خجالت كشيدن از نماز و گفتگو با خداوند

تب‌های اولیه

3 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال
خجالت كشيدن از نماز و گفتگو با خداوند

سلام

من یه سوال دارم اونم اینه که اگه یک نفر روش نشه با خدا حرف بزنه و نماز بخونه ایا تکلیف نماز خوندن از این شخص برداشته میشه یا نه؟ مثلا یک شخصی به چندین نفر تجاوز کرده و الان توبه کرده این شخص چجوری میتونه با خدا حرف بزنه؟ فکر نکنم بتونه!خدا فقط این شخص رو لعنت میکنه!

یک مورد دیگه رو هم میگم  مثلا زنی ببخشید فاحشگی میکرده بعدا توبه کرده این شخص روش نمیشه با خدا صحبت کنه و خجالت میکشه! نه به خاطر گناهش بلکه به خاطر شخصیتش که خراب شده و خجالت میکشه!خجالت میکشه که یک فاحش برای همین خجالت میکشه که با خدا حرف بزنه!

یک نکته دیگه هم که به ذهنم رسید اینه که نماز رو برای این میخونن که به خدا تقرب پیدا کنن این اشخاص دیگه چجوری میتونن به خدا تقرب پیدا کنن!

میخواستم بدونم تکلیف نماز خوندن از این اشخاص برداشته میشه یا نه؟ لطفا هر دو مورد رو جواب بدید مخصوصا شخص دومی بیشتر برام مهمه

ممنون

با نام و یاد دوست

 

 

 

 

 

 

کارشناس بحث: استاد مسلم

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام و احترام

من یه سوال دارم اونم اینه که اگه یک نفر روش نشه با خدا حرف بزنه و نماز بخونه ایا تکلیف نماز خوندن از این شخص برداشته میشه یا نه؟ مثلا یک شخصی به چندین نفر تجاوز کرده و الان توبه کرده این شخص چجوری میتونه با خدا حرف بزنه؟ فکر نکنم بتونه!خدا فقط این شخص رو لعنت میکنه!

یک مورد دیگه رو هم میگم  مثلا زنی ببخشید فاحشگی میکرده بعدا توبه کرده این شخص روش نمیشه با خدا صحبت کنه و خجالت میکشه! نه به خاطر گناهش بلکه به خاطر شخصیتش که خراب شده و خجالت میکشه!خجالت میکشه که یک فاحش برای همین خجالت میکشه که با خدا حرف بزنه!

یک نکته دیگه هم که به ذهنم رسید اینه که نماز رو برای این میخونن که به خدا تقرب پیدا کنن این اشخاص دیگه چجوری میتونن به خدا تقرب پیدا کنن!

میخواستم بدونم تکلیف نماز خوندن از این اشخاص برداشته میشه یا نه؟ لطفا هر دو مورد رو جواب بدید مخصوصا شخص دومی بیشتر برام مهمه

در این خصوص باید به دو نکته توجه بفرمایید:

نکته اول:

این خجالت از خدا بابت انجام گناه خیلی علامت خوبی است، داشتن این حس رمز نجات است، و اگر این خجالت همراه با پشیمانی از گناه باشد خودش موجب بخشش گناه خواهد بود، همانطور که امام صادق(ع) در روایتی می فرمایند: «مَا مِنْ عَبْدٍ أَذْنَبَ ذَنْباً فَنَدِمَ عَلَيْهِ إِلَّا غَفَرَ اللَّهُ لَهُ قَبْلَ أَنْ يَسْتَغْفِرَ؛ هیچ بنده ای نیست که گناه کند و سپس از انجام آن پشیمان شود، مگر آنکه خداوند او را می بخشد قبل از اینکه به زبان استغفار کند.(الکافی، ج2، ص427)

یعنی همین حالت دل انسان برای خدا خیلی مهم است، و اصل توبه هم همین است، به همین خاطر پشیمانی دل بدون استغفار به زبان در روایات موجب آمرزش گناهان دانسته شده، اما از آن طرف استغفار به زبان بدون پشیمانی از گناه مسخره کردن خداوند دانسته شده است.

اینقدر این پشیمانی و خجالت دل برای خدا عزیز است که طبق روایات از عمل خوبی که موجب عُجب و خودبینی بشود ارزشش بیشتر است، همانطور که امام علی(ع) می فرمایند: «سَيِّئَةٌ تَسُوءُكَ خَيْرٌ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ حَسَنَةٍ تُعْجِبُك‏؛ گناهی که تو را نزد خداوند اندوهگین[و شرمسار] کند نزد خداوند بهتر از کار خوبی است که تو را دچار خودبزرگ بینی کند.(نهج البلاغه، حکمت شماره 46)

بنابراین چنین اشخاصی نباید گمان کنند خداوندی که رحمتش با هیچ چیزی قابل مقایسه نیست، اگر ایشان با شرمندگی به نماز بایستند آنها را لعنت کرده و نمی پذیرد!

نکته دوم:

خود همین پریشانی دل و احساس خجالت، موهبتی از جانب خداوند است تا دل ها را متوجه خود کرده و به راه درست برگرداند. بنابراین داشتنِ این احساس یعنی اینکه انسان تحت توجه خداوند است، و خداوند به دنبال بازگرداندن اوست. وگرنه اگر کسی از انجام گناه هیچ احساس خجالت و شرمندگی ای ندارد، آن موقع است که باید بترسد، چرا که علامت این است که خداوند او را به حال خویش رها کرده است.

بنابراین فلسفه وجودِ چنین احساسی در ما این است که به سمت خدا برگردیم، نه اینکه از او فرار کنیم. وقتی ما از کسی خجالت می کشیم یعنی در برابر او کوتاهی کرده ایم، و این خجالت در حقیقت باید موجب شود تا ما بیش از این در حق او کوتاهی نکنیم، نه اینکه بالعکس باشد و بالکل ارتباطمان را با او قطع کنیم.

نه گناهان ما به خدا لطمه ای می زند، و نه نماز خواندن ما منفعتی به خدا می رساند، بنابراین تمام سود و زیان این احکام به خود ما بر می گردد. به همین خاطر خداوند نماز را بر گنهکاران همچنان واجب کرده است، چرا که نماز موجب می شود انسان ز گناهانش پاک شود، به سمت آن گناهان بر نگردد، و خدا را به عنوان نجات بخش خویش گم نکند. اما این احساس خجالت جلوه ای از عشق ما به خداست، اتفاقا نماز با احساس خجالت خیلی لذت بخش تر است، حتی انسان اگر گنهکار نباشد هم باید با همین شرمندگی نماز بخواند همانطور که اولیای الهی که هیچ گناهی انجام نداده بودند هم به خاطر نعمت های بی شمار الهی، با شرمندگی و خجالت در برابر خداوند به نماز می ایستادند.

باید مراقب باشیم گاهی شیطان با زبانی خیرخواهانه به دنبال دورتر کردن انسان از خداوند است، این حدیث نفس که به ما می گوید تو چطور میتوانی با این همه گناه در برابر خدا بایستی و نماز بخوانی اگر با این سخنان به دنبال ترک نماز باشد قطعا سخن شیطان است. به همین خاطر خداوند ناامیدی از رحمتش را بزرگترین گناه دانسته شده است، حتی بالاتر از آن گناهان پیشین مثل تجاوز و فاحشگی و...

ما چه بخواهیم و چه نخواهیم درمحضر خداوند هستیم، خدا مثل مردم کوچه و خیابان نیست که بتوان با پنهان شدن،  از چشم در چشم شدن با ایشان و شرمندگی رهایی پیدا کرد. او همواره ناظر بر ماست، و  ما نیز هرگز لحظه ای از او بی نیاز نمی شویم، بنابراین در هیچ حالتی، و با هر نوع گناهانی تکلیف نماز و ارتباط ما با خدا قطع نمی شود، و همیشه این حالت خجالت در نماز را که نیکوست باید ضمن ترک گناهان با خود داشته باشیم.