ادب در پیشگاه خداوند

تب‌های اولیه

371 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال
ادب در پیشگاه خداوند

[="Tahoma"][="Blue"][="3"]


با عرض سلام خدمت همه دوستان و سروران گرامی ام

به حول و قوت الهی در این تاپیک قصد داریم نکاتی را در راستای نیل به ادب متعالی در پیشگاه الهی تقدیم محضرتان نماییم.

امید که مقبول حق و مورد استفاده صاحبدلان واقع گردد

.

[/][/][/]

[=Tahoma][=&amp]

قبل از ورود به بحث شریف ادب در پیشگاه الهی مقدمه‌ای را در باب چگونگی ورود به حیطه‌ی عبادات، تقدیم محضر عزیزان می نمایم و آن این که:[/][=&amp] برای انجام هر عمل عبادی دو رکن اساسی وجود دارد که عبارتند از:
[/]
[=&amp] 1- نیت خالص و قربتاً الی الله [/]
[=&amp]2- حفظ طهارت، اعم از داشتن وضو و طهارت ظاهری اعضاء و جوارح و لباس.
[/]
[=&amp]بر این اساس شایسته است که اولاً انسان قبل از انجام هر عملی، حتی اعمال روزمره‌ی زندگی خویش، قصد و نیت خود را تنها برای رضایت و تقرب به خداوند خالص نماید زیرا این خلوص نیتِ انجام اعمال برای خداوند است که به اعمال انسان شرافت می بخشد تا آنجا که فرموده اند: «[/]الاعمال بالنیات[=&amp]» و اهمیت این موضوع چنان است که حتی اگر انسان در امور به ظاهر غیر عبادی، مانند کسب و کار روزمره، نیت خویش را تنها برای تقرب به خداوند خالص نماید و مثلا بگوید: «خداوندا چون تو مرا به کسب روزی حلال برای زن و فرزند امر فرمودی و تامین معیشت بندگانت را به من سپردی، پس من جهت اطاعت از امر تو و قرب به تو، به سوی کسب روزی حلال روانه می شوم»، این عمل به ظاهر مادی او حکم عبادت پیدا خواهد کرد و حتی فرموده اند: چنین شخصی اگر در راه کسب و کار خویش دچار حادثه ای شود و مرگ او را دریابد، اجر شهید فی سبیل الله را خواهد داشت.[/]
[/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"]البته قصد و نیت یک امر باطنی و قلبی است نه ظاهری و لسانی، لذا تنها به زبان آوردن قصد نیکو کافی نیست بلکه انسان باید چنان ریاضت نفس کشیده و مراقبت نفسانی کند که بتواند تمام اعمال خود، اعم از اعمال عبادی و اعمال به ظاهر غیر عبادی را، قلباً و حقیقتاً جهت تقرب به خداوند انجام دهد نه از روی مقاصد دنیوی و تزویر و ریا و امثال آن، که البته رسیدن به چنین خلوص و مرتبه ای در اعمال، کمی دشوار است و نیاز به زحمت و مراقبت نفسانی خواهد داشت.
و چه نیکو که فرموده اند: «افضل الاعمال احمضها» یعنی بهترین اعمال، مشکل ترین آن است و چه کاری دشوار تر از این که انسان در طول عمر خویش تمام کارهای عبادی و حتی روز مره ی خویش را بپاید و آنها را از آلوده شدن به مقاصد دنیوی، که باعث ابطال حقیقت معنوی آنها خواهد بود، حفظ نماید، به ویژه این که گاهی شیطان با ایجاد وسوسه در نیت عبادات انسان را به سوی ریا کاری می کشاند. تا جائی که حتی گاهی خود شخص هم متوجه آلودگی نیت خود نمی‌شود، زیرا در روایات فرموده اند: پنهان بودن ریا در نیات همانند راه رفتن مورچه بر روی صخره در ظلمت و تاریکی شب است.
[/][/][/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"][=&amp]

بنابراین انسان با تطهیر نیت خود به قربتاً الی الله، می‌تواند تمام اعمال ظاهری و مادی خویش را به عبادت تبدیل کند و حتی خوردن و خوابیدن و نشست و برخاست و کسب و کار و تحصیل علم او، همه و همه، برای تقرب به خدا باشد.
[/]
[=&amp]حال که قرار است با نیت الهی تمامی اعمال معنوی و حتی مادی خود را به عبادات بدل کنیم، ادب اقتضاء می‌کند تمامی مقدمات، از جمله طهارت را که برای ورود به حیطه انجام عبادات، توسط شرع، جعل شده به نحو احسن اجرا نمائیم تا هم ادب در پیشگاه حق متعال حفظ شده و هم تاثیر تکوینی این اعمال بر دلهایمان جاری گردد. [/]
[/][/][/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"][=&amp]
اما اولین مقدمه برای رسیدن بدین مقصود، داشتن وضو و تطهیر نمودن لباس از نجاسات است که به نوعی هر دو، طهارت ظاهری اعضا و جوارح محسوب می‌شوند و نقشی اساسی در ایجاد ارتباط بین انسان و عالم ملکوت بر عهده دارند، لذا بهترین آمادگی برای حضور یافتن در پیشگاه هر عبادت، طهارت و وضو می باشد، یعنی انسان به نیت طهارت، صورت و دست بشوید و مسح سر و مسح پا کند و در حالی که هیچ گونه نجاستی در اعضا وجوارح و لباس او وجود ندارد رو به سوی خداوند نماید.
[/]
[=&amp] زیرا یکی از مراتب ادب در پیشگاه خداوند آراستگی و طهارت است و این مهم در هنگام حضور در مجالس گفت و شنود علمی، از اهمیت بالاتری برخوردار می‌شود، چون وقتی گوینده و یکایک مستمعین، با طهارت در گفت و شنود و قرائت معارف الهیه حضور یابند، تاثیر تکوینیِ حقایقِ مطرح شده بر دلهایشان وارد می شود چرا که انسان، موجودی است با دو بعد جسمانی و روحانی که از هر دو بعد جسمانی و روحانی خویش به صورت خودآگاه یا ناخودآگاه، بر دیگران تاثیر گذاشته و از آن ها متاثر می‌گردد. [/]
[/][/][/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"]

بر این اساس همانطور که گوینده و استاد با حالات و سخنان خود، بر مستعمین تاثیر گذار می باشند، یک مستمع نیز با حالات خوش و ناخوش خود، بر گوینده و دیگر مستمعین اثر می گذارد. لذا انسان باید در انتخاب مجالس و محافل و حتی سایتها و انجمنهایی که وقت خود را در آنها مصروف می دارد و نیز در چگونگی حضور و فعالیت در آنها اهتمام بسیار داشته باشد زیرا هر آنچه شخص می شنود و می خواند و می گوید و می نویسد به صورت متقابل در طرفین بحث تاثیر گذار خواهد بود و آنچه باعث نورانیت این تاثیرات می شود در قدم اول وضو داشتن است و بهترین مجلس و محفل مجلسی است که گوینده و شنوندگان آن، با طهارت ظاهر و در حد وسع با طهارت باطن در آن حضور یابند .

[/][/][/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"][=&amp]
اما اهمیت مسئله ی طهارت و دوری از نجاست بدان حد است که حتی فرموده اند: اگر به اندازه سر سوزنی نجاست در لباس نمازگزار باشد نماز او باطل می‌شود و باید خود را تطهیر نموده و نماز را اعاده نماید، زیرا نجاست همانند پرده‌ای ظلمانی بین عالم ملک و ملکوت حجاب افکنده و مانع ظهور تمثلات ملکوتی و تقرب شخص به خداوند می‌گردد، پس هر چه بدن پاک تر باشد تمثلات ملکوتی هم بیشتر خواهد بود. [/]
[/][/][/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"]
بر این اساس یکی از دلایلی که بانوان در ایام عادت ماهیانه از انجام تکالیفی چون نماز و روزه منع شده اند، وجود نجاستی است که بر آنان عارض می‌گردد و همین نجاست، مانع ایجاد تمثلات و حقائق می‌شود، در حالی که مراد از انجام اعمالی چون نماز و روزه و حج، آن است که این اعمال، مقدمه ای شوند تا حقائق و اسرار نظام عالم، از طریق تمثلات، بر جان انسان متجلی گردد و اولین پله برای رسیدن به چنین مرتبه ای، طهارت فقهی و ظاهری است و در حقیقت دستورات فقهی مقدمه ای برای تقرب به حقیقت اسرار عالم و قرآن است.
[/][/][/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"][=&amp]
با این بیان ممکن است این شائبه برای بانوان محترم پیش آید که شرع مقدس در این موضوع مهم، یعنی تقرب به اسرار و حقائق عالم، بین زن و مرد تفاوت قائل شده است که در جواب گوئیم:
[/]

[=&amp] اولا وجود مسئله ی عادت ماهیانه در زنان از نظر خلقت، امری اجتناب ناپذیر و ضروری است و نه تنها از نظر حکمی، نقص به شمار نمی آید، بلکه دارای محاسنی است که مهمترین آنها ایجاد بستری مناسب برای خلقت و تکون انسان است و اهمیت آن تا جائی است که اگر زنی در طول دوره بلوغ خود تا یائسگی که سن تولید مثل زنان است، خون حیض نبیند، قطعا عقیم بوده و قادر به تولید مثل نخواهد بود، و چه افتخاری برای زنان بالاتر از این که رحم زن، کارخانه انسان سازی و جایگاه پرورش اشرف مخلوقات باشد.[/]

[=&amp] ضمن این که به فرموده بزرگان اهل معرفت، خداوند برای جبران محرومیت زنان از عبادت در دوره ی عادت ماهیانه سن بلوغ دینی آنان را پیشتر از پسران جعل نمود و در حقیقت آنان را شش سال زودتر به بارگاه عبودیّت و بندگی خویش فرا خوانده است فتدبر! [/][/][/][/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"][=&amp]
پس تاثیر وجود نجاست بر حالات انسان به حدی است که مثلا اگر لباسی را که بواسطه جنابت یا خون نجس شده است، تطهیر نموده و با آن عبادت کنند هرچند نماز از نظر فقهی صحیح است اما آن چنان که باید تقرب آور نیست و در بسیاری از موارد نمی‌توان ادعای شخصی را که در چنین لباسی نماز خوانده و مدعی باز شدن چشم دل و مشاهده اسرار و حقایق عالم است، پذیرفت چون مسئله تاثیر نجاست امری تکوینی است نه اعتباری، و خواسته و ناخواسته تاثیر خود را بر حالات انسان خواهد داشت. و همچنین است اتاقی که در آن جنابت واقع می‌شود و یا گوشه ای از آن که به نجاست آلوده می‌گردد.

[/]
[/][/][/]

[="Tahoma"][="Blue"][="3"][=&amp]
از این رو در روایات فرموده اند: ادب اقتضا می‌کند که نمازگزار برای اقامه نماز در منزل، مکان مخصوصی برگزیند و یا به مسجد برود و همچنین لباس پاک و مخصوصی را از کسب حلال خویش برای نماز اختصاص دهد تا هرگاه اراده عبادت کرد، آن را بپوشد، مانند لباس احرام که بسان کفن است و حجاج تنها در زمان احرام آن را بر تن می‌کنند و چنان طاهر است که حتی بعد از مرگ هم، او را با همین لباس کفن کرده و دفن می نمایند، لذا برخی بزرگان اهل معرفت در باب آداب حج فرموده اند: اگر قبل از اعمال واجب لباس احرام نجس شود حتی اگر برای انجام اعمال تطهیر گردد تاثیر حقیقی حج بر جان حاجی مکشوف نخواهد شد، زیرا نجاست مانع اتصال ظاهر عالم به باطن آن می‌شود.[/]
[/][/][/]