رابطه عرفان با نماز

تب‌های اولیه

25 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

[="Tahoma"][="Navy"][="3"]

vahid_barvarz;232379 نوشت:
ریختن اشک و غرق شدن در نماز که به علت پی بردن به رحمت و مهربانی خداوند نسبت به بندگان باشد نیز در عرفان جایی دارد ؟ اگر جوابتان مثبت است مداوم نبودن این حالت در تمامی نماز ها به چه علت است ؟

سلام
این که انسان به خاطر یاد رحمت الهی اشک بریزد، بسیار مطلوب و از حالات عرفانی است که خداوند روزی کرده، اما این که این حال همیشگی باشد، بستگی به سطح معرفتی افراد، جذبه های عرفانی که برایشان حاصل می شود، و حال و عمل آنها در طول روز دارد.
گاهی خدا این حالت را می گیرد،تا بنده اش دچار عجب و خود پسندی نگردد، اگر این حالت همیشگی بود، ممکن بود غرور او را بگیرد و این هلاکت است، کسی که غرور خود در برابر خدا را از بین برده، مثل امثال آیت الله بهجتها، این حالت اشک، همیشگی است.
ادامه ...[/][/][/]

[="tahoma"][="navy"][="3"]
به این حدیث زیبا توجه بفرمایید:
من بآنچه امر دين بندگان مؤمنم را اصلاح كند داناترم.
و برخى از بندگانم كسى است كه در عبادتم كوشش كند و از خواب و بستر با لذت خود برخيزد و در شبها براى خاطر من نماز شب خواند و خود را در راه عبادتم بزحمت اندازد، من يك شب و دو شب او را بچرت اندازم، براى نظر لطفى كه نسبت باو دارم و ميخواهم باقيش دارم، پس او تا صبح ميخوابد، سپس برميخيزد و خود را مبغوض دارد و سرزنش ميكند (كه چرا امشب از عبادت محروم شدم) در صورتى كه اگر او را واگذارم تا هر چه خواهد عبادتم كند، از آن راه او را خود بينى فرا گيرد و همان خود بينى او را نسبت باعمالش فريفته سازد و حالتى باو دست دهد كه هلاك دينش در آن باشد، بجهت عجب باعمال و از خود راضى بودنش، تا آنجا كه گمان كند بر همه عابدان برترى گرفته و در عبادت از حد تقصير در گذشته‏(در صورتى كه پيغمبران هم اعتراف بتقصير در عبادت ميكنند) آن هنگام از من دور شود و خودش گمان كند بمن نزديك است.
پس كسانى كه اعمالى بخاطر ثواب من انجام ميدهند، نبايد بآن اعمال تكيه كنند، زيرا اگر آنها هر چه كوشش كنند و خود را بزحمت افكنند و عمر خود را در راه عبادتم بسپرند، باز مقصر باشند و با عبادت خود بكنه و حقيقت عبادتم نرسند، نسبت بكرامت و نعمت بهشت و درجات عالى كه در جوارم طلب ميكنند، ولى تنها بايد برحمتم اعتماد كنند و بفضلم شادمان باشند و با حسن ظن بمن مطمئن باشند، در آن هنگام رحمتم دستگيرشان شود و رضوانم بآنها برسد و آمرزشم بر آنها لباس گذشت پوشد، همانا منم خداى رحمان و رحيم و بدان ناميده و منسوب شده‏ام. (اسم رحمان و رحيم روى خود گذاشته‏ام).
عَنْ رَسُولِ اللَّهِ ص أَنَّهُ قَالَ قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنَا أَعْلَمُ بِمَا يَصْلُحُ عَلَيْهِ دِينُ عِبَادِيَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْ يَجْتَهِدَ فِي عِبَادَتِي فَيَقُومُ مِنْ نَوْمِهِ وَ لَذَّةِ وَسَادَتِهِ فَيَجْتَهِدُ لِي فَأَضْرِبُهُ بِالنُّعَاسِ اللَّيْلَةَ وَ اللَّيْلَتَيْنِ نَظَراً مِنِّي لَهُ وَ إِبْقَاءً عَلَيْهِ فَيَنَامُ حَتَّى يُصْبِحَ فَيَقُومُ وَ هُوَ مَاقِتٌ نَفْسَهُ وَ لَوْ خَلَّيْتُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ مَا يُرِيدُ مِنْ عِبَادَتِي لَدَخَلَهُ مِنْ ذَلِكَ الْعُجْبُ فَيُصَيِّرُهُ الْعُجْبُ إِلَى الْفِتْنَةِ فَيَأْتِيهِ مِنْ ذَلِكَ مَا فِيهِ هَلَاكُهُ أَلَا فَلَا يَتَّكِلِ الْعَامِلُونَ عَلَى أَعْمَالِهِمْ فَإِنَّهُمْ لَوِ اجْتَهَدُوا أَنْفُسَهُمْ أَعْمَارَهُمْ فِي عِبَادَتِي كَانُوا مُقَصِّرِينَ غَيْرَ بَالِغِينَ كُنْهَ عِبَادَتِي فِيمَا يَطْلُبُونَهُ عِنْدِي وَ لَكِنْ بِرَحْمَتِي فَلْيَثِقُوا وَ بِفَضْلِي فَلْيَفْرَحُوا وَ إِلَى حُسْنِ الظَّنِّ بِي فَلْيَطْمَئِنُّوا فَإِنَّ رَحْمَتِي عِنْدَ ذَلِكَ تُدْرِكُهُمْ فَإِنِّي أَنَا اللَّهُ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ وَ بِذَلِكَ تَسَمَّيْتُ.[="black"](الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 61)[/][/][/][/]

[="Tahoma"][="Navy"][="3"]

vahid_barvarz;232379 نوشت:
اگر برایتان امکان پذیر بود لینکی برای رسیدن به کتاب هایی که فرمودید ارائه کنید . با سرچی که کردم نتونستم پیدا کنم ولی باز هم میگردم .

لیکهایی برای دانلود اصرار الصلاه آقای ملکی تبریزی، برای موبایل:
http://goftomanedini.com/showthread.php?t=40502
برای مطالعه در سایت:
http://www.noorlib.ir/View/fa/BookView.rem?BookID=326[/][/][/]

[="Tahoma"][="Navy"][="3"]

gohar e nab;232719 نوشت:
کتابهای بسیاری از روایات و احادیث در اینکه نماز شاهراه پیشرفت در سلوک و عرفان است.. نوشته شده .. ولی هیچکدام نگفته چگونه ... فلوچارت چگونگی رسیدن به ان ترسیم نشده عرفانهای دیگر بسیار کتاب و نوشته و راه کار در زمینه پیشرفت پیروان خود ارائه داده اند .. در حالی که کتابهای ما تکرار مکررات است و برای نسل جدید چیزی ارائه نشده است.. اگر مطلبی در این زمینه دارید .. بیسار مشتاق دریافتش هستم

باسلام و عرض ادب
در آیات و احادیث، راهکارهای فراوانی برای حضور قلب در عبادت، بالخصوص نماز ذکر شده که از باب نمونه چند روشی را ذکر خواهد شد:
1. تمرکز و توجه:
امام صادق (علیهالسلام) میفرماید: هر گاه رو به قبله ایستادی، دنیا و هر چه در آن است و نیز مردم و احوال و اوضاع آنها را یکسره فراموش کن. آنگاه دلت را از هر آنچه تو را از خدا باز می­دارد، فارغ گردان و با چشم دل عظمت خدای را ببین و آن روزی را به یاد آور که هر کسی کرده­ی خویش را مییابد و همگان به سوی خداوند که مولای حقیقی آنهاست برگردانده میشوند و در آن روز تو با پای ترس و امید در پیشگاه او می ایستی. و هنگامی که تکبیر می گویی، آنچه که بین آسمان وزمین است، حقیر بشمار به جز مقام کبریایی الهی را.
قَالَ الصَّادِقُ ع: إِذَا اسْتَقْبَلْتَ الْقِبْلَةَ فَانْسَ الدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا وَ الْخَلْقَ وَ مَا هُمْ فِيهِ- (وَ اسْتَفْرِغْ قَلْبَكَ مِنْ كُلِّ شَاغِلٍ يَشْغَلُكَ عَنِ اللَّهِ) وَ عَايِنْ بِسِرِّكَ عَظَمَةَ اللَّهِ‏ وَ اذْكُرْ وُقُوفَكَ بَيْنَ يَدَيْهِ يَوْمَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَا أَسْلَفَتْ- وَ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ- وَ قِفْ عَلَى قَدَمِ الْخَوْفِ وَ الرَّجَاءِ فَإِذَا كَبَّرْتَ فَاسْتَصْغِرْ مَا بَيْنَ السَّمَوَاتِ الْعُلَى وَ الثَّرَى دُونَ كِبْرِيَائِهِ .(مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل، ج‏4، ص: 96)
ادامه ..[/][/][/]

[="Tahoma"][="Navy"][="3"]2. راه دوم، راهی است که آیت الله بهجت هم سفارش می نمودندو می فرمودند برای حضور قلب در نماز، سلامی به اباعبدالله بدهید، تا قلبتان خاشع گردد.
در حدیث هم هست که امام رضا علیه السلام فرمودند:
در آغاز هر نماز، نیتی بکن، و نیت تو این باشد: یاد خدا، رسول خدا(ص)، و یکی از ائمه را در جلوی چشم خود قرار بده.
وَ انْوِ عِنْدَ افْتِتَاحِ الصَّلَاةِ ذِكْرَ اللَّهِ وَ ذِكْرَ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ اجْعَلْ وَاحِداً مِنَ الْأَئِمَّةِ ع نُصْبَ عَيْنَيْك‏. (مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل، ج‏4، ص: 132)
این برنامه، همان برنامه آیت الله بهجت است که از همین حدیث گرفته اند.[/][/][/]

بصیر;232898 نوشت:
در آیات و احادیث، راهکارهای فراوانی برای حضور قلب در عبادت، بالخصوص نماز ذکر شده که از باب نمونه چند روشی را ذکر خواهد شد:

سلام علیکم

این تاپیک پر هست از راههای حضور قلب در نماز و البته اسرار نماز ، تاپیک جالب و البته پر مغزی هست .

http://www.askdin.com/thread4372-2.html


بصیر;232898 نوشت:
امام صادق (علیهالسلام) میفرماید: هر گاه رو به قبله ایستادی، دنیا و هر چه در آن است و نیز مردم و احوال و اوضاع آنها را یکسره فراموش کن. آنگاه دلت را از هر آنچه تو را از خدا باز می­دارد، فارغ گردان و با چشم دل عظمت خدای را ببین و آن روزی را به یاد آور که هر کسی کرده­ی خویش را مییابد و همگان به سوی خداوند که مولای حقیقی آنهاست برگردانده میشوند و در آن روز تو با پای ترس و امید در پیشگاه او می ایستی. و هنگامی که تکبیر می گویی، آنچه که بین آسمان وزمین است، حقیر بشمار به جز مقام کبریایی الهی را.

سلام به کارشناسان عزیز و تشکر از توضیحاتی که گذاشتند...
همه این مطالبی که بیان فرمودید از خواسته های قلبی کسی است که تلاش میکند این تمرکز رابدست اورد .. ولی این ذهن فرار نمیگذارد .. سعی در فراموشی امور روزمره داریم ولی چند دقیقه اول نماز میسر میشود بعد ذهن گریز میزند به ناکجا اباد ... نهیبی به خود میزنیم که عظمت خدا را فراموش کردی ، دوباره چند کلامی از نماز را با توجه میخوانیم و سپس ذهن از دست میگریزد ... و بهمین منوال نماز بپایان میرود ...
میدانم که بیشتر مردم اینچنین هستند ...

در همین سایت اورده شده : آيت‌الله حسين وحيد خراساني در خصوص توجه در نماز، رعايت هشت شرط را براي حضور قلب توصيه كرده است.

اول؛ وضو را باتوجه و حضور قلب انجام دهد...

خوب انشاله اگر عجله بگذارد سعی در حضور قلب داریم

دوم؛ در عظمت نماز و در رواياتي كه درباره‌ي نماز وارد شده تأمّل نمايد.
به اهمیت بالای نماز واقفیم

سوم؛ مانند كسي نماز بخواند كه گويا با نماز وداع مي‌كند و ديگر فرصت نماز خواندن را نخواهد يافت
یعنی چگونه ؟
چهارم؛ وقتي روبه قبله مي‌نمايد؛ سعي كند كه دنيا و مافيها و خلق و آنچه به آن مشغولند را فراموش نمايد و قلب خود را از آنها تهي نمايد.
با همین قصد و نیت و تلاش ، شروع به نماز میکنیم ولی چگونه ؟
پنجم؛ به معاني نماز توجه نموده و نماز را با تأنّي و آرامش بخواند.
فقط لحظاتی میسر میشود ..

ششم؛ اينكه بداند از آن هنگام كه وارد نماز مي‌شود، تا آن لحظه‌اي كه از نماز خارج مي‌شود، خداي تعالي به او رو كرده و نظردارد.
هفتم؛ اينكه بداند كه در حال نماز از بالاي سرش تا كرانه‌ آسمان، رحمت خدا براو سايه انداخته و ملائكه الهي از اطراف او تا افق سماء او را در بر گرفته‌اند.
فکر میکنم توصیه هایی برای خواص باشد .. دانستن کافیست .. نه .. باید تصور کنه .. در ذهن اماده خود این عظمت را بوجوداورد .. ذهن چگونه اماده میشود باید مراحلی را بگذراند که میشود همان روشهای عملی که بیان نمیشود
هشتم؛ آنچه در نماز مكروه است؛ به جا نياوريد و به آنچه فضيلت نماز را مي‌افزايد اهتمام نمائيد، مثل انگشتر عقيق به دست نمودن و لباس پاكيزه پوشيدن و خود را خوشبو نمودن و شانه و مسواك‌زدن....
این شد یه چیزی

درعرفان های شرق و غرب تمرینات مکرری برای اماده سازی روح و جسم و ذهن ارائه میشود و راههایی مو به مو و با جزئیات بسیار بیان میگردد که حضور در آن عوالم خاص را سبب میشود .. ولی بنده نمیخواهم از ان روشها استفاده کنم .. برای حضور در محضر خدا ... و عرفای ما هم روشی به ان شفافی ارائه نکرده اند یا از فهم این حقیر خارج است .
راهنمایی اساتید و کارشناسان محترم راخواستارم

تشکر

[="Tahoma"][="Navy"][="3"]باسلام خدمت دوست عزیزمان گوهرناب

gohar e nab;233071 نوشت:
وم؛ در عظمت نماز و در رواياتي كه درباره‌ي نماز وارد شده تأمّل نمايد. به اهمیت بالای نماز واقفیم

الحمدلله که اینطور هست، ولی باید دانست که حضور قلب، مراتب دارد و تامل در عظمت نماز و روایات درباب آن به این سادگی نیست و یک شبه ایجاد نمی شود. بسته به معارف مردم، این تاملها فرق می کند و روز به روز پیشرفت خواهد کرد.
مشکل ما این است که می خواهیم یک شبه به آن نمازی که آیت الله بهجتها و علامه قاضی ها رسیدند برسیم. کمی خاک خوردن نیاز است.

gohar e nab;233071 نوشت:
سوم؛ مانند كسي نماز بخواند كه گويا با نماز وداع مي‌كند و ديگر فرصت نماز خواندن را نخواهد يافت یعنی چگونه ؟

یعنی گمان کند،این نماز، نماز آخر اوست و دیگر فرصتی برای حیات ندارد، بعد از این نماز باید به لقای الهی برسد، امروز روز آخر زندگی اوست، آیا اگر انسان چنین حالتی داشته باشد، بیشتر متوجه خدا نیست؟ از دنیا و ما فیها غافل نخواهد شد؟ دعاها و خواسته هایش فرق نخواهد کرد؟
حتما چنین خواهد شد، اما دوست عزیزم، توجه داشته باشید، این مقامات نیاز به تمرین دارد. با چند مرتبه عمل، نهایت آن کسب نمی شود.[/][/][/]

[="Tahoma"][="Navy"][="3"]

gohar e nab;233071 نوشت:
چهارم؛ وقتي روبه قبله مي‌نمايد؛ سعي كند كه دنيا و مافيها و خلق و آنچه به آن مشغولند را فراموش نمايد و قلب خود را از آنها تهي نمايد. با همین قصد و نیت و تلاش ، شروع به نماز میکنیم ولی چگونه ؟

کسی که بخواهد قلب خود را از دنیا و مافیها تهی کند، اینطور نیست که به محض ایستادن سر نماز یه تمرکز بگیرد و قلبش از همه چیز تهی بشود، اولا تمرین نیاز دارد، دوما باید در طول روز از لغویات و امور لهوی و گناه پرهیز کرده باشد تا این حالت برای او پیش آید. این مطلب صریح آیه قرآن است آنجا که صفات مومنین را ذکر نموده و خشوع آنها را بیان می کند، بعد از خشوع می گوید، آنها از لغو و بیهودگی پرهیز می کنند، یعنی تا از لغو در روز پرهیز نشود، خشوع در نماز حاصل نگردد:
2و3 مومنون: الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُون‏، وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُون‏.[/][/][/]

موضوع قفل شده است