جمع بندی آیا خداوند جاهلانِ دانا را می بخشد؟

تب‌های اولیه

21 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

ما دو نوع جهالت داریم
جهالت در مقابل علم
جهالت در مقابل عقل

به صورت کلی در مباحث اعتقادی، جهالتی اهمیت دارد که در مقابل عقل قرار دارد.
و در مباحث احکام و فقه، بیشتر جهالتی اهمیت دارد که در مقابل علم است.

مثلا اگر تفکر و تعقل شما نتواند به این نتیجه برسد که خدا وجود دارد، آیا از نظر خدا گناه کار هستید؟
البته باید در نظر داشته باشید ، ضعف در تفکر فقط در قدرت تحلیل و حافظه و هوش نیست. بلکه یک جنبه ی مهم قدرت خودشناسی و مبارزه با نفس است. قطعا کسی که گرفتار حرص و حسد و تکبر است ممکن است قدرت تعقل کافی برای پذیرش خدا نداشته باشد.

به هر حال آیا باید از خدا انتظار داشته باشیم برای اثبات خودش ابتدا ما را از این موانع خالی کند تا برایمان اثبات شود؟ یا خدا از همه انتظار ندارد چون برخی از انسانها به خاطر ضعف در تعقل و گرفتار شدن در شبهات یا حسد و حرص هنوز نتوانسته اند به وجود خدا پی ببرند؟

این شبهات در مراحل بعدی وارد اصول مذهب مثل ولایت میشود و بعد وارد مرحله تفقه و احکام...
و این شبهات باعث میشود انسان در حالت تردید غوطه ور شود و نتواند خود را از حالت تردید خارج کند...
البته انسانهای زیادی به درک بهتری میرسند و این حالت تردید برایشان به حالت ظن و گمان تبدیل میشود.
مثلا احتمال 70 درصد میگویند خدا هست.
احتمال 80 درصد میگویند ولایت درست است
احتمال 70 درصد میگویند حجاب به این شکلی که در رساله است درست است...
حال باید پرسید خداوند برای جهالت چنین احتمالاتی را میپذیرد یا خیر؟

برخورد خدا با احتمال 50 درصد و احتمال 70 درصد چگونه است؟
و اینکه آیا میتواند با وجود احتمال 70 درصد به خدا ایمان اورد؟ بعید نیست. چون کارشناسان میگویند اثبات صد در صدی خدا محال است چون اثبات خدا مثل مسائل ریاضی نیست.
در این صورت شما میتوانید به احتمال بیشتر نزد عقل، ایمان بیاورید.
اما اگر اشتباه کردید و مثلا در حالت 50 ماندید یا احتمال نبود خدا را 60 درصد دانستید، آیا خداوند عذرتان را میپذیرد؟ یا خداوند شما را معذور نخواهد داشت چون به جهت حسد و طمع طرف بی خدایی رفتید و درست تعقل نکردید...

Im_Masoud.Freeman;996164 نوشت:

سلام استاد کافی عزیز

ممنونم از پاسخی که دادید

ولی پاسختون قانع کننده نبود

من همون خانمی که گفتم رو مثال میزنم

این خانم هم کلی آدم بهش میگفتن نکن ضرر میکنی به فنا میری ولی گوش نمی کرد

گوش نمی کرد چون گوش شنوا نداشت

یعنی آن چیزی که دیگران می فهمیدند را درک نمی کرد برای همین همان کاری را میکرد که خودش می خواست

مثلا من به شما می گویم استاد کافی من را برای نماز صبح بیدار کن

و بعد شما وقت نماز صبح از فاصله ده متری با صدایی بسیار آرام می گویی: مسعود ؟ مسعود ؟ مسعود ؟

صدایی که خودتان هم به زور آن را می شنوید

بعد که من خواب ماندم و وقتی بیدار شدم از شما گلایه کردم که چرا بیدارم نکردی

شما می گویی بخدا ده بار صدات کردم خودت بیدار نشدی

مسئله ی من با این مدل حجت تمام کردن است.

حر راه را بر امام حسین بست چون نمی فهمید گوش شنوا نداشت درک نمی کرد

ولی حر یار اباعبدالله شد و شهید شد ، چون بالاخره به آن هشیاری و بیداری رسید و شنید و فهمید و درک کرد

وقتی شنید و فهمید و درک کرد آنوقت تصمیم دیگری گرفت

حر زمانی که جاهل دانا بود :

پس از رسیدن کاروان امام حسین علیه‌السلام و لشکر حر به کربلا، حربن‌یزید ریاحی به دستور عبیدالله‌بن‌زیاد تمام راه‌ها را بر امام حسین (ع) بست.
عبیدالله‌بن‌زیاد لشکریان فرآوانی به فرماندهی عمربن سعد را به کربلا گسیل کرد.
پس از مذاکرات عمربن سعد با امام حسین (ع) و نامه‌نگاری او با عبیدالله‌بن‌زیاد
شمر‌بن‌ذی‌الجوشن فرمان جنگ امام حسین (ع) و قتل ایشان را درصورت عدم بیعت برای عمر سعد آورد.

منبع : http://karbobala.com/articles/info/2

حر زمانی که دانای دانا شد:

هنگامی که حربن‌یزید آگاه شد که لشکر کوفه تصمیم جنگ با حسین (ع) را دارند و فریاد هل من ناصر ینصرنی حسین را شنید. به عمربن‌سعد گفت: «تو با این مرد می‌جنگی؟ گفت آری بخدا، جنگی که در آن سرها بیفتند و دست‌ها بریده شوند، حر گفت آیا پیشنهاد او پسند شما نیست، عمر سعد گفت اگر کار بدست من بود پذیرا می‌شدم ولی ابن زیاد نپذیرفت.» حربن‌یزید از لشگر کناره گرفت و خود را به حسین (ع) نزدیک کرد. یکی از مهاجرین اوس به او گفت چه قصدی داری؟ پاسخ او را نداد و لرزه ای بر اندامش افتاده بود مهاجر اوس به او گفت وضع مشکوکی داری، من تو را در هیچ میدانی چنین ندیدم و اگر به من می‌گفتند شجاع‌ترین اهل کوفه کیست؟ تو را نام می‌بردم. حر گفت: «من خود را در میان بهشت و دوزخ می‌بینم بخدا چیزی را بر بهشت اختیار نکنم اگر چه پاره پاره و سوزانده شوم.» و بر اسب زد و تازید. دست بر سر گذاشت پس گفت بار خدایا به سوی تو برگشتم توبه ام را بپذیر، من دل دوستان تو و زادگان دختر پیغمبرت را لرزاندم وقتی به امام نزدیک شد سپر واژگون کرد و بر آن‌ها سلام کرد.

حر خود را به امام رساند و گفت: «جانم به فدایت یابن رسول الله من همان هستم که نگذاشتم برگردی و در راه، پا به پای تو آمدم و تو را اینجا زمین گیر نمودم من گمان نمی‌بردم که این مردم پیشنهاد تو را یکسر نپذیرند بخدا اگر می‌دانستم با تو چنین می‌کنند. چنین رفتاری نمی‌کردم من به خدا توبه کردم آیا توبه ام پذیرفته می‌شود؟»

امام فرمود بله خداوند قبول می‌کند حال از اسب فرود بیا،

منبع: http://karbobala.com/articles/info/2


باسمه تعالی
با عرض سلام و خسته نباشید
الف: اینکه آن خانم نمی خواهد به دلایل و نصیحت های دیگران اهمیتی بدهد و علی رغم دلایل و روشنگری ها، باز مسیر خود را انتخاب می کند را نمی توان جاهل دانست، او اتفاقا داناست، منتها عالمی است که نمی خواهد به علم خود عمل کند.
ب: مثال شما هم، در مورد نماز را نمی توان مرتبط به این سوال دانست. چون وقتی ارام صدا زده شده، در واقع وظیفه به نحو کامل ادا نشده است.
ج: حر هم، امام را می شناخت و از موقعیت امام اگاه بود، شاهدش اقامه جماعت پشت سر حضرت بود، پاسخ امام را در ثکلتک امک نداد. پس نمی توان او را جاهل دانست. منتها برای اینکه این علم به منصه ظهور برسد، موانعی در این بین وجود داشت، که او در مبارزه با هوای نفس پیروز شد و عاقبت بخیر گشت.

[="Times New Roman"][="Black"][="3"]

کافی;996237 نوشت:

اینکه آن خانم نمی خواهد به دلایل و نصیحت های دیگران اهمیتی بدهد و علی رغم دلایل و روشنگری ها، باز مسیر خود را انتخاب می کند را نمی توان جاهل دانست، او اتفاقا داناست، منتها عالمی است که نمی خواهد به علم خود عمل کند.

سلام مجدد استاد کافی عزیز

متاسفانه پاسخ های شما اصلا قانع کننده نیست

اینکه آن خانم نمی خواهد به دلایل و نصیحت های دیگران گوش بدهد حرف درستی نیست

نمی دانم چگونه توضیح بدهم.تنها جمله ای که به ذهنم میرسد این است که آن خانم "نمی تواند که بخواهد"

یعنی موانع فکری و ذهنی اش او به اجازه ی شنوایی حرف حق نمی دهد

شاید چون شما طلبه ها از نظر ذهنی ( برعکس شرایط مالی ) از ابتدا قوی هستید حرفهای من را درک نمی کنید

و نمی دانید وقتی می دانی ولی نمی توانی به دانایی ات عمل کنی یعنی چه.[/][/][/]

إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّـهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُولَـٰئِكَ يَتُوبُ اللَّـهُ عَلَيْهِمْ ۗ وَكَانَ اللَّـهُ عَلِيمًا حَكِيمًا

این آیه درباره کسانی است که حقانیت دین برایشان اثبات شده است.
اما بعدا به خاطر غلبه شهوت و حسد و حرص، دست به گناه می زنند.
این افراد توبه شان پذیرفته میشود.

حال باید پرسید کسی که اصلا تعقلش به اثبات حقانیت دین نرسیده است ( به واسطه شبهات یا شهوات) آیا مورد عذاب واقع خواهد شد؟
در واقع این پرسش پیش از اثبات حقانیت است نه بعد از اثبات حقانیت دین و احکامش....
به نظر میرسد افراد زیادی هستند که اصلا فکرشان به اینجاها نمی رسد و در فرهنگی بزرگ شده اند که تعقلشان دور و ور این چیزها نیست...
افراد زیادی هم هستند که دانش عقلی و منطقی خوبی دارند و حتی میتوان گفت شهوت و حرص آنها کمتر از یک مسلمان است ولی باز هم نمیتوانند به حقانیت دین و احکامش برسند...
خوب اینجا باید چه کرد؟
بعضی ها تصور میکنند همینکه صدای پیامبران به گوش کفار برسد کافی است و حجت بر انها تمام شده است. برداشت تاریخی و کنونی ما از علمای اسلامی نیز همین را تایید میکند...
آیا علما گفته اند اگر پیامبران امدند ولی تعقل و تفکر کفار به حقانیت انها نرسید، آن کفار عذاب نمیشوند؟!
بعید میدانم. احتمالا همه ان کفار متهم به شهوت پرستی میشوند و ان آیه برای آنها خوانده میشود که افرادی از روی علم و اگاهی کفر ورزیدند....
اگر سخن واضحی از علما وجود داشته باشد، میتوان امیدوار بود. و الا علما در قالب بیان کلیشه ای و بدون بیان روشن تا حدی یک چیزهایی گفته اند ولی زیاد وارد این مسائل نشدند. انها در دنیایی هستند که هیچ معادلی در دنیای ذهنی ما ندارد. وقتی نقطه اتصالی و مترجمی وجود ندارد قطعا درک متقابلی وجود نخواهد داشت.

خباء;996287 نوشت:
إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّـهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُولَـٰئِكَ يَتُوبُ اللَّـهُ عَلَيْهِمْ ۗ وَكَانَ اللَّـهُ عَلِيمًا حَكِيمًا

این آیه درباره کسانی است که حقانیت دین برایشان اثبات شده است.
اما بعدا به خاطر غلبه شهوت و حسد و حرص، دست به گناه می زنند.
این افراد توبه شان پذیرفته میشود.

حال باید پرسید کسی که اصلا تعقلش به اثبات حقانیت دین نرسیده است ( به واسطه شبهات یا شهوات) آیا مورد عذاب واقع خواهد شد؟
در واقع این پرسش پیش از اثبات حقانیت است نه بعد از اثبات حقانیت دین و احکامش....
به نظر میرسد افراد زیادی هستند که اصلا فکرشان به اینجاها نمی رسد و در فرهنگی بزرگ شده اند که تعقلشان دور و ور این چیزها نیست...
افراد زیادی هم هستند که دانش عقلی و منطقی خوبی دارند و حتی میتوان گفت شهوت و حرص آنها کمتر از یک مسلمان است ولی باز هم نمیتوانند به حقانیت دین و احکامش برسند...
خوب اینجا باید چه کرد؟
بعضی ها تصور میکنند همینکه صدای پیامبران به گوش کفار برسد کافی است و حجت بر انها تمام شده است. برداشت تاریخی و کنونی ما از علمای اسلامی نیز همین را تایید میکند...
آیا علما گفته اند اگر پیامبران امدند ولی تعقل و تفکر کفار به حقانیت انها نرسید، آن کفار عذاب نمیشوند؟!
بعید میدانم. احتمالا همه ان کفار متهم به شهوت پرستی میشوند و ان آیه برای آنها خوانده میشود که افرادی از روی علم و اگاهی کفر ورزیدند....
اگر سخن واضحی از علما وجود داشته باشد، میتوان امیدوار بود. و الا علما در قالب بیان کلیشه ای و بدون بیان روشن تا حدی یک چیزهایی گفته اند ولی زیاد وارد این مسائل نشدند. انها در دنیایی هستند که هیچ معادلی در دنیای ذهنی ما ندارد. وقتی نقطه اتصالی و مترجمی وجود ندارد قطعا درک متقابلی وجود نخواهد داشت.

باسمه تعالی
با عرض سلام و خسته نباشید
اینکه چنین دیدگاهی از علمای اسلامی وجود دارد و یا ان نوع افراد عذاب می شوند، یک مساله کلامی و اعتقادی است و می توانید در تاپیکی جداگانه مطرح بفرمایید، تا همکاران بخش اعتقادات، شما را راهنمایی بفرمایند.

کافی;996293 نوشت:
باسمه تعالی
با عرض سلام و خسته نباشید
اینکه چنین دیدگاهی از علمای اسلامی وجود دارد و یا ان نوع افراد عذاب می شوند، یک مساله کلامی و اعتقادی است و می توانید در تاپیکی جداگانه مطرح بفرمایید، تا همکاران بخش اعتقادات، شما را راهنمایی بفرمایند.

سلام

(((آیا خداوند جاهلان دانا را می بخشد ؟

....سپس راه کج را انتخاب کند. آنوقت خداوند حق دارد او را مجازات کند.

لطفا مطالبی که بیان کردم رو بررسی کنید و درستی و غلطیشون رو مشخص کنید.)))

کافی;996056 نوشت:

قطعا خداوند بدون اینکه حجت را تمام کند، از انسان توقعی نخواهد داشت.

ولی وقتی حجت را در قالب در اختیار قرار دادن قرآن، فرمایشات انبیاء، اهل بیت (علیهم السلام)، عقل، تجربه، تاریخ و...در اختیار بشر قرار داده، آن وقت اگر انسانی با وجود در اختیار داشتن این همه حجت، نخواهد از آن ها استفاده کند و چشمش را بر این همه حجت های بیرونی و درونی ببندد، مصداق این بیت سعدی قرار می گیرد:
«چندین چراغ دارد و بیراهه می رود/ بگذار تا بیفتد و بیند سزای خویش»
بنابراین انسانی که چنین حجت هایی را در اختیار دارد ولیکن خودش کم کاری می کند و به دنبال راه حل نمی رود، را نمی توان جاهل دانست، و در صورت کوتاهی قطعا بازخواست خواهد شد.
موفق باشید.

لطفا ارسال قبلی را کنار این ارسال خودتان بگذارید متوجه میشوید صحبتهایم کاملا در راستای صحبتهای شماست :

((بعضی ها تصور میکنند همینکه صدای پیامبران به گوش کفار برسد کافی است و حجت بر انها تمام شده است. برداشت تاریخی و کنونی ما از علمای اسلامی نیز همین را تایید میکند...
آیا علما گفته اند اگر پیامبران امدند ولی تعقل و تفکر کفار به حقانیت انها نرسید، آن کفار عذاب نمیشوند؟!))

بگذارید یک مثال بزنم :
یک کلاس رو تصور کنید که یک استاد یک برهان رو مطرح میکند.
برهان قوی ترین شکل استدلال است. آیا استاد میتواند به صرف اینکه برهان قوی ترین شکل استدلال است و از بدیهیات تشکیل شده، شاگردش را تنبیه کند به این دلیل که شاگردش هنوز برهان را قبول نکرده است؟
آیا میتوان بعد از توضیحات استاد به شاگرد گفت :
چندین چراغ دارد و بیراهه میرود و بگذار سزای خویش را ببیند؟
میتوان گفت خدا حجت را در اختیار گذاشته و تو کوتاهی کردی پس جاهل نیستی؟
تا زمانی که این برهان و آگاهی، تبلیغ نشود و به درون و خودآگاهی نرسد، آن فرد همچنان جاهل است و حجت تمام نشده است.
وقتی حجت تمام میشود که خودمان به خوداگاهی برسیم و ان برهان را درک کنیم.
ولی خوب تعداد زیادی هستند که این را قبول ندارند.
انها اگر کسی بگوید حجت توسط پیامبران تمام نشده چون من هنوز به انچه انها خواستند بگویند نرسیدم، قبول نمیکنند.
از نظر انها بیان استدلال و توضیح آن ( اگر چه اینها در اسلام به صورت حداقلی است) حجت را تمام میکند و ادراک شخص و خود آگاهی او اهمیتی ندارد.

سلام و عرض ادب

دوستان گرامی به این نکته توجه نمی کنند که خداوند فرموده :

اَلْیوْمَ أَکمَلْتُ لَکمْ دینَکمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دین

یعنی برهان وجود داره

اما کسی سراغ فهمیدنش نمی ره!

الان خیلی از مسلمون ها قران رو نمی خونن

چه برسه به کفار!

در حالی که اگر قرآن رو بخونن می تونن به یقین برسن

بند شخصی رو دیدم که فیلم ضد اسلام فتنه رو ساخته

اما وقتی دو خط قران خونده عاشق خدای اسلام شده و کل مسیر زندگیش عوض شده

این شخص سراغ فهمیدن رفته و تعقل کرده و توبه کرده

راه رسیدن به توبه هم از این طریق بر این شخص گذشته

هیچ کس تفنگ روی شقیقه دیگره نگذاشته بگه اگه قرآن بخونی می کشمت!

خود شخص سمت قرآن نمی رن

چون حب و لذت دنیا ، کور و کرش کرده!

در نتیجه دلی داره که جز دنیا چیزی رو درک نمی کنه

اینشخص شاید روزی چند ساعت به کار های بیهوده و عبث مشغول باشه

اما حتی چند دقیقه برای فهمیدن و تعقل کردن وقت نمی زارن!

این ها جاهل نیستن

این ها کسانی هستند که چشمشون رو روی واقعیت بستن

مثل کسی که خودش رو بخواب زده

و هر کس صداش می کنه جوابش رو نمی ده

چون نمی خواد از لذت خواب دل بکنه!

صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُونَ

پرسش:
ب
نده سالها یک صفت بد اخلاقی داشتم، و کاملا به آسیب زا بودن آن واقف بودم. ولی در عین حال انجامش می دادم. ناگهان یک شخصی از راه رسید و یک جمله به من گفت که مغزم به کار افتاد و ترکش کردم. آیا خداوند حق دارد بنده را به خاطر اینکه جاهل دانا بودم و هنوز به ان هوشیاری کامل نرسده بودم مجازات کند؟
پاسخ:
قطعا خداوند بدون اینکه حجت را تمام کند، از انسان توقعی نخواهد داشت. ولی وقتی حجت را در قالب در اختیار قرار دادن قرآن، فرمایشات انبیاء، اهل بیت (علیهم السلام)، عقل، تجربه، تاریخ و...در اختیار بشر قرار داده، آن وقت اگر انسانی با وجود در اختیار داشتن این همه حجت، نخواهد از آن ها استفاده کند و چشمش را بر این همه حجت های بیرونی و درونی ببندد، مصداق این بیت سعدی قرار می گیرد:
«چندین چراغ دارد و بیراهه می رود/ بگذار تا بیفتد و بیند سزای خویش»
بنابراین انسانی که چنین حجت هایی را در اختیار دارد ولیکن خودش کم کاری می کند و به دنبال راه حل نمی رود، را نمی توان جاهل دانست، و در صورت کوتاهی قطعا بازخواست خواهد شد.

موضوع قفل شده است