آیا این غیبت است؟

تب‌های اولیه

108 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

*taha*;765442 نوشت:
ببخشید آیا اینجا می توان این گمان رو هم برد که فرد دیگری که در حال گوش دادن غیبت هست شاید فرد رو نمی شناسه و برای اون فرد هم غیبت محسوب نشود آیا با این فرض نهی از منکر ساقط می شود؟
یا اینکه این گمان باطل هست و باید نهی از منکر صورت بگیرد؟

بنده نگران این هستم که اگر نهی از منکر کردم شاید یکی از موارد بالا باشد و اشتباها صورت گرفته باشد و اینکه نمی خواهم این موارد اشتباه بشود و در هر صورت به وظیفه ام عمل کرده باشم.

سلام علیکم

در این موارد شرایط نهی از منکر وجود ندارد ،فلذا نهی از منکر واجب نیست.
l

Farzandeh-Shahid;765481 نوشت:
غیبت غیبت و بدگویی صفتی که بیشتر در خانم ها هست

امان امان

الان دیگه مرد و زن نداره ، متاسفانه یه عادت شده برا بعضیها ، یه جور تفریح
الان طرف هنوز پاشو از اتاق بیرون نذاشته ، غیبتشو میکنن ، وای بر ما

خدایا دوست دارم;765634 نوشت:
الان دیگه مرد و زن نداره ، متاسفانه یه عادت شده برا بعضیها ، یه جور تفریح
الان طرف هنوز پاشو از اتاق بیرون نذاشته ، غیبتشو میکنن ، وای بر ما

بله متاسفانه روز به روز داره دین ما ضعیف تر و ایمان و خداوند فراموش میکنیم

شفا;765609 نوشت:
سلام علیکم

در این موارد شرایط نهی از منکر وجود ندارد ،فلذا نهی از منکر واجب نیست.


l

سلام

دست شما درد نکنه.

user;663456 نوشت:
باسلام

" هرعیب پنهانی از برادر مسلمان که به کسی بگوییم که اطلاع ندارد غیبت است"

درست؟

من این مفهوم رو به ذهنم سپردم و رعایت میکنم ولی از نظر مردم حتی برخی متدینین من افراطی هستم و معنای غیبت رو خوب نفهمیدم! مثلا از شخصی عیبی میگویند میگویم نگو غیبت میشه میگه تو معنای غیبت رو درست نفهمیدی !

سوال من اینه

یکی از اقوام ما سر شب اومد خونه دید که بستر خواب پهنه است متوجه شد که از صبح هست؛ یه مرتبه گفت ببین (فلانی - که داداشم میشه) چقدر چیزه (و چیزی نگفت) یه لحظه اون شک کرد؛ گفت شاید بستر خواب مال اون نباشه ماله من باشه.
بعد به من گفت که این بستر از توست؟؟؟
من گفتم نه از فلانی هست.

آیا من غیبت کردم؟ چونکه عیبی برادرم رو که تنبلی هست و بسترشو جمع نکرده بود رو به کسی گفتم که نمیدانست!

لطفا نظر آیت الله مکارم و آیت الله سیستانی رو در این خصوص بگویید.

باتشکر

حضرت علی علیه‏السلام فرمود:
مَنْ أَوْقَفَ (عَرَّضَ او وَضَعَ) نَفْسَهُ مَوْضِعَ التُّهَمَةِ فَلاَ یلُومَنَّ مَنْ أَسَاءَ بِهِ الظَّنَّ؛

هر كس خود را در موضع تهمت قرار دهد (و متهم شود) كسی جز خود را سرزنش نكند.

شفا;765609 نوشت:


l

با سلام جناب شفا

ببخشید چندتا سوال دیگه داشتم:
اگر میشه برای سوالات جواب توضیحی بدهید تا بهتر متوجه شوم.

1. در رابطه با ازدواج و خواستگاري ما وقتي ميخوايم با دختر صحبت هايي رو انجام بديم و مثلا در رابطه با پدر و مادر و خواهر و برادر و غيره طرف سوالاتي رو بپرسيم, مثلا پدر و مادر چقدر مقيد به دين و غيره هستند و از اينجور سوالات و او هم مجبور باشه كه عيب پدر و مادر رو نقل كنه و همچنين برعكس اگر او سوالاتي رو بپرسه و شايد اگر اينجا عيب رو نگوييم وقتي وارد زندگي شديم مشكلاتي فراهم بشه آيا اينجا جايز هستش؟
و همچنين اگر اين عيب ها رو پيش مشاور نقل كنند در صورتي كه دختر و پسر هر دو حضور داشته باشند چطور؟

2. در رابطه با سوال قبلي مثلا وارد زندگي شدند و تازه ميخواهند با فاميل و اقوام آشنا بشوند و اينجا هم اگر سوالاتي پيش بيايد و در رابطه با فاميل هم مطرح كنيم مثلا اينكه بگوييم با اين افراد بايد كمتر معاشرت داشته باشيم و اگر دليل رو پرسيد ميتونيم عيب رو نقل كنيم تا موضوع رو بفهمد كه به چه دليل هستش؟
و از اين دست موضوعات كه ممكن هست پيش بيايد؟ و همچنين برعكس اين موضوع اگر فاميل بنده سوالاتي رو در رابطه با دختر بپرسه چطور؟

3. در رابطه با تحقيق كه تحقيق رو چه كساني مي توانند انجام دهند؟
و اگر تحقيق صورت گرفت اون فرد كه اين كار رو انجام داده و از عيب هاي طرف با خبر شده آيا اينجا ميتواند در بين اعضاي خانواده اعم از پدر و مادر و خواهر و برادر مطرح كند تا خانواده بتواند تصميم درستي بگيرد يا اينكه فقط مي تواند به دختر يا پسر بگويد؟
با توجه به اينكه شايد دختر و پسر تصميم احساسي بگيرند چطور؟

4. در رابطه با تحقيق مثلا ما ميخواهيم از دوستان و آشنايان طرف سوالات رو بپرسيم آيا اينجا اون افراد حق دارند كه عيب ها رو به صورت تك تك نام ببرند تا مطلع بشويم يا بايد به صورت كلي بگويند و ما در اينجا اگر خواستند به صورت تك تك بگويند بايد جلوگيري كنيم؟
و همچنين برعكس اين موضوع اگر كسي از ما سوالاتي رو در رابطه با فردي براي ازدواج بپرسه بايد به چه صورتي پاسخ دهيم مانند حالت اول يا حالت دوم؟

دست شما درد نکنه.

مرجع تقلید: آیت الله خامنه ای

*taha*;774644 نوشت:
با سلام جناب شفا

ببخشید چندتا سوال دیگه داشتم:
اگر میشه برای سوالات جواب توضیحی بدهید تا بهتر متوجه شوم.

1. در رابطه با ازدواج و خواستگاري ما وقتي ميخوايم با دختر صحبت هايي رو انجام بديم و مثلا در رابطه با پدر و مادر و خواهر و برادر و غيره طرف سوالاتي رو بپرسيم, مثلا پدر و مادر چقدر مقيد به دين و غيره هستند و از اينجور سوالات و او هم مجبور باشه كه عيب پدر و مادر رو نقل كنه و همچنين برعكس اگر او سوالاتي رو بپرسه و شايد اگر اينجا عيب رو نگوييم وقتي وارد زندگي شديم مشكلاتي فراهم بشه آيا اينجا جايز هستش؟
و همچنين اگر اين عيب ها رو پيش مشاور نقل كنند در صورتي كه دختر و پسر هر دو حضور داشته باشند چطور؟

2. در رابطه با سوال قبلي مثلا وارد زندگي شدند و تازه ميخواهند با فاميل و اقوام آشنا بشوند و اينجا هم اگر سوالاتي پيش بيايد و در رابطه با فاميل هم مطرح كنيم مثلا اينكه بگوييم با اين افراد بايد كمتر معاشرت داشته باشيم و اگر دليل رو پرسيد ميتونيم عيب رو نقل كنيم تا موضوع رو بفهمد كه به چه دليل هستش؟
و از اين دست موضوعات كه ممكن هست پيش بيايد؟ و همچنين برعكس اين موضوع اگر فاميل بنده سوالاتي رو در رابطه با دختر بپرسه چطور؟

3. در رابطه با تحقيق كه تحقيق رو چه كساني مي توانند انجام دهند؟
و اگر تحقيق صورت گرفت اون فرد كه اين كار رو انجام داده و از عيب هاي طرف با خبر شده آيا اينجا ميتواند در بين اعضاي خانواده اعم از پدر و مادر و خواهر و برادر مطرح كند تا خانواده بتواند تصميم درستي بگيرد يا اينكه فقط مي تواند به دختر يا پسر بگويد؟
با توجه به اينكه شايد دختر و پسر تصميم احساسي بگيرند چطور؟

4. در رابطه با تحقيق مثلا ما ميخواهيم از دوستان و آشنايان طرف سوالات رو بپرسيم آيا اينجا اون افراد حق دارند كه عيب ها رو به صورت تك تك نام ببرند تا مطلع بشويم يا بايد به صورت كلي بگويند و ما در اينجا اگر خواستند به صورت تك تك بگويند بايد جلوگيري كنيم؟
و همچنين برعكس اين موضوع اگر كسي از ما سوالاتي رو در رابطه با فردي براي ازدواج بپرسه بايد به چه صورتي پاسخ دهيم مانند حالت اول يا حالت دوم؟

دست شما درد نکنه.

مرجع تقلید: آیت الله خامنه ای

سلام علیکم

طبق نظر رهبری:


1-بطور كلى اگر پُشت سر مؤمن، مطلبى گفته شود كه حقيقت دارد لكن اگر او مطلع شود ناراحت مى‌شود و اين مطلب به قصد تنقيص گفته مى‌شود يا نزد عرف تنقيص به حساب مى‌آيد، غيبت است و جايز نيست و صِرف تربيت فرزند مجوّز غيبت نيست ولى گفتگو درباره خوبيهاى يک فرد حكم غيبت را ندارد، همچنين در مورد مشاوره(که مفسده نگفتن عیب بیشتر از غیبت باشد) نيز اطلاع دادن مانعى ندارد.1

نسبت به صفات ظاهره كه همه از آن آگاهی دارند اگر قصد هتك و تحقير نداشته باشد، اشكال ندارد.2-

پی نوشت:
1-حکم غيبت و حدود آن
2-صحبت از عیوب آشکار دیگران

شفا;765609 نوشت:
سلام علیکم

سلام

گاهی اوقات فردی از فرد دیگر بدگویی می کند. از آنجا که فرد شنونده، فرد گوینده را صادق و راستگو نمی داند (بدلیل شناخت از فرد گوینده) و در ذهن خود، سخنان فرد گوینده را انکار می کند آیا با این حال (حداقل برای شنونده سخن) غیبت صورت گرفته است؟

با تشکر

مترصد;827922 نوشت:
سلام

گاهی اوقات فردی از فرد دیگر بدگویی می کند. از آنجا که فرد شنونده، فرد گوینده را صادق و راستگو نمی داند (بدلیل شناخت از فرد گوینده) و در ذهن خود، سخنان فرد گوینده را انکار می کند آیا با این حال (حداقل برای شنونده سخن) غیبت صورت گرفته است؟

با تشکر

سلام علیکم

در فرض سوال که شنونده می داند اصلا چنین عیبی وجود ندارد ، غیبت محسوب نمی شود.

[="Tahoma"][="Navy"][="3"]سلام
لطفا کلیپهای این سایت را ببینید
www.zekra1.ir
تجربه مشاهده جهنم
لطفا نشر دهید
یا علیم
[/][/][/]

موضوع قفل شده است