جمع بندی آیا فلاسفه و عرفا حدیث معتبری درباره تجرد روح دارند؟

تب‌های اولیه

194 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال
آیا فلاسفه و عرفا حدیث معتبری درباره تجرد روح دارند؟

ایا فلاسفه و عرفا حدیث معتبری درباره تجرد روح دارند؟

با نام و یاد دوست





کارشناس بحث: استاد حافظ

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام و درود بر شما؛

قدیما;967502 نوشت:
ایا فلاسفه و عرفا حدیث معتبری درباره تجرد روح دارند؟

تجرد نفس را هم از آیات متعدد و نیز از روایات متعدد می‌توان استظهار و برداشت کرد.
آیاتی از قبیل:
«اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها وَ الَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضى‏ عَلَيْهَا الْمَوْتَ، وَ يُرْسِلُ الْأُخْرى» (زمر 42)؛ ترجمه: خدا است آن كسى كه جانها را در دم مرگ و هم از كسانى كه نمرده‏اند ولى به خواب رفته‏اند مى‏گيرد، آن گاه آنكه قضاى مرگش رانده شده نگه ميدارد و ديگران را رها میكند.
«وَ قالُوا أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الْأَرْضِ أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ؟ بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ، ثُمَّ إِلى‏ رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ» (سجده 10 و 11) ترجمه: و گفتند آيا بعد از آنكه در زمين گم شديم، دوباره به خلقت جديدى در مى‏آئيم؟ اين سخن از ايشان صرف استبعاد است، و دليلى بر آن ندارند، بلكه علت آنست كه ايمانى به ديدار پروردگارشان ندارند، بگو در دم مرگ آن فرشته مرگى كه موكل بر شما است شما را به تمام و كمال مى‏گيرد و سپس بسوى پروردگارتان بر مى‏گرديد.

در احادیث نیز حدیث نبوی زیر دلالت بر این مطلب دارد:
«ما خُلِقتم للفناء بل خلقتم للبقاء و إنما تُنقَلون من دارٍ إلی دارٍ». ترجمه:‌برای فنا و نابودی خلق نشده‌اید بلکه برای بقاء خلق شده‌اید همانا شما از موطنی به موطن دیگر منتقل می‌شوید. (صدوق، الاعتقادات الامامیة، ص 47).
در این بیانات، تجرد نفس به این معنا ست که نفس آدمی موجود مجردی است که ماورای بدن دارای احکامی است که این احکام با احکام بدن او متفاوت است. تجرد نفس به این معنا ست که نفس انسان غیر مادی است؛ خالی از طول و عرض و ابعاد مادی دیگر است. فقط تنها یک نحوه ارتباط و علقه با بدن دارد یا به قولی با آن متحد است و بوسیله‌ی علم و اراده و ... بدن خود را اداره می‌کند.
آیات و احادیث از این قبیل، حکایت از این حقیقت دارند که وقتی بدن انسان از کار افتاد با فنای بدن و پوسیدن و انحلال بدن، فانی نخواهد شد و این نشان از آن است که تمام شخصیت انسان بدن نیست بلکه شخصیت انسان به چیز دیگری است که بعد از مردن بدن باز هم زنده است. عیش چنین حقیقتی به این نیست که در دیدن حقایق محکوم به دیدن از دو چشم سر باشد یا در شنیدن حقایق محکوم به شنیدن از دو سوراخ گوش باشد این حقیقت،‌ حقیقتی نیست که که لذتش محدود به درک ملایمات جسمی باشد.

به تبع این شخصیت حقیقی، سعادت آدمی و شقاوت وی نیز معنای خود را می‌یابد. سعادت و شفاوتش دیگر به ملکات و اعمال اوست نه به جهات جسمانی (مثل سفیدی و سیاهی و قدرت و ضعف جسمی).
خلاصه آن که این احکام با احکام جسمانی متفاوت است و از هر جهت با خواص مادیت حاکم در دنیا متفاوت است پس از همه اینها می‌توان فهمید که نفس انسان غیر از بدن اوست و این یعنی تجرد نفس.

حافظ;967755 نوشت:
در این بیانات، تجرد نفس به این معنا ست که نفس آدمی موجود مجردی است که ماورای بدن دارای احکامی است که این احکام با احکام بدن او متفاوت است. تجرد نفس به این معنا ست که نفس انسان غیر مادی است
آیات و احادیث از این قبیل، حکایت از این حقیقت دارند که وقتی بدن انسان از کار افتاد با فنای بدن و پوسیدن و انحلال بدن، فانی نخواهد شد و این نشان از آن است که تمام شخصیت انسان بدن نیست بلکه شخصیت انسان به چیز دیگری است که بعد از مردن بدن باز هم زنده است.

بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم صلي على محمد وال محمد وعجل فرجهم
سلام علیکم

محل بحث و اختلاف متکلمان و فلاسفه در بحث تجرد روح بحث بقای روح نیست بلکه درباره تغییر و تجزیه و مکان و زمان داشتن روح است.ایاتی را که اوردید به محل اختلاف این دو گروه ارتباطی ندارد.جدا از اینکه در روایتی که اوردید بحث انتقال روح امده است.
_______________________________________

حدیث1:بسند صحيح عن ضريس الكناسي عن أبي جعفر عليه السلام قال: إن لله جنة خلقها الله في المغرب وماء فراتكم هذه يخرج منها، وإليها تخرج أرواح المؤمنين من حفرهم عند كل مساء، فتسقط على ثمارها وتأكل منها وتتنعم فيها وتتلاقى وتتعارف فإذا طلع الفجر هاجت من الجنة فكانت في الهواء فيما بين السماء والأرض تطير ذاهبة وجائية، وتعهد حفرها إذا طلعت الشمس وتتلاقى في الهواء وتتعارف. قال: وإن لله نارا في المشرق خلقها ليسكنها أرواح الكفار، ويأكلون من زقومها ويشربون من حميمها ليلهم، فإذا طلعت الفجر هاجت إلى واد باليمن يقال له " برهوت " أشد حرا من نيران الدنيا كانوا فيها يتلاقون ويتعارفون، فإذا كان المساء عادوا إلى النار، فهم كذلك إلى يوم القيامة
http://lib.eshia.ir/71860/58/51
ضريس كنّاسى از امام باقر ( ع ) روايت نمود كه : خدا بهشتى در مغرب آفريده و آب فرات شما از آن مى آيد ، و ارواح مؤمنان هر شب از گورهاشان بدان گرايند ، و از ميوه‌هايش براى آنها افتد و از آن بخورند و در آن نعمت داده شوند و با هم ملاقات نمايند و همديگر را بشناسند ، و چون سپيده بدمد ، از بهشت بجهند و در هوا ميان آسمان و زمين بپرند و رفت و آمد كنند و چون خورشيد برآيد به گور خود رسند و در هوا با هم ملاقات نمايند و همديگر را بشناسند . و فرمود : و خدا را دوزخى است در مشرق كه آن را براى جايگاه كفار آفريده كه شبانه در آن از زقّوم بخورند و از حميم بنوشند و چون سپيده بدمد به سرزمينى در يمن بجهند به نام برهوت كه از همه ى آتشهاى دنيا گرمتر است و در آن با هم ملاقات كنند و همديگر را بشناسند و چون شب شود به آتش بازگردند ، و پيوسته چنين باشند تا روز قيامت.

حدیث 2:بسند موثق عن أبي بصير قال: قلت لأبي عبد الله عليه السلام: إنا نتحدث عن أرواح المؤمنين أنها في حواصل طيور خضر ترعى في الجنة وتأوي إلى قناديل تحت العرش، فقال: لا، إذا ما هي في حواصل طير. قلت: فأين هي؟ قال: في روضة كهيئة الأجساد في الجنة.
http://lib.eshia.ir/71860/58/50
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ ، عَنْ أَبِي وَلاَّدٍ الْحَنَّاطِ : عَنْ أَبِي عَبْدِ اللهِ عليه‌السلام ، قَالَ : قُلْتُ لَهُ : جُعِلْتُ فِدَاكَ ، يَرْوُونَ أَنَّ أَرْوَاحَ الْمُؤْمِنِينَ فِي حَوَاصِلِ طُيُورٍ خُضْرٍ حَوْلَ الْعَرْشِ؟فَقَالَ : « لَا ، الْمُؤْمِنُ أَكْرَمُ عَلَى اللهِ مِنْ أَنْ يَجْعَلَ رُوحَهُ فِي حَوْصَلَةِ طَيْرٍ ، وَلكِنْ فِي أَبْدَانٍ كَأَبْدَانِهِمْ
http://lib.eshia.ir/27311/5/601
_______________________________________
حدیث3:محمد بن يحيى، عن أحمد بن محمد، عن محمد بن خالد، عن القاسم بن عروة، عن عبد الحميد الطائي، عن محمد بن مسلم قال: سألت أبا عبد الله عليه السلام عن قول الله عز وجل: " ونفخت فيه من روحي " كيف هذا النفخ؟ فقال: إن الروح متحرك كالريح وإنما سمي روحا لأنه اشتق اسمه من الريح وإنما أخرجه عن لفظة الريح، لان الأرواح مجانسة الريح و إنما أضافه إلى نفسه لأنه اصطفاه على سائر الأرواح، كما قال لبيت من البيوت: بيتي، ولرسول من الرسل: خليلي، وأشباه ذلك وكل ذلك مخلوق مصنوع محدث مربوب مدبر.
http://lib.eshia.ir/11005/1/134
_______________________________________
حدیث4:وعنه ، عن مسعدة بن زياد قال : حدثني جعفر بن محمد ، عن أبيه ، أن روح ادم صلّى الله عليه لما أمرت أن تدخل فيه فكرهته ، فأمرها أن تدخل كرهاً وتخرج كرهاً
http://lib.eshia.ir/27041/1/79
_______________________________________
حدیث5:حدثنا علي بن أحمد بن محمد بن عمران الدقاق رحمه‌الله ، قال : حدثنا محمد بن أبي عبد الله الكوفي ، قال : حدثني محمد بن بشر ، عن أبي هاشم الجعفري ، قال : كنت عند أبي جعفر الثاني عليه‌السلام فسأله رجل فقال : أخبرني عن الرب تبارك وتعالى له أسماء وصفات في كتابه ، فأسماؤه وصفاته هي هو؟ فقال أبو جعفر عليه‌السلام إن لهذا الكلام وجهين : إن كنت تقول : هي هو أي إنه ذو عدد وكثرة فتعالى الله عن ذلك ، وإن كنت تقول : لم تزل هذه الصفات والأسماء ، فإن ( لم تزل ) يحتمل معنيين : فإن قلت : لم تزل عنده في علمه وهو مستحقها فنعم ، وإن كنت تقول : لم يزل تصويرها وهجاؤها وتقطيع حروفها فمعاذ الله أن يكون معه شيء غيره ، بل كان الله ولا خلق ، ثم خلقها وسيلة بينه وبين خلقه يتضرعون بها إليه ويعبدونه ، وهي ذكره وكان الله ولا ذكر ، والمذكور بالذكر هو الله القديم الذي لم يزل ، والأسماء والصفات مخلوقات المعاني ، والمعني بها هو الله الذي لا يليق به الاختلاف والائتلاف وإنما يختلف ويأتلف المتجزئ ، فلا يقال : الله مؤتلف ، ولا الله كثير ولا قليل ، ولكنه القديم في ذاته ، لأن ما سوى الواحد متجزئ والله واحد ، لا متجزئ ، ولا متوهم بالقلة والكثرة ، وكل متجزئ ومتوهم بالقلة والكثرة فهو مخلوق دال على خالق له ، فقولك : إن الله قدير خبرت أنه لا يعجزه شيء فنفيت بالكلمة العجز ، وجعلت العجز سواه ، وكذلك قولك : عالم إنما نفيت بالكلمة الجهل ، وجعلت الجهل سواه ، فإذا أفنى الله الأشياء أفنى الصور والهجاء ، ولا ينقطع ولا يزال من لم يزل عالماً.
http://lib.eshia.ir/15046/1/193
_______________________________________

حدیث6:الكافي: عن علي إبراهيم، عن أبيه، عن ابن أبي عمير، عن عمرو ابن أبي المقدام، عن أبي عبد الله، عن أبيه عليهما السلام قال: والله ما من عبد من شيعتنا ينام إلا أصعد الله روحه إلى السماء فيبارك عليها، فإن كان قد أتى عليها أجلها جعلها في كنوز رحمته وفي رياض جنته وفي ظل عرشه، وإن كان أجلها متأخرا بعث بها مع أمنته من الملائكة ليردها إلى الجسد الذي خرجت منه لتسكن فيه (الحديث). مجالس الصدوق: عن محمد بن الحسن، عن محمد بن الحسن الصفار، عن الحسين بن الحسن بن أبان، عن الحسين بن سعيد، عن محمد بن أبي عمير، عن علي بن أبي حمزة عن أبي بصير، عن أبي عبد الله، عن أبيه عليهما السلام مثله.
http://lib.eshia.ir/71860/58/55
_______________________________________

حدیث7:حدّثنا أبي ، ومحمّد بن الحسن رضي الله عنهما قالا : حدّثنا سعد بن عبد الله ؛ وعبد الله بن جعفر الحميريُّ ؛ ومحمّد بن يحيى العطّار ، وأحمد بن إدريس جميعاً قالوا : حدّثنا أحمد بن أبي عبد الله البرقيُّ قال : حدّثنا أبو هاشم داود بن القاسم الجعفريُّ ، عن أبي جعفر الثاني محمّد بن عليٍّ عليهما‌السلام قال : أقبل أمير المؤمنين عليه‌السلام ذات يوم ومعه الحسن بن عليٍّ وسلمان الفارسيُّ رضي‌الله‌عنه ، وأمير المؤمنين عليه‌السلام متكيء على يد سلمان فدخل المسجد الحرام فجلس إذ أقبل رجلٌ حسن الهيئة واللّباس ، فسلم على أمير المؤمنين عليه‌السلام فردَّ عليه‌السلام فجلس ، ثمّ قال : يا أمير المؤمنين أسألك عن ثلاث مسائل إن أخبرتني بهنَّ علمت أنَّ القوم ركبوا من أمرك ما أقضي عليهم أنّهم ليسوا بمأمونين في دنياهم ولا في آخرتهم ، وإن تكن الاخرى علمت أنّّك وهم شرع سواء. فقال له أمير المؤمنين عليه‌السلام : سلني عمّا بدا لك؟ فقال : أخبرني عن الرَّجل إذا نام أين تذهب روحه؟ وعن الرَّجل كيف يذكر وينسى؟ وعن الرَّجل كيف يشبه ولده الاعمام والاخوال؟ فالتفت أمير المؤمنين إلى أبي محمّد الحسن فقال : يا أبا محمّد أجبه ، فقال : أمّا ما سألت عنه من أمر الانسان إذا نام أين تذهب روحه ، فإنَّ روحه متعلّقة بالرِّيح والرِّيح متعلّقة بالهواء إلى وقت ما يتحرك صاحبها لليقظة ، فإنَّ أذن الله عزَّ وجلَّ برد تلك الرُّوح إلى صاحبها جذبت تلك الرُّوح الرّيح ، وجذبت تلك الرّيح الهواء ، فرجعت الروح فأسكنت في بدن صاحبها ، وإن لم يأذن الله عزَّ وجلَّ برد تلك الروح إلى صاحبها جذب الهواء الرّيح ، وجذبت الرّيح الروح ، فلم ترد إلى صاحبها إلى وقت ما يبعث...
http://lib.eshia.ir/27045/1/314

یک نکته که به بحث ربط نداره در داخل پرانتز:

حدیث اخری که اوردم با سند صحیح است که در ادامه حدیث نام تک تک امامان برده شده و برای مناظره با وهابیت و اهل سنت یا داشتن حجتی برای روز قیامت بسیار مفید است.

باسمه الباقی

سلام علیکم

قدیما;967841 نوشت:
محل بحث و اختلاف متکلمان و فلاسفه در بحث تجرد روح بحث بقای روح نیست بلکه درباره تغییر و تجزیه و مکان و زمان داشتن روح است.ایاتی را که اوردید به محل اختلاف این دو گروه ارتباطی ندارد.جدا از اینکه در روایتی که اوردید بحث انتقال روح امده است.

بقای روح و زوال و فنای جسم،بیانگر متغیر بودن یکی و ثابت بودن آن دیگری است(روح).

"ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ «14/مؤمنون»

وقتی تجزیه و تحلیل و زوال و فناء خصوصیت ذاتی ماده باشد بنابراین آن بُعد از وجود انسان که بَعد از فنای جسم باقی می ماند

باید غیر مادی بوده و از عوارض ماده از جمله تجزیه و تحلیل و محدودیت به زمان و مکان مبرّا باشد.

اگر تجرد روح از ماده را نپذیریم باید زوال و فنای آن را بپذیریم و این خلاف تصریح قران بر بقاء روح است.

حبیبه;967959 نوشت:
باید غیر مادی بوده و از عوارض ماده از جمله تجزیه و تحلیل و محدودیت به زمان و مکان مبرّا باشد.

بقای روح و زوال و فنای جسم،بیانگر متغیر بودن یکی و ثابت بودن آن دیگری است(روح).

چه کسی این حرف را زده؟ امام صادق(ع) یا امام باقر(ع)؟یا ملاصدرا و اقای طباطبایی؟

احادیث امامان را درباره تجزیه و تغییر پذیری و زمان و مکان داشتن روح بیان کردم.لطف دوباره مطالعه بفرمایید

حبیبه;967959 نوشت:
ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ

سپس از نطفه، لخته خونى آفریدیم، آن گاه لخته خون را پاره‏گوشتى ساختیم وپاره گوشت را به صورت استخوان‏هایى در آوردیم، و استخوان‏ها را با گوشت پوشاندیم، سپس آن را آفرینش تازه‏اى دادیم، پس شایسته‏ى تکریم و تعظیم است خداوندى که بهترین آفرینندگان است.

در احادیث افرینش تازه را دمیده شدن روح در بدن بیان کرده. کجای ایه یا حدیث مربوط به ایه اشاره به تغییر نداشتن و تجزیه نشدن و مکان و زمان نداشتن روح کرده؟

لطفا سعی شود مانور ما بیشتر ایات و روایات باشد و از تحلیل های شخصی تا جای ممکن پرهیز شود.دوستان غالبا الان بحث مکان جمع و منها یا اینکه چرا بر جسم متغییر اسم ثابت می دهیم را پیش می کشند که در مناظرات مختلف مثل مناظره شیخ حسن میلانی و دکتر محمد علی وطن دوست بحث شده،سعی کنیم مطالب جدید بنویسیم.

لطفا این حدیث را نیاورید چون هیچ اصل و اساسی نداره:

الرّوح فی الجسد کالمعنى فی اللّفظ ــــ روح در بدن مانند معنی است در لفظ.

این حدیث را شیخ بهایی از شخص مجهول حالی به نام صفدی نقل کرده و خود صفدی هم معلوم نیست از کی شنیده.

با تشکر

قدیما;967841 نوشت:
محل بحث و اختلاف متکلمان و فلاسفه در بحث تجرد روح بحث بقای روح نیست بلکه درباره تغییر و تجزیه و مکان و زمان داشتن روح است.ایاتی را که اوردید به محل اختلاف این دو گروه ارتباطی ندارد.جدا از اینکه در روایتی که اوردید بحث انتقال روح امده است.

لطفا نحوه استدلالتان را بر مدعا با استناد به این احادیث بفرمایید.

حافظ;968066 نوشت:
لطفا نحوه استدلالتان را بر مدعا با استناد به این احادیث بفرمایید.

ادعا: روح جسم لطیفی است که تغییر و تجزیه و مکان و زمان دارد

استدلال:احادیث معتبر و متواتر از امامان معصوم به عنوان تنها کسانی که با علم غیبشان می توانند از حقیقت روح به ما خبر دهند و بیان انها درباره تغییر و تجزیه و مکان و زمان داشتن روح.

اثبات:هیچ مجردی جز خداوند وجود ندارد،و اگر امثال ملاصدرا و ابن عربی و ابن سینا و سهروردی ها 4000 سال هم فکر کنند چیزی از روح نمی فهمند

موضوع قفل شده است