جمع بندی حسرت و غبطه خوردن

تب‌های اولیه

12 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

پرسش:
در صورتی که حسرت بخاطر نداشتن چیزی یا کسی باشد، چطور از حسرت و غبطه خوردن جلوگیری کنیم؟

پاسخ:
ما باید بین غبطه و حسادت فرق قائل شویم، غبطه خوردن مذموم نیست، تا ما بخواهیم جلوی آن را بگیریم. بلکه غبطه خورن چه بسا باعث تلاش و کوشش انسان می شود تا به آن مطلوبی که ندارد برسد.

در شریعت هم بین غبطه و حسادت،فرق گذاشته شده است:
امام صادق (علیه السلام) در بیانی می فرمایند:«إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَغْبِطُ وَ لَايَحْسُدُ، وَ الْمُنَافِقَ‏ يَحْسُدُ وَ لَا يَغْبِط(1)
مومن غبطه می خورد ولی حسادت نمی ورزد ولی منافق حسادت می ورزد و غبطه نمی خورد.»

حضرت امام(ره) در کتاب چهل حدیث خود در فرق میان حسادت و غبطه می فرمایند:
«حسد، حالتی است نفسانی که صاحب آن آرزو می کند سلب کمال و نعمت متوهمی را از غیر؛ چه آن نعمت را خود دارا باشد یا نه و چه بخواهد به خودش برسد یا نه. و آن غیر از «غبطه» است؛ چه که صاحب آن (غبطه) می خواهد از برای خود نعمتی را که در غیر توهم کرده است، بدون آنکه میل زوال آن را از او داشته باشد.»(2)

پس هنگامی که حق تعالی به انسانی نعمتی عنایت می فرماید ،حال چه نعمت مادی باشد و چه نعمت معنوی، دو حالت ممکن است برای انسان پیش بیاید:

1 – انسان آن نعمت داده شده به دیگری را دوست نمی دارد و خواهان نابودی آن است، به این حالت حسد یا رشک گفته می شود، که این مذموم است.

2- انسان مؤمن از وجود و دوام آن نعمت برای دیگری نفرت ندارد، امّا مثل آن نعمت را از خداوند برای خود می خواهد، به این حالت غبطه و یا اشتیاق گفته می شود، که این ممدوح است.
ولی در عین حال واقعیت این است که زندگی مجموعه ای از موضوعات مختلف است، خوب و بد. اگر کسی دارای امکاناتی است که شما ندارید، شما نیز در عوض امتیازاتی دارید که دیگران ندارند، همه ما نقاط قوت و ضعفی داریم که قابل تأمل است. هر یک از ما امکانات وموقعیت های خانوادگی، مالی، شغلی و تحصیلی ویژه ای داریم که ممکن است در مقایسه با دیگری در وضعیتی بالاتر یا پایین‌تر قرار بگیرد. بنابراین باید به آنچه خود داریم و آنچه دیگران دارند نگرش کلی داشته باشیم و حاصل جمع را ببینیم نه فقط یکی از موارد را، و در عین حال راضی به قضا و قدر الهی باشیم.
پی نوشت:
1.
كلينى، محمد بن يعقوب‏، كافي (ط- دار الحديث)،ج3،ص749، دار الحدیث، قم،1269ق.
2.امام خمینی، چهل حدیث، ص105، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی
.


موضوع قفل شده است