جمع بندی روش تحقیق

تب‌های اولیه

55 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال
روش تحقیق

سلام
امیدوارم مه خوب و خوش و سلامت باشید

یکی از مشگلاتی که با اساتید سایت برخورد می‌کنم این هستش که روش‌های تحقیق من با اونها متفاوت هست

بنابراین این موضوع رو ایجاد کردم تا نظر ایشان را در این موارد بپرسم

1. اینکه از نظر ایشان راه درست تحقیق چی هست
2. راه تشخیص صحت یا سقم یک صحبت چی هست
3. چه چیزی سند محسوب میشه ‌چه چیزی سند محسوب نمیشه

متشکرم

width: 700 align: center

[TD="align: center"]با نام و یاد دوست

[/TD]

[TD="align: center"][/TD]


کارشناس بحث: استاد مسلم

[TD][/TD]

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام و عرض ادب

بنده هم برای شما حال خوب و خوشی را آرزو می کنم

فرشته برمیگردد;1024488 نوشت:
یکی از مشگلاتی که با اساتید سایت برخورد می‌کنم این هستش که روش‌های تحقیق من با اونها متفاوت هست

بنابراین این موضوع رو ایجاد کردم تا نظر ایشان را در این موارد بپرسم

1. اینکه از نظر ایشان راه درست تحقیق چی هست
2. راه تشخیص صحت یا سقم یک صحبت چی هست
3. چه چیزی سند محسوب میشه ‌چه چیزی سند محسوب نمیشه

خدا به شما خیر بدهد، خیلی موضوع خوبی را ایجاد کرده اید، از آن موضوعاتی است که بنیادی ترین عامل اختلافات را نشانه رفته است.
روش تحقیق و اعتبار سنجی اسناد از مهم ترین مباحث در حیطه تحقیق است که درست پیمودن آن میتواند بسیاری از گره ها را باز کند. بنده به برخی عوامل که در اعتماد و بی اعتمادی به منابع نقش اساسی دارند اشاره میکنم، اما خوب است که شما هم اگر ملاکی در ذهنتان است و به آن پایبند هستید بیان کنید تا به بحث و نظر گذاشته شود.
اما آنچه اجمالا میتوان به عنوان ملاک اعتبار سنجی میتوان بیان کرد این گزینه هاست:

اول: عدم اعتماد به منابع بی تقوا در صدور اخبار

قرآن کریم تصریح می فرماید اگر انسانی نزد شما آمد که ازگناه ابایی ندارد و خبری برای شما آورد در خصوص آن خبر تحقیق کرده و بدون تحقیق آن را نپذیرید: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ تُصيبُوا قَوْماً بِجَهالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلى‏ ما فَعَلْتُمْ نادِمينَ»؛ اى اهل ايمان! اگر فاسقى خبرى برايتان آورد، خبرش را بررسى و تحقيق كنيد تا مبادا از روى ناآگاهى گروهى را آسيب و گزند رسانيد و بر كرده خود پشيمان شويد.(حجرات:6/49)

شما می بینید که امام حسین(علیه السلام) علی رغم اینکه چندین هزار نامه از کفه آمده بود که ایشان را به کوفه دعوت کرده بودند آنها را بدون تحقیق نپذیرفته و مسلم بن عقیل را ابتدا به کوفه فرستادند، و به مسلم فرمودند زمانی که نامه تو مبنی بر پایبندی مردم کوفه به عهد و پیمانشان به دست من رسید من به سمت کوفه حرکت خواهم کرد.
البته امام از همان ابتدا نسبت به پیمان شکنی کوفیان آگاه بودند، فقط در مقام الگودهی به ما نشان دادند که نباید بدون تحقیق حرف و ادعای کسی را پذیرفت.

دوم: عدم اعتماد به منابع دشمن

شاخصه دیگری که بسیار مهم است دشمن شناسی و بی اعتمادی به دشمنان است، کسی که در میانه ی میدان جنگ، خاکریز دوست و دشمن را گم کند ممکن است به دشمن اعتماد کرده و به خاکریز دوست حمله کند. بنابراین پیش از هر تصمیمی ابتدا باید دوست و دشمن را تشخیص دهد، و البته تشخیص این امر هم به سادگی نیست،

امیرالمومنین(علیه السلام) در خصوص دوست و دشمن دو روایت جالب دارند:
«أَوْهَنُ الْأَعْدَاءِ كَيْداً مَنْ أَظْهَرَ عَدَاوَتَه‏»؛ سست ترین دشمنان کسی است که عداوتش را آشکار ساخته است.(غررالحکم، ص209)
«شَرُّ الْأَعْدَاءِ أَبْعَدُهُمْ غَوْراً وَ أَخْفَاهُمْ مَكِيدَة»؛ بدترین دشمنان کسانی اند که حیله خود را بیشتر پنهان می دارند.(غررالحکم، ص415)

بنابراین دشمن خیلی بید احمق باد که دشمنی اش را با ما اشکار کند، لذا نباید منتظر دشمن آشکار باشیم، دشمن را باید از گذشته اش شناخت؛ همان کسانی که هشت سال با تمام توان از صدام حمایت کردند، با تمام توان از منافقین حمایت کرده و می کنند، هواپیمای مسافربری ما را زدند، بیش از چهل سال است ما را تحریم کرده اند و حتی به عهد و پیمان خویش هم وفادار نیستند، اینهاست که نشان دهنده دشمن حقیقی است.

همچنین دشمن را باید از مواضع دوگانه اش شناخت، کوتاه آمدن در برابر بمب های هسته ای اسرائیل، و محروم کردن ایران از انرژی صلح آمیز آن! بزگ کردن کوچک ترین مسائل حقوقی اعم از حقوق زن و حقوق بشر در ایران، و سکوت در برابر بزرگترین نقض های حقوق زن و حقوق بشر در عربستان، بزرگ کردن اعدام قاچاقچیان و تروریست ها در ایران و سکوت در برابر جنایات عربستان در یمن و مانند آن، این مواضع دوگانه است که دشمن را به ما میشناساند.

اینها راه شناخت دشمن است، وگرنه لبخند دشمن از پشت شبکه های ماهواره ای هرگز ملاک درستی برای تشخیص دوست و دشمن نیست. شبکه های متعدد ماهواره ای، سایت های متعدد، و کانال های بی شمار در فضای مجازی که همگی با لبخند با ما سخن می گویند، اما این بدین خاطر است که قبلا با جنگ و خونریزی نتوانسته اند اهداف خود را پیاده کنند و امروز به لبخند از پشت شیشه های رسانه ای روی آورده اند.

بنابراین طبق آنچه گذشت ما باید نسبت به شبکه های ماهواره ای، و رسانه های دشمن خصوصا آنها که اصلا اعتبار برایشان اهمیتی ندارد مثل آمدنیوزها نهایت بدبینی را داشته باشیم، و اصل را بر عدم صحت گزاره های ایشان بدانیم، مگر آنکه بعدا خلاف آن ثابت شود.

سوم: ضرورت تخصص محوری
یکی دیگر از ملاک های مهم در اسناد این است که حرف هر کسی در حیطه تخصصش اعتبار دارد، و ما در همان راستا مجازیم به سخن او استناد کنیم، من هرگز نمیتوانم اینجا برای یک مطلب پزشکی به سخنان یا آثار مراجع تقلید استناد کنم مگر آنکه ایشان از کتب پزشکی و تجربی آدرس داده باشند، بنابراین تخصص محوری یکی از بدیهیات در عرصه اعتبار سنجی استنادات است؛ اما متاسفانه امروز خصوصا در فضای مجازی این مسئله رعایت نمیشود.

خصوصا آفتی به نام سلبریتی محوری که امروز به شدت گریبان جامعه ما را گرفته است که افراد مشهور که حتی در بسیاری اوقات به لحاظ سواد در سطح پایین تری از عموم اقشار جامعه هستند، رهبری افکار عمومی را بر عهده گرفته اند و قشر عظیمی از مردم صرفا به خاطر شهرت ایشان در بازیگری پست های ایشان را لایک و فالو می کنند! در حالی که این رفتارها به لحاظ علمی و تحقیقی کاملا مردود هستند.

شما دیدید همین اخیرا یکی از سلبریتی ها، ندیده و نشناخته یک پستی را منتسب به روحانیون منتشر کرد و به راحتی موجب کشت شدن یک روحانی شد! در حالی که من که خودم نزدیک به 20 سال است در حوزه هستم میدانم هیچ روحانی ای چنین حرفی نمی زند مگر آنکه وابسته به دشمن باشد! خب فارغ از پاسخگویی اخروی این خانم بازیگر به خاطر چنین انتساباتی در آخرت، به لحاظ علمی هم چنین سخنانی دارای ارزش و اعتبار محسوب نمیشوند.

چهارم: عدم اعتماد به اسناد ظنی
انسان عالم و اهل تحقیق و اهل دقت هرگز پایش را جای لغزنده نمیگذارد، و تا چیزی برایش یقین آور نشده به آن استناد نمی کند، این خیلی مهم است، این که ما هر خبر یا هر کلیپ یا هر تصویری در فضای مجازی ببینیم اصل را بر صحّت گذاشته و فوری فوروارد می کنیم بزرگترین دردی است که گریبان مردم ما را در فضای مجازی گرفته است، این درد است که اکثر ما اگر بپرسند چرا فلان حرف را زدی؟ چرا فلان ادعا را کردی باید به سایت های متفرقه و پست های اینستاگرامی و اقوال این و آن استناد کنیم و این از نظر یک انسان محقق بسیار مایه نکوهش است. بنابراین یکی دیگر از شاخص های مهم در تحقیق این است که تا چیزی برایمان مسلّم نشده است آن را نپذیرفته، و نقل نکنیم.

پنجم: کنترل عوامل روان شناختی
یکی دیگر از عواملی که به شدت در امر تحقیق رهزن است تمایلی پیشینی به یک طرف است که حتی یکی از آفت های علوم تجربی نیز دانسته شده است، چه برسد به علوم انسانی و اجتماعی.

نگرش پیشینی انسان به اشخاص، جبهه ها، جناح ها، کشورها، شخصیت ها، بسیار بسیار در نتیجه گیری پسینی در خصوص گفتار و رفتار آنها نقش دارد و میتواند به کلی انسان را در امر قضاوت از حق منحرف سازد. به عنوان مثال اگر در توصیف یک انسان بسیار صادق، درستکار، مهربان، صمیمی و دلسوز، به شما بگویند او جاسوس است و به شما نزدیک میشود تا از شما اطلاعات بکشد، و شما این را باور کنید، این پیش فرض اشتباه موجب میشود شما تمام رفتارهای او را به اشتباه تحلیل کنید. همین که با شما سلام و احوال پرسی می کند به خودتان می گویید میخواهد صمیمی شود تا جاسوسی اش را آغاز کند، او هر چه بیشتر از سر صداقت به شما نزدیک شده و بیشتر صمیمی میشود شما بدبینی تان نسبت به او شدت پیدا می کند، و همین که از کار و بارتان سوال کند این را به نیز نشانه درستی پیش فرض هایتان تلقی کرده و به خود می گویید: ببین درست گفته بودند، جاسوسی اش شروع شد!

من اگر حس خوبی نسبت به روحانیت نداشته باشم، حس خوبی نسبت به افراد مذهبی نداشته باشم، حس خوبی به تمامی مسئولین نداشته باشم، به شبکه های داخلی نداشته باشم، به رسانه داخلی نداشته باشم، هر چه که حتی خوب از ایشان ببینم آن را تحلیل های منفی خواهم کرد، و اگر حس خوبی نسبت به غرب داشته باشم، به مسیحیت داشته باشم، به شبکه های غربی داشته باشم، به اشخاص منتقد نظام داشته باشم حتی نقطه های منفی ایشان را هم مثبت تحلیل خواهم کرد.
بنابراین در تحقیق این بسیار مهم است که دل و عاطفه و احساسمان را از وابستگی های پیشینی جدا کنیم، که البته این در گفتار آسان است، و در عمل بسیار دشوار و نیاز به تمرین بسیار دارد تا ملکه انسان شود، اما بالاخره برای کسی که میخواهد واقعا حق را درک کند چاره ای از آن نیست. باید دل را در مقام بحث علمی از حب و بغض ها خالی کرد.

سلام مسلم گرامی
ما یک لیست سیاه بایستی داشته باشیم از رسانه های فاقد اعتبار. بعضی رسانه ها مثل آمد نیوز اصلا به اعتبار اخبارشون اهمیت نمیدن. اما در مقابلش هیچ رسانه کاملا معتبری نداریم.

در حقیقت هیچ خبرگزاری بی طرفی وجود نداره. همون طور که به خبرگزاری های خارجی نمیشه صد در صد اعتماد کرد، خبرگزاری های داخلی هم کاملا قابل اعتماد نیستند و هر دو می تونند دارای خبرهای صحیح یا غلط باشند.

تقوا هم همیشه نمی تونه مانع از دروغ بشه به خصوص که دروغ یا توریه در برخی موارد جایز در نظر گرفته میشه. حتی اقلیتی از علما (مثل آقای هاشمی شاهرودی) بهتان زدن را در شرایطی جایز دانسته اند: