیش از من بوده اند عمر نکرده ام، ولی در کردارشان دقّت، و در اخبارشان فکر نموده، و در آثارشان سیاحت کرده ام، تا جایی که همانند یکی از آنان شده ام، بلکه گویی از پی آنچه که از وضع آنان به من رسیده عمرم را با اولین و آخرینشان گذرانیده ام، زلال اعمالشان را از تیرگی، و سود و زیان کردارشان را شناختم، از این رو از هر چیزی پاکیزه و خالصش را برایت انتخاب کردم

با سلام و عرض ادب؛

رهگذر 2;1013529 نوشت:
ولی نمیدونم چطوری میشه کاربریم رو برگردوند تا بابت هر پستم مجبور نشم یه صفحه توضیح بدم
تا دوستان متوجه منظورم بشن

شما تاج سر ما هستید!
خالصانه و قلبا شما را دوست دارم؛
شما رهگذرید ولی دائم قدمتان به روی چشم ماست

رهگذر 2;1013529 نوشت:
بنده همچین چیزی نگفتم
گفتم هر ذکری اثر وضعی داره

اما لازمه‌ی کلامتان همین می‌شود. چون اثر وضعی از دو حال خارج نیست یا خوب است که چه بهتر؛ یا بد است که محل کلام است.

رهگذر 2;1013529 نوشت:
اینکه شما بخوای یه پارچ آبو تو یه لیوان جا بدی
فقط محیط رو کثیف تر میکنی و زحمتت بیشتر میشه
ولی مشکل از اون آبه نیست
مشکل از ظرفیت لیوانه که گنجایش یه پارچ رو نداره
و صد البته مشکل از شمای نوعیه که بدون شناختن ظرفیت لیوان میری سراغ پارچ

ببینید این که باید نگاه به ظرفیت کرد، فقط در ذکر گفتن نیست در غذا خوردن و ورزش کردن و مطالعه کردن هم صادق است و ما منکر این موضوع نیستیم؛

اما سخن این است که اولاً ما فرض را با این بستیم که شخص حال ذکر داره، قرار هم نیست خودش را خسته کنه؛ از کم شروع کرده، کم کم رسیده به جایی که حال خوش معنوی و اقبال قلبی همه و همه او را به گفتن و ادامه دادن ذکر دعوت می‌کنند؛ چه اشکالی در آن هست؟‌

ثانیاً، خاصیت ذکر خدا این است که آرام آرام ظرفیت انسان را توسعه می‌دهد. ظرفیت انسان مثل پارچ نیست که ثابت و لایتغیر باشد؛ بلکه همین موجود عرشی یک وقتی فرشی بوده و چه چیزی بهتر از ذکر خدا ظرفیت انسان را وسعت می‌بخشد!

رهگذر 2;1013529 نوشت:
و حد و اندازه این گنجایش رو فقط استاد صاحب اذن میدونه

ثالثاً مگر چند درصد انسان‌ها با استاد قابل و صالح در ارتباطند!؟ درصد کمی؛

اکثری انسان‌ها دستشان از استاد صالح خالی است

اگر نگوییم خود این بایستگی استاد برای تجویز ذکر باعث می‌شود اکثر مردمی که دستشان از استاد خالی است به جنب و جوش و تلاطم پیدا کردن استاد بیفتند و عده‌ای استاد نما هم آنها را اغوا کنند و خلاصه بد از بدتر خواهد شد؛

لازمه این حرف این است که اکثر آدمها سراغ ذکر خدا نروند چون طبیعی هست که آدمها از چیزهای خطرناک دوری کنند؛ و همانطور که از نسبت به گناه احتیاط می‌کنند نسبت به ذکر گفتن نیز احتیاط کنند [در کلام جناب جبرئیل هم بود که باید احتیاط شود] یعنی گناه و ذکر در موضوع احتیاط کردن کنار هم قرار می‌گیرند

آنوقت به نظر شما آيا یک چنین داستانی از سوی خدا، نقض غرض و نقض سبب نیست!

ذکری که باید مایه دستگیری مردم باشد، بشود قوز بالای قوز؛ بیشتر از آنکه مرهمی بر زخم باشد بدتر دردسر ساز شود

بله یک معیارهای کلی هست که باید رعایت شود مثلا وقتی گرفتار ادبار روحی هستی یعنی حال خوش معنوی نداری و نفس گرفتار کافر کیشی شده ... خب به زور فلان تعداد ذکر نگو؛ همانجا هم گاهی اوقات یک ذکر قلبی زمینه‌ساز حال خوش معنوی می‌شود و راه را برای ذکر لسانی باز می‌کند

جبریل;1013546 نوشت:
البته بیشتر این رغبت به گفتن این ذکر با کیفیت مذکور (۴۰۰ مرتبه در سجده و...)از روی هوی و هوس (ارتباط با عوالم غیب و برزخی) هست

کم لطفی فرمودید.

جبریل;1013546 نوشت:
اگر هدف ارتباط با خدا و لذت بردن از نام و یاد خداست و تقرب به اوست، بهتره که انسان از اذکار و ادعیه وارده استفاده کند.

ذکر مورد بحث ما هم از همین نوع است.

حافظ;1013622 نوشت:
کم لطفی فرمودید.

بسم الله الرحمن الرحیم

استاد ببخشید مثل اینکه سو تفاهم شده من صحبتم با شما نبود .

جبریل;1013639 نوشت:
مثل اینکه سو تفاهم شده من صحبتم با شما نبود .

سلام و تحیت؛

عرض نکردم که شما روی سخنتان با شخص خاصی بود این که شما فرمودید بیشتر این رغبت به گفتن ذکر به تعداد خاص از روی هوی و هوس است ادعای سنگینی است ما نمی‌توانیم از انگیزه‌ و نهانخانه‌ افراد مطلع شویم.

بسم الله الرحمن الرحیم
بله حق با شماست
بنده اشتباه کردم

بسم الله الرحمن الرحیم
سؤال:
آیا گفتن ذکر یونسیه نیازمند به تجویز و توصیه استاد است بطوری که زیاد گفتن آن دارای اثرات نامطلوبی بر زندگی انسان دارد؟ یا هر کس به هر تعداد که بخواهد -ولو زیاد- می‌تواند آن را بگوید؟

پاسخ:
ذکر یونسیه عبارت است از: «لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین» که با مضمون توحیدی در فقره اول آغاز و با واگویه‌ی یک انسان در اخلاق بندگی پایان می‌یابد.

پس اصل ذکر را نمی‌توان به لحاظ محتوا داخل در خطوط قرمز دانست یا آنرا مفید برای افراد خاص یا شرایط خاصی دانست یا حتی نمی‌توان آن را مضر به حال افرادی خاص در شرایطی خاص دانست؛ بخصوص آنکه، برگرفته از آیه ۸۷ از سوره انبیاء است.

آیت الله مظاهری پیرامون این ذکر می‌نویسد:
«بزرگان و اساتيد اخلاق، ذكر يونسيه‏ را بسيار مؤثر مى‏دانند و سفارش اكيد بر آن دارند. سالك بايد اگر مى‏تواند در سجده و اگر نمى‏تواند در تعقيب نمازهاى يوميه و هنگام راه رفتن و خوابيدن و استراحت كردن، ذكر يونسيّه‏ را بر زبان جارى كند، زيرا اين ذكر موجب رهايى يونس گرديد و خواندن اين ذكر براى رفع مشكلات و جذب نظر لطف خداوند نيز مؤثّر است. موقعى كه حضرت‏يونس (ع) در امتحان الهى سر فراز و موفّق نشد و در شكم ماهى زندانى شد، مرتّباً ذكر شريف‏ "لا إله إلا أنتَ سُبحانَكَ إنّي كُنتُ مِنَ الظّالِمينَ‏" را تكرار كرد تا اينكه خداوند رحمان و رحيم او را نجات بخشيد. (فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ)[1]
خداوند متعال در جائى ديگر اشاره مى‏فرمايد كه:
(فَلَوْ لا أَنَّهُ كانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ، لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلى‏ يَوْمِ يُبْعَثُونَ)[2]
پس اگر نه اين بود كه او (در شكم ماهى) از تسبيح‏گويان بود، حتما تا روزى كه (مردم) برانگيخته مى‏شوند در شكم آن ماهى مى‏ماند.
لذا از طرف علماى علم اخلاق تاكيد شده كه اين ذكر شريف را بسيار بخوانيد. در هر حالى كه هستيد، در سجده، در حالت نشسته، اگر در نماز نشد بعد نماز و يا حتّى در هنگام راه رفتن و نظاير آن».[3]

ولی از آنجا که عنصر «مداومت» و «کثرت» در تأثیر حداکثری برخی اذکار (اغلب اذکار) دخیل است؛ می‌توان گفت اظهارنظرهای تخصصی از سوی مراجع با تجربه و ذی‌صلاح، مغتنم و مفید فایده خواهد بود.

همانطور که یک کارشناسِ ساختمان می‌تواند در مورد فرو رفتن یک میخ به دیوارِ‌ ساختمان، اینگونه اظهارنظر کند که این میخ با کمتر از پنج ضربه به دیوار فرو نخواهد رفت؛ می‌توان از یک استاد سیر و سلوک نیز این انتظار را داشت که در خصوص تأثیر حداکثری برخی اذکار، شرط تعداد خاصی از ذکر را توصیه کند –مثلا بگوید برای اثربخشی بیشتر، کمتر از ۱۰۰ مرتبه در روز گفته نشود-.

زیرا، برخی افراد که از آمادگی روحی بالاتری برخوردارند با گامهایی اندک، منقلب و متحول می‌گردند ولی برخی که از آمادگی روحی چندانی برخوردار نیستند، برای بازیابی حیات معنوی خویش، لازم است آنقدر مدام بر کوبه دل بکوبند تا بالاخره فطرت توحیدی بر چارچوب جانشان ظاهر شود تا به مدد آن، به سیر و سلوک روحی ادامه دهند.

چنانچه مرحوم میرزاجواد آقا ملکی تبریزی می‌گوید:
«استاد من علاقه‏مندانش را به اين سجده سفارش مى‏كرد و هركس كه انجام مى‏داد تأثيرش را مشاهده مى‏كرد، مخصوصا كسانى كه اين سجده را بيشتر طول مى‏دادند. بعض آنها هزار مرتبه ذكر مذكور را در سجده تكرار مى‏كردند و بعضى كمتر و بعضى بيشتر و شنيدم كه بعض آنها اين ذكر را سه هزار مرتبه‏ در سجده‏ تكرار مى‏كردند».[4]

استاد سیر و سلوک حق دارد با توجه به وضعیت و موقعیت شاگرد خویش دستورالعمل‌هایی در مورد تعداد اذکار و چگونگی آن تجویز کند. ولی آنچه حائز اهمیت است، داشتن تسلط و تخصص کافی برای این گونه اظهار نظرهاست. بنابراین، نمی‌توان به محض مواجهه با اشخاصی که مدعیِ داشتن صلاحیت برای صدور اینگونه دستورالعمل‌های سلوکی هستند، تن به تجویزات آنان داد.

حال اگر به علل مختلف –ولو عدم اطمینان به صلاحیت استاد- دست‌رسی به فرد صالح و لایق و مراجعه به او برای اخذ دستورالعملهای سلوکی میسر نبود نمی‌توان باور داشت که زیاد گفتن ذکری مانند ذکر یونسیه، به دلیل داشتنِ عوارض منفی، خط قرمز اذکار باشد؛ زیرا،

اولاً، همانطور که گفته شد ذکر یونسیه، به لحاظ محتوا، منطقه ممنوعه‌ی اذکار تلقی نمی‌شود؛

ثانیاً، ذکر یونسیه مصداق «ذکر» است و مشمول قاعده کلی «اذکروا الله ذکرا کثیرا»[5] می‌شود؛

ثالثاً، اگر قرار باشد زیاد گفتن برخی اذکار قرآنی نظیر ذکر یونسیه، موجب عوارض منفی باشند، لازم است از سوی متولیان و مفسران واقعی قرآن –یعنی اهلبیت‌علیهم السلام- گوشزد شود و حال آن که چنین ممنوعیتی از سوی آنان شنیده نشده است؛

بعلاوه، با تصویر چنین فضای امنیتی، این گمان به اذهان خطور خواهد کرد که گفتن الفاظ مباح و معمولی –مانند اشعار- خیلی بی‌دردسرتر از گفتن ذکر یونسیه خواهد بود در حالی که با منطق قرآن سازگار نیست.

نتیجه:
نمی‌توان باور داشت که گفتن ذکر یونسیه در برخی اوقات یا برای برخی افراد و یا به تعداد زیاد یا کم، دارای اثرات روحی منفی باشد.

منابع
[1]. الأنبياء/ 88:« پس ما خواسته او را بر آورديم و او را از اندوه نجات بخشيديم؛ و ما اينگونه مؤمنان را نجات مى‏دهيم.»
[2]. الصافّات/ 144- 143

[3]. مظاهری، حسین، سیر و سلوک معنوی در پرتو قرآن و عترت، قم: موسسه الزهراء، ۱۳۸۹ش، چ دوم، ص ۱۱۴-۱۱۵.

[4]. میرزاجواد آقا ملکی تبریزی، المراقبات، به نقل از ابراهیم امینی، خودسازی یا تزکیه و تهذیب نفس، قم: شفق، ۱۳۷۵ش، چ هشتم، ص ۲۳۶.

[5]. احزاب/ ۴۱.


موضوع قفل شده است