جمع بندی نفقه نداشتن زن در ایام غیر حمل

تب‌های اولیه

100 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

مغیث;1024681 نوشت:
اولا بنده قیاس نکردم بلکه برداشت و فهم شما قیاس است.

ثانیا دختر و پسر (برای زندگی و سکونت در مسکن مد نظر قرآن ) صیغه نمی شنوند، زن و مرد هستند که صیغه می شوند. دختر ( با اذن پدر) با نکاح دائم به خانه همسر می رود نه با نکاح موقت! ( که وارد این مقوله نمی شوم).

اما نکته اینجاست که فرض در سخن بنده همان زن و مردی هستند که میانشان علقه و پیوند زناشویی هست آیا این زن و شوهر تنها همخانه اند که خدا فقط حق مسکن را برای زن در نظر گرفته باشد؟

نمیخواهم روی قیاس کردن یا نکردن شما بحث را ادامه بدهم.
اما به سوالتان پاسخ دادم اما نمیدانم چرا دوباره سوال کردید؟!!
پس دوباره به سوال شما و حتی سوالات دیگرتان پاسخ میدهم.

قبلا گفتم زن دارای این حقوق است :
مهریه
حق مسکن
حق نفقه حمل و رضاع
و نیز
قوانین ارث
حسن معاشرت
حق هم خوابگی و جنسی
از این حقوق که بگذریم
زن نیز باید به مانند مرد، کار کند.
لکن زن میتواند این کارها را انجام دهد :
خانه داری و آشپزی
تربیت فرزند
شیردهی
کارمندی
معلمی
و هر کسب و کار خانگی یا غیر خانگی...

حالا این وسط ما ادعا کردیم که زن در حالت عادی نفقه ندارد و این برای عقل شما سنگین است و احتمالا میخواهید با استحسانات عقلی، حکم بدهید.
اما استحسانات عقلی در شیعه پذیرفته نیست. و اصلا عقلایی نیست با عقلتان حکم خدا را رد کنید....

مغیث;1024684 نوشت:

در اینجا سوال دیگری از شما دارم و انتظار پاسخ به این سوال رو دارم و آن هم اینکه اگر مردی به هردلیلی( ژنتیکی، پزشکی، ارثی، و....) عقیم بوده و قادر به بچه دار شدن نباشد؛ طبعا همسر وی هم در اینصورت باردار نخواهد شد، تکلیف نفقه این زن چه می شود؟

همسر این مرد بخاطر مشکل شوهرش نمی تواند دوران بارداری و شیردهی داشته باشد آیا باید بگوییم قرآن برای همچین زنی حق نفقه در نظر نگرفته و تامین خوراک و پوشاک بر عهده خودش است و تنها حق مسکن دارد و در واقع شریک مسکن مرد است؟

به این سوالات پاسخ دادم.
اینکه هر بار و شاید با تعجب یک سوال را تکرار کنید در واقع ماجرا که تغییری حاصل نمی کند.
بنده به صراحت گفتم که زن در حالت عادی مستحق نفقه نیست مگر کاری انجام دهد مثلا خانه داری یا تربیت فرزند...
همانطور که مرد تلاش می کند و درامد کسب می کند.
زن هم باید تلاش کند و درامد کسب کند.
این جای تعجب ندارد که سوال را تکرار می کنید...
ادعای ما این است که قران همین را می گوید و شما سوال می کنید آیا قرآن حق نفقه به این زن که حامله نمیشود نمی دهد؟!
ما هم گفتیم خیر .
اصلا قرار نبوده نفقه ی زن از راه حامله شدن به دست بیاید که حالا با حامله نشدن تعجب کنیم !! مگر زن و مرد سالم چند بار در زندگی حامله و صاحب فرزند میشوند که شما چنین برداشت و پنداری از این موضوع دارید؟!!!!
پس لطفا ذهنیت خود را تغییر دهید و اینطور به مسئله نگاه نکنید... .
شما ذهنتان بیشتر عقلی است نه فقهی.... چون حکمت را درک نمی کنید انتظار دارید حکم خدا را تغییر دهیم....
من صرفا جهت پاسخگویی به این حس حکمت جویی شما عرض می کنم که وقتی زنان حامله میشوند نیاز به مراقبت دارند و از کار و زندگی می افتند لذا خداوند نفقه آنها را بر مرد واجب کرده است.

اما برای بار چندم و چندم تذکر میدهم پای استحسانات عقلی را به احکام شریعت باز نکنید.

مغیث;1024682 نوشت:
آنچه که موجب شده است قرآن زنان حامله را از سایر زنان مطلقه جدا کند این است که چه طلاق، طلاق رجعی باشد و چه بائن تا زمانی که زن بارادار است نفقه او بر شوهرش واجب است،

اما اگر باردار نباشد، فقط در صورتی بر او نفقه واجب است که طلاقش رجعی باشد.
بنابراین همین که قرآن به سکونت زن مطلقه در خانه شوهرش حکم می کند یعنی نفقه همچنان ادامه دارد، اما اگر طلاق بائن بود دیگر سکونت معنا ندارد، اما نفقه زن همچنان بر شوهر واجب است.
بنابراین تمامی زنان مطلقه در طلاق رجعی تا پایان عده، حق نفقه دارند، اما زنان آبستن در طلاق بائن هم نفقه دارند.

در سوره طلاق
سه دسته از زنان ذکر شده اند
که هر سه دارای عده هستند چه طلاقشان رجعی باشد و چه طلاقشان بائن باشد.
بین این سه تفاوتی نیست تا لازم باشد برای زن حامله استثنا قائل شویم.
مثلا زن مشکوک به یائسگی نیز هم طلاق رجعی دارد و هم طلاق بائن.
زن حامله نیز هم طلاق رجعی دارد و هم طلاق بائن.
( البته خود طلاق بائن زیر سوال است که فعلا دخلی به مطلب ندارد)

بعلاوه جداسازی زن حامله دلالت بر بائن یا رجعی بودن ندارد.
مثلا اگر خداوند به جای ان کن اولات الاحمال بفرماید
اگر زن مشکوک به یائسگی بود عده اش تا پایان سه ماه است.
ما نمیتوانیم بگوییم خدا میخواهد بگوید زنان حامله فقط در طلاق رجعی مستحق نفقه اند اما زنانی که مشکوک به یائسگی هستند چه طلاقشان رجعی باشد و جه بائن، مستحق نفقه اند.
چون اصولا چنین تعبیری دلالت بر تفاوت ندارد.

پس نه تفاوتی بین این سه دسته وجود دارد و نه چنین جمله ای چنین دلالتی دارد.

تازه فرضا که سخن شما را بپذیریم باز مدعای ما ثابت است زیرا خداوند فرموده : زنها در طلاق رجعی، حق مسکن دارند و اگر حامله بودند حق نفقه دارند چه طلاقشان رجعی باشد و چه طلاقشان بائن باشد.
پس باز معلوم میگردد که زنها تنها حق مسکن دارند و حق نفقه مختص زنان حامله است.

مغیث;1024682 نوشت:

این مطلبی است که حتی قرآنیون چون آیت الله صادقی تهرانی هم در تفسیر الفرقان به آن اشاره کرده اند:

«وَ لا تُضآرُّوهُنَّ» في الإسكان من حيث الفسحة و المستوى، و من

حيث النفقة و العشرة، «لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ»... «وَ إِنْ كُنَّ» النساء: «رجعيات و بائنات «أُولاتِ حَمْل
(صادقی تهرانی، الفرقان في تفسير القرآن، ج‏28، ص: 409 و 410)

یعنی حتی کسانی که تکیه حداکثری به قرآن دارند هم این آیات را در تعارض با نفقه ندانسته اند.

1
متاسفانه ایشان دچار یک اشتباه نحوی شدند.
ابتدا میگویند ضمیر به زنان در آیه قبل باز می گردد اما در جمله بعدی این اصل را فراموش کرده و ضمیر را به مطلق زنان باز می گردانند.
2
ایشان هم متوجه این نظریه شدند و در تفسیرشان اشاره می کنند.
3
ما تابع دلیل هستیم نه افراد.
شما نمیتوانید با این استدلال که فلان عالم این شبهه یا نقد را قبول ندارد، آن شبهه یا نقد را حل کنید.
این شیوه، پاک کردن صورت مسئله است نه حل کردن آن.

بیت المعمور;1024751 نوشت:
این روایت درباره نظریه دیگری است و ربطی به این نظریه ندارد.

ظاهرا شما برای اینکه ادعاهای خودتان را ثابت کنید سعی بر این دارید که از روایت و مطالب متقن و موثق استفاده نمایید.

لذا اگر هم این روایت را برای تاپیک دیگری به کار برده اید از آن دسته روایاتی است که کاملا مربوط به موضوع این تاپیک بوده و در راستای اثبات پاسخ ما به شما است و نشان می دهد این روایت یا روایاتی از این دست با آیات قران که مربوط به وجوب نفقه در ایام عادی است تعارضی ندارد اما شما می خواهید این روایات را (حداقل در اینجا) کنار بگذارید.

بیت المعمور;1024760 نوشت:
حالا این وسط ما ادعا کردیم که زن در حالت عادی نفقه ندارد و این برای عقل شما سنگین است و احتمالا میخواهید با استحسانات عقلی، حکم بدهید.
اما استحسانات عقلی در شیعه پذیرفته نیست. و اصلا عقلایی نیست با عقلتان حکم خدا را رد کنید....[/quote


ادعای شما طبق آیات و روایات و اجماع فقها باطل است.

اگر این مطلب (عدم وجوب نفقه برای زن در ایام عادی) برای عقل ناقص بنده سنگین است آیا فقها و مفسرین هم اجماعا در فهم این آیات و روایات دچار اشتباه شده اند؟

ضمنا بنده از استحسان عقلی استفاده نکردم چون مستندات بنده در همه پست ها آیات و روایات بوده است و اتفاقا این شمایید که با استحسان عقلی سعی بر رد حکم صریح خدا دارید.

بیت المعمور;1024764 نوشت:
بنده به صراحت گفتم که زن در حالت عادی مستحق نفقه نیست مگر کاری انجام دهد مثلا خانه داری یا تربیت فرزند...
همانطور که مرد تلاش می کند و درامد کسب می کند.
زن هم باید تلاش کند و درامد کسب کند.

شما تا الان مطلقا بدون هیچ شرط و استثنائی میگفتید زن در ایام عادی نفقه ندارد حالا شرط آوردید که اگر کاری انجام دهد مثلا خانه داری یا تربیت فرزند و... در قبال این کارها شامل نفقه می شود!
در کلام شما تناقض هست

در ثانی تلاش و کسب در آمد مرد چه ربطی به تلاش و کسب درآمد زن دارد؟!

بیت المعمور;1023301 نوشت:
آیا قرآن به نفقه خوراک و پوشاک زن در ایام عادی اشاره کرده است؟

به نظر می رسد با توجه به سوال اصلی مطرح شده در این تاپیک به اندازه کافی بحث شده و پاسخگویی صورت گرفته است لذا ادامه بحث موجب تکرار مکررات خواهد شد؛
از این جهت موضوع بسته می شود تا در اولین فرصت به جمع بندی مطالب پرداخته شود.

اگر کاربران محترم استدلال و نظر جدیدی دارند می توانند در پیام خصوصی برای بنده ارسال نمایند تا پس از بررسی در تاپیک درج شده و بحث مجددا آغاز شود در غیر اینصورت بحث از سوالات و استدلال های تکراری خواهد بود.


در پناه قرآن مؤید و منصور باشید.

جمع بندی

پرسش: با توجه به آیه 233 سوره بقره و آیه 6 سوره طلاق به نظر می رسد نفقه خوراک و پوشاک زن تنها در زمان بارداری واجب شده است و نفقه زن در قرآن مربوط به زمان حاملگی است، آیا قرآن به نفقه خوراک و پوشاک زن در ایام عادی اشاره کرده است؟

پاسخ: در پاسخ به این سوال توجه به چند نکته ضروری است:

اول: آیه 233 سوره بقره مختص به زمان بارداری نیست. آیه به صورت اطلاق میفرماید: "وَ الْوالِداتُ یُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَیْنِ کامِلَیْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ یُتِمَّ الرَّضاعَةَ وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ کِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ ..." مادران، فرزندان خود را دو سال تمام، شیر مى دهند. (این) براى کسى است که بخواهد دوران شیرخوارگى را تکمیل کند. و بر آن کس که فرزند براى او متولد شده (پدر) لازم است خوراک و پوشاک مادر را به طور شایسته (در مدت شیر دادن بپردازد).

مولود له، زوج (پدربچه) است و هیچ صحبتی از زمان حمل در این آیه نشده است. این آیه هیچ ارتباطی با زمان حمل ندارد. در آیه خداوند میفرماید که زمان شیردهی 2 سال است و زوج هم که مولود له است موظف به پرداخت نفقه است. اگر اشکال شود که این آیه در مقام اطلاق نیست باید بگوییم: این آیه ولو اطلاق نداشته باشد و در مقام اطلاق گیری هم نباشد ولی مخاطب آن عرف است. نفقه در ذهن عرف همان نفقه ای است که مردان به زنانشان می دهند. این نفقه شامل همه موارد میشود. پس عمومیت یا اطلاق را از فهم عرف که مخاطب آیه است استفاده میکنیم. به عبارت دیگر آیه مفروض گرفته که مردان نفقه را به همسرانشان پرداخت میکنند. در واقع نفقه در آیه اشاره به نفقه رایجی دارد که همه از آن خبر دارند و آن هم نفقه ای است که شامل زمان حمل و غیر حمل می شود لذا اطلاق را از خود آیه استفاده نمی کنیم بلکه از معنای مفروضی که در ذهن مخاطب است و عرف از آن می فهمد استفاده میکنیم. و اگر شارع مرادش غیر از این باشد باید در دلیل دیگری عرف را تخطئه کند و بگوید این عمومیتی را که شما می فهمید من قبول ندارم و چون چنین دلیلی وجود ندارد پس معلوم میشود که شارع همان فهم عرفی را تایید کرده است.

دوم: آیه 6 سوره طلاق نیز که میفرماید: "وَإِنْ کُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَیْهِنَّ حَتَّیٰ یَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ"؛ و به زنان مطلّقه اگر حامله باشند تا وقت وضع حمل نفقه دهید. در آیه 6 سوره طلاق نفقه ایام عادی ظاهرا بیان نشده اما نفقه را منحصر در ایام بارداری نیز ننموده است بلکه اگر از حرف شرط نیز استفاده شده جنبه اخلاقی را در نظر گرفته است. زن هنگامی که باردار است حتی اگر طلاق گرفته باشد مرد موظف به پرداخت نفقه اوست چرا که بچه ای را حمل میکند که فرزند این پدر است. پس به طریق اولی وقتی که مطلقه نبوده و همسر مرد باشد نیز نفقه به او تعلق میگیرد. و اگر آیه فرموده " حتی یضعن الحمل" ( تا هنگامی که زایمان کنند) یعنی مشخص مینماید تا چه وقت به زن مطلقه باردار باید نفقه پرداخت کرد به این معنی که پس از زایمان فرزند به پدر تحویل داده میشود و آن زن که طلاق گرفته از زندگی مرد خارج میشود لذا پس از آن دیگر نفقه ای بر گردن مرد نیست. آیه فرموده: اگر حامله بودند، نفقه آنها را تاپایان حمل بدهید یعنی به طریق اولی وقتی که همسر شما هستند و طلاق نگرفته اند نیز شامل نفقه میشوند. چطور میشود زن فقط در ایام بارداری حق نفقه داشته باشد و در غیر آن ایام خیر؟ آنچه که موجب شده است قرآن زنان حامله را از سایر زنان مطلقه جدا کند این است که چه طلاق، طلاق رجعی باشد و چه بائن تا زمانی که زن بارادار است نفقه او بر شوهرش واجب است، اما اگر باردار نباشد، فقط در صورتی بر او نفقه واجب است که طلاقش رجعی باشد. بنابراین همین که قرآن به سکونت زن مطلقه در خانه شوهرش حکم می کند یعنی نفقه همچنان ادامه دارد، اما اگر طلاق بائن بود دیگر سکونت معنا ندارد، اما نفقه زن مطلقه( بائن ) که باردار است همچنان بر شوهر واجب است تا زمانی که وضع حمل نماید. در نتیجه تمامی زنان مطلقه در طلاق رجعی تا پایان عده، حق نفقه دارند، اما زنان آبستن در طلاق بائن هم نفقه دارند.

سوم: برای اینکه دانسته شود چه چیزی و به چه اندازه ای در شرع مقدس واجب شده است تنها مصدر و منبع؛ کتاب خداوند نیست. بلکه علم فقه منابع دیگری همچون سنت شریفه نیز دارد. بسیاری از مباحث در قرآن علی سبیل الاجمال مطرح است که به مقتضای(لِتُبَيِّنَ‌ لِلنَّاسِ‌ مَا نُزِّلَ‌ إِلَيْهِمْ‌) و حدیث متواتر ثقلین مرجع در این امور پیامبر و اهل بیتشان( علیهم السلام) می باشد. در روایات پر شمار معصومین تاکید شده است که مرد مطلقا موظف به پرداخت نفقه است. مانند روایت زیر: حریز می‏گوید به امام صادق(علیه السلام) عرض کردم، آن که نفقه‏ اش بر من لازم است و (در صورت نپرداختن) بر آن مجبور می‏شوم، کیست؟ آن حضرت فرمود: "الْوالِدانِ وَ الْوَلَدُ وَ الزَّوجة "(1) ؛ پدر و مادر، فرزند و همسر. در پاره‏ ای از روایات، نفقه، حق زن شمرده شده و شوهر مکلف است مخارج همسرش را بپردازد و خوراک و پوشاک او را تأمین کند.(2) روایات متعدد با سند صحیح وجود دارد که نفقه در زمان های عادی را نیز واجب می داند، به عنوان نمونه: وسائل الشیعه، ج21، ص509 بَابُ وُجُوبِ نَفَقَةِ الزَّوْجَةِ الدَّائِمَةِ بِقَدْرِ كِفَايَتِهَا مِنَ الْمَطْعُومِ وَ الْمَلْبُوسِ وَ الْمَسْكَن‏. همچنین روایت های متعدد با سند صحیح وارد شده اند که هیچ کدام ناظر به آیه طلاق نیستند، و از وجوب نفقه به صورت مطلق سخن گفته اند به عنوان نمونه: امام باقر(علیه السلام): »مَنْ كَانَتْ عِنْدَهُ امْرَأَةٌ فَلَمْ يَكْسُهَا مَا يُوَارِي عَوْرَتَهَا وَ يُطْعِمْهَا مَا يُقِيمُ صُلْبَهَا كَانَ حَقّاً عَلَى الْإِمَامِ أَنْ يُفَرِّقَ بَيْنَهُمَا»؛ هر کسی زنی نزد او باشد و آن را نپوشانده و به شایستگی سیر نکند امام حق دارد بین آنها جدایی انداخته و به طلاق ایشان حکم دهد.(3)

در روایت دیگری از سوال اسحاق بن عمار از امام صادق(علیه السلام) چنین آمده است: «إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام عَنْ حَقِّ الْمَرْأَةِ عَلَى زَوْجِهَا قَالَ يُشْبِعُ بَطْنَهَا وَ يَكْسُو جُثَّتَهَا»؛ اسحاق بن عمار از امام صادق(علیه السلام) در مورد حق زن سوال کرد، امام فرمود: شکمش را سیر کرده و بدن او را بپوشاند.(4) باز در روایت دیگری از شهاب بن عبد ربه از امام صادق(علیه السلام) چنین آمده است: «شِهَابِ بْنِ عَبْدِ رَبِّهِ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) مَا حَقُّ الْمَرْأَةِ عَلَى زَوْجِهَا قَالَ يَسُدُّ جَوْعَتَهَا وَ يَسْتُرُ عَوْرَتَهَا»؛ شهاب می گوید از امام صادق(علیه السلام) سوال کردم حق زن بر مرد چیست؟ امام فرمود: گرسنگی اش را رفع کرده و او را بپوشاند. (5) و آیه 34 سوره نساء حکم نفقه را بصورت عام بیان کرده و زمان و مکانی برای نفقه اختصاص نداده است. آیه میفرماید: «الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَی‏ النِّسَاءِ بِمَا فَضَّلَ اللّهُ بَعْضَهُمْ عَلَی‏ بَعْضٍ وَبِمَا أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوَالِهِمْ»؛ مردان، سرپرست و نگهبان زنانند، به دلیل برتری هایی که خداوند (از نظر نظام اجتماع) برای بعضی نسبت به بعضی دیگر قرار داده است و به دلیل انفاق هایی که از اموالشان (در مورد زنان) می‏کنند. یعنی مرد موظف به تامین نفقه خوراک، پوشاک و مسکن زن بدون محدودیت زمانی (مثل دوران بارداری) است.

پی نوشت ها:
1. ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال،مترجم: جعفری، یعقوب، نسیم کوثر، 1382، قم – ایران، ج1، ص 248.
2. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، دار احیاء التراث العربی، بیروت- لبنان، ج100، ص254.
3. حر عاملی، محمد بن حسن، وساءل الشیعه، محقق: حسینی جلالی، محمد رضا، موسسه آل البیت( علیهم السلام) لإحیاء التراث، 1416ق، قم- ایران، ج21، ص 509.
4. همان، ص 510.
5. همان، ص513.
 

موضوع قفل شده است