جمع بندی عزاداری یا خرافات؟

تب‌های اولیه

32 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

realsearcher;703911 نوشت:
در مورد 2 باید بگم من نه آدم بی احساسیم نه آدم بدی! فقط نمیدونم چرا گریم نمیگیره!

سلام مجدد

چند عامل می تواند زمینه های لازم را برای اشک بر اباعبدالله الحسین (ع) فراهم سازد:

اول. هر قدر معرفت انسان به اهل بیت (ع) و امام حسین (ع) بیشتر شود، به تناسب آن، درجه محبت افزایش می یابد و وقتی محبت قلبی افزایش یافت، همانطوریکه انسان در غم از دست دادن عزیزانش ناخودآگاه اشک می ریزد در غم مصیبتهای آن ذوات مقدسه بخاطر تعلق خاطر و ارتباط قلبی ناخودآگاه اشک از دیدگان روان و جاری می شود.

دوم. مطالعه حول ارزش و فضیلت گریه بر مصائب امام حسین (ع) و اهل بیت عصمت و طهارت (ع) و آشنایی از آثار و برکات گریه بر امام حسین (ع) و ارتباط معنوی با اهل بیت (ع) زمینه رِقَّت قلب و اشک محبت را فراهم می آورد.

سوم. در روایت هست علت خشک شدن اشکها کثرت و زیادی گناهان است. اگر انسان مؤمن، تقوای الهی داشته و از گناهان پرهیز کند قلبش پاک و تطهیر و خاضع و خاشع شده و آماده ارتباط معنوی می شود و با شنیدن مظلومیت و غربت اهل بیت (ع) اشک از دیدگانش جاری می شود.

چهارم. همچنین بدلیل فضائل و ارزش والای گریه بر اباعبدالله الحسین (ع) سفارش شده انسان مؤمن در محافل اهل بیت (ع) به قلب و چشمانش التماس کند تا قطره ای اشک بریزد، حتی اگر نمی تواند اشک بریزد خودش را به حالت تباکی (حالت گریه) بزند. خداوند به همین حالت هم اجر می دهد.

realsearcher;703911 نوشت:
خیلی واضحه ! شما همین انرژی که برای سینه زنی که بهترین و کم خطر ترین نوع عذاداری باب شده است رو بذارید وبه چند تا فقیر غذا بدید برا امام حسین! یا بطری های آب معدنی مردم بخرند با یه برچسب یا حسین بفرستند برای مناطق محروم آفریقا! یکم به خودتون بیاید ! امام حسین نمیخواد که یکی شعر بخونه بقیه بالا پایین بپرند!الان باور کنید هر قرطی که آهنگ های آنچنانی گوش میده کلی مداحی تند هم داره !اگه اون آهنگا حرومند پس اینا هم حرومند ! شما کارشناسا شما قراره جواب ما ها رو بدید ممنون ولی فکر کنید شاید جوابتون جواب درست نباشه ! امام زمان بیاد بگه برا جدم چه کردید چی میگید؟ میگید کلی سینه زدیم بالا پایین پریدیم تو سر خودمان زدیم؟ یا میگید با فلسفه اش آشنا شدیم به اسم امام و به یادش به فقیر و یتیم و ... کمک کردیم؟
خوشحال میشم بدون حاشیه رفتن و کلی متن اضافه جواب بدید!

دوست عزیز

شما مسائل رو خلط می کنید، هر عملی در جای خود فضیلت و آثار و برکات خودش را دارد. عزاداری و اشک و سینه زنی (بدور از افراط) فضیلت و برکاتی دارد و اطعام و انفاق به فقرا و انجام کارهای فرهنگی دیگر در این راستا آثار و برکات خودشان را دارند. نباید اینها همدیگر را تحت الشعاع قرار داده و با پرداختن به یکی از دیگر امور غفلت نمود. این شبهات که بدخواهان و دشمنان اهل بیت (ع) القاء می کنند برای خاموش کردن یا کم فروغ کردن چراغ نورانی ارتباط مؤمنان با اهل بیت (ع) و با دستگاه عظیم امام حسین (ع) است. گاهی می گویند بجای اینهمه خرج اطعام مجالس امام حسین بهتر نیست چنین و چنان کنند؟ گاهی می گویند عزاداری نکنید بجایش اطعام دهید؟ گاهی می گویند همه این خرجها نشود یعنی مجالس اهل بیت تعطیل شود بجایش مدرسه بسازیم؟ و نظائر آن ... غافل از اینکه تمام انسانیت و آزادگی در زنده ماندن عاشورا و محرم و صفر و راه حسین (ع) است. بفرموده امام (ره) هر چه داریم از محرم و صفر است و اسلام زنده است به محرم و صفر ...

دوست عزیز

همه برنامه عزاداری امام حسین سینه زنی نیست و همه محافل حسینی به شعر خواندن یک نفر و بالا پایین پریدن عده ای ختم نمی شود! بلکه در یک هیئات و محفل حسینی برنامه های معرفت بخش اعم از شور و شعور حسینی توأمان برگزار می شود که آثار و برکات بسیاری دارد حتی کوچکترین هیئات و خیمه های حسینی از این رویکرد پر خیر و برکت غافل نیستند.(توجه کنید) اگر در جایی مصداقی دیده اید که فقط یکی شعر خوانده و عده ای بالا و پایین پریده اند و تمام (که حتی همین مورد مشاهده هم غیرواقعی بنظر می رسد یا توأم با خطاست) چنین محفلی ناقص است و آثار و برکاتش کمرنگ و محدود می شود نه اینکه اساساً بی فایده باشد.

شما باز هم به اشتباه آهنگها و ترانه های حرام را با مداحی و ذکر مصائب اهل بیت (ع) چه در قالب شعر و نوحه قیاس کردید و گفتیم که این قیاس شما قیاس باطل و مع الفارق است. البته در کنار سینه زنی و زنجیرزنی و عزاداری های مرسوم باید بیش از همه به بالا بردن سطح معرفت و بیان فلسفه و اهداف و پیامهای عاشورا و امام حسین (ع) توجه کرد. باید شور و احساسات را در کنار شعور و معرفت مدیریت کرد. تا جامعه در شناخت وظایفش نسبت به افراد و آحاد جامعه واقف بوده و معنای شیعه بودن به معنای واقعی کلمه محقق شود.

موفق باشید ...:Gol:

پرنس کوچولو;703978 نوشت:
سلام

من شنیدم کسی که نمی تونه گریه کنه یا گریه ای نیست وقتی بمیره روحش در بیابونی که شکافها و ترک های بسیار بزرگ داره گیر میفته


سلام علیکم:Gol:

دوستان عزیز لطف کنند در بیان چنین مطالب و گزاره هایی حداقل استنادات آن را ضمیمه کنند. موفق باشید ...:Gol:

realsearcher;703980 نوشت:
مگه گناه کردم؟ آدم گریش نمیاد مگه مجرمه؟ همین شما ها اسلام رو مثل وهابیا به خرافات و انحراف میکشید! مدرکت هم فقط اینه که شنیدی؟

باز هم سلام:Gol:

گریه کردن بر مصائب اهل بیت (ع) مستحب است و طبق روایات، اجر و ثواب بسیاری دارد. کسی که نمی تواند گریه کند گناه نکرده و جرم مرتکب نشده، صرفاً از اجر و ثواب زیادی که دارد محروم مانده. میزان و ترازوی صحت و درستی کم و کیف عزاداری امام حسین(ع) علما و فقهاء هستند اشتباهات عوام را نباید به حساب دین گذاشت.

مشکور;704984 نوشت:

سلام مجدد

چند عامل می تواند زمینه های لازم را برای اشک بر اباعبدالله الحسین (ع) فراهم سازد:

اول. هر قدر معرفت انسان به اهل بیت (ع) و امام حسین (ع) بیشتر شود، به تناسب آن، درجه محبت افزایش می یابد و وقتی محبت قلبی افزایش یافت، همانطوریکه انسان در غم از دست دادن عزیزانش ناخودآگاه اشک می ریزد در غم مصیبتهای آن ذوات مقدسه بخاطر تعلق خاطر و ارتباط قلبی ناخودآگاه اشک از دیدگان روان و جاری می شود.

دوم. مطالعه حول ارزش و فضیلت گریه بر مصائب امام حسین (ع) و اهل بیت عصمت و طهارت (ع) و آشنایی از آثار و برکات گریه بر امام حسین (ع) و ارتباط معنوی با اهل بیت (ع) زمینه رِقَّت قلب و اشک محبت را فراهم می آورد.

سوم. در روایت هست علت خشک شدن اشکها کثرت و زیادی گناهان است. اگر انسان مؤمن، تقوای الهی داشته و از گناهان پرهیز کند قلبش پاک و تطهیر و خاضع و خاشع شده و آماده ارتباط معنوی می شود و با شنیدن مظلومیت و غربت اهل بیت (ع) اشک از دیدگانش جاری می شود.

چهارم. همچنین بدلیل فضائل و ارزش والای گریه بر اباعبدالله الحسین (ع) سفارش شده انسان مؤمن در محافل اهل بیت (ع) به قلب و چشمانش التماس کند تا قطره ای اشک بریزد، حتی اگر نمی تواند اشک بریزد خودش را به حالت تباکی (حالت گریه) بزند. خداوند به همین حالت هم اجر می دهد.

دوست عزیز

شما مسائل رو خلط می کنید، هر عملی در جای خود فضیلت و آثار و برکات خودش را دارد. عزاداری و اشک و سینه زنی (بدور از افراط) فضیلت و برکاتی دارد و اطعام و انفاق به فقرا و انجام کارهای فرهنگی دیگر در این راستا آثار و برکات خودشان را دارند. نباید اینها همدیگر را تحت الشعاع قرار داده و با پرداختن به یکی از دیگر امور غفلت نمود. این شبهات که بدخواهان و دشمنان اهل بیت (ع) القاء می کنند برای خاموش کردن یا کم فروغ کردن چراغ نورانی ارتباط مؤمنان با اهل بیت (ع) و با دستگاه عظیم امام حسین (ع) است. گاهی می گویند بجای اینهمه خرج اطعام مجالس امام حسین بهتر نیست چنین و چنان کنند؟ گاهی می گویند عزاداری نکنید بجایش اطعام دهید؟ گاهی می گویند همه این خرجها نشود یعنی مجالس اهل بیت تعطیل شود بجایش مدرسه بسازیم؟ و نظائر آن ... غافل از اینکه تمام انسانیت و آزادگی در زنده ماندن عاشورا و محرم و صفر و راه حسین (ع) است. بفرموده امام (ره) هر چه داریم از محرم و صفر است و اسلام زنده است به محرم و صفر ...

دوست عزیز

همه برنامه عزاداری امام حسین سینه زنی نیست و همه محافل حسینی به شعر خواندن یک نفر و بالا پایین پریدن عده ای ختم نمی شود! بلکه در یک هیئات و محفل حسینی برنامه های معرفت بخش اعم از شور و شعور حسینی توأمان برگزار می شود که آثار و برکات بسیاری دارد حتی کوچکترین هیئات و خیمه های حسینی از این رویکرد پر خیر و برکت غافل نیستند.(توجه کنید) اگر در جایی مصداقی دیده اید که فقط یکی شعر خوانده و عده ای بالا و پایین پریده اند و تمام (که حتی همین مورد مشاهده هم غیرواقعی بنظر می رسد یا توأم با خطاست) چنین محفلی ناقص است و آثار و برکاتش کمرنگ و محدود می شود نه اینکه اساساً بی فایده باشد.

شما باز هم به اشتباه آهنگها و ترانه های حرام را با مداحی و ذکر مصائب اهل بیت (ع) چه در قالب شعر و نوحه قیاس کردید و گفتیم که این قیاس شما قیاس باطل و مع الفارق است. البته در کنار سینه زنی و زنجیرزنی و عزاداری های مرسوم باید بیش از همه به بالا بردن سطح معرفت و بیان فلسفه و اهداف و پیامهای عاشورا و امام حسین (ع) توجه کرد. باید شور و احساسات را در کنار شعور و معرفت مدیریت کرد. تا جامعه در شناخت وظایفش نسبت به افراد و آحاد جامعه واقف بوده و معنای شیعه بودن به معنای واقعی کلمه محقق شود.

موفق باشید ...:Gol:


ممنون از پاسخ هایتان . من کلا نگفتم عزاداری حذف بشه گفتم فقط قسمت نوحه ی همراه با سینه اش حذف شه!

realsearcher;705113 نوشت:
ممنون از پاسخ هایتان . من کلا نگفتم عزاداری حذف بشه گفتم فقط قسمت نوحه ی همراه با سینه اش حذف شه!

سینه زدن خیلی هم خوبه

ولی با پیش صدای دوبس دوبس و .... خخخخخ
اهل سنت حق دارن شیعه ها رو مسخره کنن !!!!!
یه عده احمق قمه می زنن
یه عده انگار رفتن پارتی
یه عده سگ میشن !!

خدا به دادمون برسه

دوباره توصیه میکنم مستند "شفاعت یا شکایت" رو ببینید . برای من که خیلی جالب بود. خیلی از حقایق پشت پرده (!) رو هم مشخص میکنه

realsearcher;705113 نوشت:
فقط قسمت نوحه ی همراه با سینه اش حذف شه!

سلام مجدد:Gol:

نوحه سرایی جلوه حماسی و شور و احساسات دینی را تقویت می کند و زمینه ارتباط معرفتی و معنوی را در اندیشه و قلوب عشاق اهل بیت (ع) زنده می کند. وقتی این رویکرد با سینه زنی که نماد حزن و اندوه و ابراز همدردی با مصائب اهل بیت (ع) توأم و همراه شود تأثیر آن را در نهادینه شدن این جلوه ی حماسی در قلوب بیشتر کرده و بعلاوه نوعی جهت دهی به افکار و قلوب عشاق در مسیر اهداف و راه اهل بیت (ع) می دهد. همچنین نوحه و سینه زنی نوعی روح اعتراض نسبت به جریان ظلم و ستم و پیروان مسیر ضلالت را در پیروان مکتب اهل بیت (ع) و آزادگان جهان ایجاد می کند.

ضربه زدن به سینه یعنی به قفسه سینه و قلب که برای بدن ضرر داره و ضرر رساندن به بدن حرامه

realsearcher;705113 نوشت:
ممنون از پاسخ هایتان . من کلا نگفتم عزاداری حذف بشه گفتم فقط قسمت نوحه ی همراه با سینه اش حذف شه!

سلام
ضمن تشكر از توضيحات آموزنده استاد مشكور
بي شك نحوه عزاداري هاي نادرستي در همين 10-15 سال اخير باب شده (چه از نظر نحوه سينه زني و مداحي و ساير موارد ... ) كه تصوير غلطي از عزاداري در ذهن خيليا بوجود آورده ... سبك هاي مختلف جديد عزاداري در اين چند سال اخير خيلي افزايش پيدا كرده كه واقعا خيلياشون يادي از اهل بيت (عليهم سلام) رو واسه ما زنده نمي كنن بلكه بر عكس هم هست كه واقعا باعث حاشيه نشين شدن حقيقت دروني هست...من احتمال مي دم شايد شما نحوه صحيحي از عزاداري نديدي، شما يه مقدار از عزاداري هاي سنتي بعضي از شهر ها رو ببين، اصلا تو شهر خودتون من نمي دونم تو كدوم شهر زندگي مي كنيد ولي با كمي دقت متوجه مي شيد كه عزاداري هاي سنتي، صحيح و در چارچوب، اولا طبق فرمايشات بزرگان هست و بعد هم به اين شكل نيست كه بي محتوا و بي فايده باشن و باعث اتصال سيم ارتباطي بين قلب انسان و ائمه ميشن . . .
در آخر پشنهاد منم اينه كه اين مستندي رو كه دوستمون گفت ببيني احتمالا خيلي از جواباتو اونجا بگيري.... انشاالله كه موفق باشي

سؤال:
آیا مداحی و عزاداری های مرسوم خرافات نیست؟

پاسخ:
بحث «عزاداری یا خرافات» را با ذکر نکاتی جمع‌بندی می کنیم:
اولاً: بدون ترديد اصل عزاداري و اقامه ماتم براي شهداء و آزاد مردان تاريخ، در اسلام سابقه ديرين دارد و از اخبار بر‌مي‌آيد كه پيامبر (ص) نيز آن را تأييد كرد و در برگزاري آن همت می‌گماشت. اما در رابطه با كيفيت و شيوه برگزاري عزاداری (سينه زنی، زنجير‌ زنی، علم و كتل، تعزيه، نخل گردانی و .. ) برنامه خاص، حديث و روايت معتبری وجود ندارد و مشخصه‌های عزاداری در زمان پيامبر (ص) و ائمه اطهار (ع) محدود بود به مرثيه سرائی، گريستن و گرياندن در قالب شعر و مرثيه، فلذا برای زنده نگه‌داشتن جریان فکری اهل بیت (ع) که مورد ستم حاکمان جور اموی و عباسی قرار گرفتند و خصوصاً برای پاس‌داشت دستاوردهای قیام خونین ابا عبد الله الحسین (ع) باید از همه جهات و ظرفیتهای موجود در این راستا بهره جست.

ثانیاً: عزاداری به شكل معين، مثلا در قالب سينه زنی و زنجير زنی و ... به نحو مستقيم ريشه روايی ندارد و گويا شكل برپايی مراسم عزاداری، به خود مردم واگذار شده است تا با انطباق اصول كلی دين و راهنمايی ائمه اطهار (ع) و بزرگان دين با عرف محلی، تكريم و تجليل شايسته از ائمه معصومين (ع) بجا آورند. آنچه مشخص است در طول تاریخ، عالمان و فقهای تشیع معمولاً با افراط و تفریط در همه مسائل از جمله در عزاداری‌ها مقابله کرده و در قالب نظرات فقهی و توصیه و تذکر به عزاداران و بانیان مجالس و محافل عزای اهل بیت (ع) خصوصاً از افراط گری در عزاداری منع نموده و با جریانات انحراف و تحریف بشدت مبارزه کرده‌اند.

ثالثاً: از تحول در شيوه هاي سينه زنی و زنجير زنی، استفاده می شود كه اين مسأله از خواست های اجتماعی و بافت های جامعه، فرهنگ و آداب آنها سرچشمه می گيرد، البته سزاوار است كه اصل و اساس اين نوع عزاداری‌ها پذيرفته شود، اما هيأت‌های مذهبی توجه داشته باشند كه سينه زنی و زنجير زنی، علم برداری و ...، به حركت های نمايشی، اضافي، بالا و پائين پريدن با خرافات و اوهام و همچنین به آسیب رساندن به جسم و جان و اموری که موجب وهن مذهب است آلوده نگردد.

رابعاً: در باره گريستن و گرياندن، لازم بذکر است این عمل، زمانی ارزش دارد و اثرش بيشتر خواهد بود كه از گفتار امام حسين (ع) و فلسفه قیام عاشورا تأثير پذيرفته باشد، نه از صوت زيباي مداحان و دلتنگی دنيا، كه متأسفانه گاهی ديده می شود مردم دنبال صوت زيبا بوده و علاقه زيادی به خطابه و درک و فهم فلسفه قیام امام حسین (ع) و درس‌های عاشورا ندارند.
خامساً: علاوه بر اینکه گریه بر عزیزان امری فطری است و همه بر عزیزانشان می‌گریند و هرچه آن فرد محبوب و عزیزتر و در انسانیت کامل‌تر باشد حزن و اندوه از دست دادن آن نیز شدیدتر می‌شود و چه کسی در محبوبیت و عزیز بودن و کمالات انسانی اهل بیت (علیهم السلام) و حضرت اباعبدالله الحسین (ع) ذره‌ای تردید دارد؟

سادساً: راز اینهمه توصيه، به خاطر فوايد فراوانی است كه در اين گريه وجود دارد؛ كه به پاره‌ای از آن‌ها اشاره می‌شود:


  1. در روانشانسي ثابت شده كه اگر كسي رفتار ناشی از يك حالت روحی را تقليد كند، آن حالت روحی در او نيز نمودار می شود. عشق ايمانی به امام حسين (ع) شخص عاشق را از درون وا می دارد كه بر مظلوميّت معشوق خود بگريد؛ و هر چه معرفتش به مراتب وجودي معشوقش فرزون‌تر و ايمانش به او بيشتر شود، اين عشق نيز شديدتر و به تَبَعش، آن گريه هم شديدتر می‌شود.
  2. وقتي كسي اين حالت عاشقانه را در خود زنده نمود پيوند عميق عاطفى ميان او و الگوى راستين هدايت و مبارزه با ظلم و ذلّت‌ناپذيری پديدار خواهد شد. در نتيجه او نيز چنين روحيّه‌ای را پيدا خواهد نمود. بعلاوه اين گريه‌ها در صحنهی جمعی، نوعی اعلام وفادارى نسبت به رهبران و پيشوايان دينى و مكتبي نيز هست.
  3. در اين مراسمات و گريه‌ها، تاريخ كربلا نيز به عنوان نماد ذلّت‌ناپذيري و ظلم ستيزي زنده می‌ماند. و عاقلان دانند كه نمادها چه نقش عظيمی در اشاعه‌ی يک فرهنگ و سمت و سو دادن به حركت‌های اجتماعی دارند. لذا ملاحظه می‌كنيد كه غربی‌ها با چه حجم عظيمی از نمادها استفاده می‌كنند برای اشاعه‌ی فرهنگ خودشان. دقيقاً به همين سبب هم بود كه در طول تاريخ، حكّام ظالم، سعی داشتند قبر امام حسين (ع) را محو سازند.

سابعاً: همچنین درباره پیشینه و علت نوحه سرائی و عزاداری بايد گفت كه به شهادت تاريخ و روايات، حضرت يعقوب سال‎های طولانی در فراق يوسف
(ع) با اين كه می‌دانست زنده است، اشك می‌ريخت و گريه می‌كرد و يوسف (ع) را از ياد نمی‌برد. حضرت سيد الساجدين (ع) نيز تا در حيات بود (حدود چهل سال) صحنه كربلا را با گريه جلوي چشمش مجسّم می‌داشت و می‌فرمود: قتل ابا عبد الله عطشاناً بجنب الفرات و هو يذبح كما يذبح الكبش. حضرت ابا عبد الله با تشنگی شهيد شد، در حالی كه كنار رود فرات بود و سر مبارک او را همانند گوسفند بريدند.» همين‌ طور تشكيل مجالس عزاداری از سوي حضرات معصومين (ع) ديگر، همانند امام باقر، امام صادق، امام‎ رضا (ع) و خصوصاً گريه‌های طولانی حضرت ولي‌عصر(ع) براي جد بزرگوارش برای ما الگوست و ما بايد در تمام امور از حضرت رسول (ص) و جانشينان ايشان، درس و الگو بگيريم. به درستی گريه و عزاداری بر سالار شهيدان و توسل به ائمه‎‌ی اطهار (ع) پالايش دهنده‎‌ی روح و تزكيه كننده‎‍ی نفس است، چنان‎كه روايات گوناگونی بر فضيلت گريه و عزاداری براي امام حسين و ساير ائمه‎‌ی معصومين (ع) وارد شده است.

ثامناً: چنانکه گفتیم هر گونه افراط و زیاده روی در شیوه های عزاداری (سینه زنی، زنجیرزنی و ...) مورد پسند و قبول مذهب حقه‌ی تشیع و فقهاء و عالمان دینی نیست. تفاوتی ندارد کدام صورت و جلوه‌ی عزاداری باشد مداحی، شعر و نوحه، سینه زنی، زنجیرزنی، شبیه خوانی و دیگر مصادیق عزاداری ... باید این جلوه‌ها را از افراط و تفریط دور نگهداشت. فلذا همان طور هم می‌گوییم هرگونه تفریط و عقبگرد و تساهل و کوتاهی که زمینه از دست دادن ظرفیتهای مثبت و تعالی بخش محرم و صفر و زنده نگه‌داشتن قیام عاشورای ابا عبد الله الحسین (ع) را فراهم می‌سازد را باید از فضای عزاداری‌ها دور کرد. بی‌شک، نوحه سرایی جلوه حماسی و شور و احساسات دینی را تقویت می‌کند و زمینه ارتباط معرفتی و معنوی را در اندیشه و قلوب عشاق اهل بیت (ع) زنده می‌کند. وقتی این رویکرد با سینه زنی که نماد حزن و اندوه و ابراز همدردی با مصائب اهل بیت (ع) توأم و همراه شود تأثیر آن را در نهادینه شدن این جلوه‌ی حماسی در قلوب بیشتر کرده و بعلاوه نوعی جهت دهی به افکار و قلوب عشاق در مسیر اهداف و راه اهل بیت (ع) و نوعی روح اعتراض نسبت به جریان ظلم و ستم و پیروان مسیر ضلالت را در پیروان مکتب اهل بیت (ع) و آزادگان جهان ایجاد می‌کند.

تاسعاً: عواملی که می تواند زمینه‌های لازم را برای اشک و محبت و ارتباط قلبی با ابا عبد الله الحسین (ع) فراهم سازد:

الف) هر قدر معرفت انسان به اهل بیت (ع) و امام حسین (ع) بیشتر شود، به تناسب آن، درجه محبت افزایش می‌یابد.
ب) مطالعه حول ارزش و فضیلت و آثار گریه بر مصائب امام حسین (ع) و اهل بیت عصمت و طهارت (ع).
ج) در روایت هست علت خشک شدن اشک‌ها کثرت و زیادی گناهان است. اگر انسان مؤمن، تقوای الهی داشته و از گناهان پرهیز کند قلبش پاک و تطهیر و خاضع و خاشع شده و آماده ارتباط معنوی می‌شود.
د) همچنین بدلیل فضائل و ارزش والای گریه بر ابا عبد الله الحسین (ع) سفارش شده انسان مؤمن در محافل اهل بیت (ع) به قلب و چشمانش التماس کند تا قطره‌ای اشک بریزد، حتی اگر نمی‌تواند اشک بریزد خودش را به حالت تباکی (حالت گریه) بزند. خداوند به همین حالت هم اجر می‌دهد.

عاشراً: در مواجهه با آموزه های دینی نباید مسائل را خلط کرد، هر عملی در جای خود فضیلت و آثار و برکات خودش را دارد. عزاداری و اشک و سینه زنی (بدور از افراط) فضیلت و برکاتی دارد و اطعام و انفاق به فقرا و انجام کارهای فرهنگی دیگر در این راستا آثار و برکات خودشان را دارند. نباید این‌ها همدیگر را تحت الشعاع قرار داده و با پرداختن به یکی از دیگر امور غفلت نمود.
همچنین همه برنامه عزاداری امام حسین (ع) سینه زنی نیست و همه محافل حسینی به شعر خواندن یک نفر و بالا پایین پریدن عده ای ختم نمی‌شود! بلکه در یک هیئات و محفل حسینی برنامه‌های معرفت بخش اعم از شور و شعور حسینی توأمان برگزار می‌شود که آثار و برکات بسیاری دارد حتی کوچکترین هیئات و خیمه‌های حسینی از این رویکرد پر خیر و برکت غافل نیستند.

و در پایان یادآور می‌شویم که گریه کردن بر مصائب اهل بیت (ع) مستحب است و طبق روایات، اجر و ثواب بسیاری دارد. کسی که نمی‌تواند گریه کند گناه نکرده و جرمی مرتکب نشده، صرفاً از اجر و ثواب زیادی که دارد محروم مانده. میزان و ترازوی صحت و درستی کم و کیف عزاداری امام حسین(ع) علما و فقهاء هستند اشتباهات عوام را نباید به حساب دین گذاشت.

موضوع قفل شده است