جمع بندی چرا انسانها در قیامت بابت کارهای اشتباهشون پشیمون میشن ؟؟؟

تب‌های اولیه

28 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال

velayat;401377 نوشت:
هیوم می گفت مومنان می گن انسان از گلوگاه شر باید به خیر برسد فلذا ما را در باب بلا و امتحان و سختی ها می اندازد اما اشکال این است که مگر خدا قادر نبود از گلوگاه خیر به خیر برساند؟پاسخ روشن است:آری.پس چون چنین نکرد با خیرخواهیش متضاد است.

با سلام خدمت جناب ولایت عزیز.

ببخشید که وارد بحث شما شدم. بنده ادعای پاسخگویی به سؤالات طرح شده را ندارم و صرفاً نظرم را برای مشارکت در بحث شما عرض می کنم.

همان طور که دوستمان اشاره کردند اگر به وجود اختیار انسان بین خیر و شر معتقد باشیم باید بپذیریم که خداوند می خواست انسان را از مسیر خیار و شرور انتخابی به کمال برساند. به این معنا خداوند خیرخواه مطلق است اگر خیرخواهی را از منظر او تعریف کنیم. وگرنه کسی که در آتش جهنم می سوزد از نگاه او خدا خیر او را نخواسته است بلکه شر او را خواسته است. خدا مهربان مطلق هم نیست. هم رحمت دارد و هم غضب. هم بخشش دارد و هم انتقام.

velayat;401969 نوشت:
لازمه اختیار وجود شر نیست بلکه می تواند بین خوب و خوبتر مختار باشیم .

این هم یک راه است که شاید برخی موجودات دیگر از این مسیر به کمال برسند. اما ظاهراً برای انسان نوع عمومی تری از اختیار تعریف شده که گاهی بین خوب و خوبتر و گاهی بین خوب و بد و گاهی بین بد و برتر یکی را برگزیند. ضمن این که بد و خوب نسبی است و خوب و خوبتر را می توان به ترتیب شر و خیر نامگذاری کرد. پس آنجا هم شر داریم.

velayat;401969 نوشت:
خدا می توانست همان کمالی را که از اختیار حاصل می شود مثل همان را همان ابتدا به انسان بدهد تا این همه شر تحمل نشود ؟

می توانست. اما نکرد. چون احتمالاً دیگر اسمش کمال نبود یا اگر بود ارزشی نداشت. البته امیدوارم نپرسید که آیا کمال خود خداوند که اکتسابی نیست ارزشمند است یا خیر!

velayat;401969 نوشت:
شما با این پاسخ تنها پاسخ شرور اخلاقی را دادید پس چرا خدا شرور طبیعی را آفرید؟

به همان دلیلی که امکان صدور شرور اختیاری از انسان و دیگر موجودات را خلق کرد. احتمالاً همان طور که باید با صبر در برابر ظلم دیگری به کمال برسیم با صبر در برابر شرور طبیعی نیز به کمال می رسیم.

velayat;401969 نوشت:
به نظرم اگر خدا مانند ائمه با ما بصیرت آنها را می داد که مثلا گناه کردن توسط ما مانند خوردن مدفوع باشد ما هم مختارانه گناه نمی کرده و معصوم بودیم و بتبع هیچ شری هم محقق نمی شد

این مورد را قبول دارم و مدتهاست که پاسخی برای رد آن پیدا نکردم.

velayat;401969 نوشت:
من نگفتم خدا چنین موجودی نیافریده من می گویم خدا نباید موجود مختار بین خیر و شر بیافریند

اگر خدا را خیرخواه مطلق با برداشت خودمان از خیر و شر فرض کنیم اصلاً خدا نباید موجودی خلق کند که نهایتاً او را عذاب کند و اصلاً شاید ایجاد سلسله مراتب وجودی در بین مخلوقات که موجب تبعیض و تنازع می شود نیز از دید خیراندیش ما نادرست باشد.

با تشکر فراوان.

velayat;402470 نوشت:
با سلام
به نظرم سوال از نگاه و منظر اخلاقی است نه از منظری درون دینی
ایشان می گوید از لحاظ عقلی به الف رسیدم ولی باز عذاب وجدان می گیرم!
به نظرتان راه حل چیست؟

سلام و عرض ادب.
یک انتخاب و تصمیم عقلانی ممکن است تحت الشعاع اموری دیگر قرار گیرد و به نتیجه دلخواه نرسد. در این حالت عذاب وجدان بروز میکند.

velayat;402470 نوشت:
با سلام
به نظرم سوال از نگاه و منظر اخلاقی است نه از منظری درون دینی
ایشان می گوید از لحاظ عقلی به الف رسیدم ولی باز عذاب وجدان می گیرم!
به نظرتان راه حل چیست؟

با سلام.
خیر فکر می کنم شما اشتباه می کنید. من یکبار دیگر سوال اصلی تاپیک را مطالعه کردم. ایشان می گوید بنده به گذشته خود که رجوع می کنم نسبت به کارهای اشتباهم عذاب وجدان ندارم و پشیمان نیستم. حال چرا باید در قیامت نسبت به کارهای اشتباهم عذاب وجدان داشته باشم؟
بنده هم عرض کردم شما اگر کارهایتان را بر اساس عقلتان انجام دادید در آن دنیا هم عذاب وجدان و پشیمانی ای ندارید.
در حقیقت ایشان سوالی در مورد این باور دینی داشتند که چرا بدکاران نسبت به کارهای بدشان در آن دنیا پشیمانی دارند؟

و من الله توفیق

مؤمن;415231 نوشت:
به نظر حقیر این نامش پشیمانی نیست. بلکه افسوس و حسرت است. تأسف نسبت به سرنوشت از دست رفته ای که فراموش کرده اگر به دنیا باز گردد باز هم نمی تواند آن را به دست بیاورد. مگر این که تمام مشاهدات اخروی را به یاد داشته باشد که در این صورت به عنوان انسان دیگری با عقل و احساس متفاوتی به دنیا برگشته است. پس اگر در آخرت یادش باشد که چه محدودیت هایی داشته نباید افسوس بخورد. ولی این خصلت انسان است که نسبت به آنچه نتوانسته به دست بیاورد و می بیند که دیگران چگونه به خوشی ها رسیده اند حسرت می خورد و در همین دنیا هم نمونه های فراوانی دارد.

البته این یک تفسیر شخصی بود و زیاد مطابق تقاسیر دینی نبود چون ادیان حسرت و ندامت در سرای باقی را نتیجه یادآوری اشتباهات اختیاری فرد می دانند که مدتی از یاد رفته اند و حالا هویدا شده اند.


با سلام.
دقیقا.
انسان خیال می کند اگر دوباره در یک موقعیتی قرار گرفت کار بهتری را انجام می دهد. ولی غافل از اینکه نمی داند معما چو حل گشت آسان شود. لذا با سخنان شما موافقم.

باسلام

به نظر من چون قدرت و توان ربرو شدن با اعمال و جزای اعمالشون دیدن را ندارند


سوال :
چرا انسانها در قیامت بابت کارهای اشتباهشون پشیمون میشن ؟؟؟

پاسخ :
در ابتدا باید گفت :
سعدی در این باره سخنی شنیدنی دارد و می گوید:
خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم ****دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم.
اعمال زشت و ناپسند انسان ها در دنیا، موجب عذاب آن ها در آخرت خواهد شد و خداوند اعمال خودشان را برایشان قرار می دهد. همین اعمال به صورت عذاب و دوزخ برای آن ها تجسم می یابد.
خداوند می فرماید: آیا کسانی که زشتی ها و گناهان را انجام داده اند، خیال می کنند که همانند مومنان و نیکوکاران خواهند بود و زندگی و مرگ آن ها یکسان است؟ (اگر چنین حکم می کنید ) بد حکم و داوری می کنید.(1)
بنا بر این عذاب های جهنم پیامد و نتیجه قهری و طبیعی اعمال ناپسند خود آدمی است. در روایتی از پیامبر اسلام آمده است:«انما هی اعمالکم تردّ الیکم؛ این عذاب همان اعمال و کردارهای شماست که به سوی شما برگردانیده شده است».(2)
در مورد عذاب های الهی باید توجه داشت که مجازات های قراردادی و مجازات های طبیعی که نتیجه طبیعی اعمال است، تفاوت اساسی دارد، زیرا در مجازات قراردادی باید به اندازه جرم ،کیفر و جزا برای خلافکار وضع شود و گرنه خلاف عدالت خواهد بود، ولی در کیفرهایی که اثر طبیعی عمل است و خاصیت تکوینی آن محسوب می شود و یا نتیجه عمل در برابر انسان است، کیفر بر اثر وضع قانون اعتباری صورت نمی گیرد ،بلکه باطن خود عمل موجب کیفر اوست. اگر کسی بر خلاف قانون راهنمایی و رانندگی، رانندگی کرد، ممکن است برابر خلاف و سرعت غیر مجاز جریمه شود. جریمه عقلا باید به اندازه میزان خلاف او باشد، ولی اگر خلاف و سرعت غیر مجاز باعث سقوط ماشین در دره گردید و راننده برای همیشه در زندگی ساقط نمود (که بدترین کیفر و پیامد وضعی عمل خلاف اوست) دیگر نمی شود گفت که چرا با این سرعت و خلاف،مرگ و نابودی برای او پیش آمد و این خلاف عدالت است.
عذاب های اخروی نیز شبیه به این است ؛یعنی نتیجه و پیامد تکوینی عمل گناه و کیفر آن عذاب دردناک است . در قرآن کریم فرمود: «لاتجزون الّا ما کنتم تعملون؛جز اعمال خود شما جزایی برای شما نیست».(3)
در این باره این بیان بسیار روشن گر است که قرآن کریم فرمود:
«یومَ ینفخُ فی الصورِ فتأتونَ أفواجاً؛(4) روزی که در صور دمیده می‌شود، پس فوج فوج به محشر درآیند».
از رسول خدا(ص) درباره این آیه پرسیده شد، حضرت گریه نمود که از اشک مبارک او دامنش‌تر شد، آن‌گاه فرمود :از مطلبی بزرگی پرسیدید، مردم در روز قیامت به دوازده گروه خواهند بود:
1ـ برخی که اهل فتنه‌انگیزی در میان مردم‌اند ،به صورت میمون محشور می‌شوند.
2ـ آن هایی که حرام‌خواری می‌کنند، به صورت خنزیر محشور می‌شوند.
3ـ آن هایی که حکم ظالمان می‌کنند ،به صورت نابینا محشور می‌شوند.
4ـ آن هایی که خودبزرگ‌بین و اهل عُجب‌اند، به صورت لال و گنگ محشور می‌شوند.
5ـ آن هایی که مردم را به نیکی دستور می‌دهند و خود اهل عمل نیستند، در حالی وارد محشر می‌شوند که زبان خود را می‌جوند و قی از دهان آنان فرو می‌ریزد.
6ـ کسانی که به دروغ شهادت می‌دهند، در حالی وارد محشر می‌شود که پارچه‌ای از آتش بر بدن آن ها گذاشته شده است.
7ـ برخی به گونه‌ای وارد می‌شوند که پاهای‌شان به پیشانه‌های آنان گیره خورده است، این ها کسانی‌اند که در لذت و شهوت‌رانی‌های حیوانی و غیر اخلاقی گرفتار بوده‌اند.
8ـ کسانی که وجوهات واجب و صدقات واجبه را نمی‌پردازند ،در حال مستی وارد می‌شوند و پیوسته از طرف راست و چپ به زمین می‌افتند.
9ـ کسانی که اهل غیبت و تجسس در امور شخصی مردم‌اند، در حالی وارد می‌شوند که لباس از آتش پوشیده‌اند.
10ـ آن هایی که اهل سخن‌چینی هستند ،در حالی وارد محشر می‌شوند که زبان‌های‌شان از پشت گردن‌شان بیرون زده است.
11ـ کسانی که در مساجد حرف دنیایی زده‌اند، در حال سکر و مستانه وارد محشر می‌شوند.
12ـ کسانی که اهل رباخواری هستند ،به صورت خنزیر وارد محشر می‌شوند».(5) با توجه به آنچه بیان شد به خوبی روشن خواهد شد که دلیل پیشیمانی انسان در قیامت چیست وچراوچگونه انسان از کار های بد ی خود پشیمان می شود .؟

پی نوشت:
1.جاثیه (45) آیه 21.
2. مجلسی . بحارالانوار ،نشر دار الاحیا لتراث العربی، بیروت، 1403 ق.ج3 ،ص90 ،
3. یس(36) آیه 54.
4. نبأ (78) آیه 18.
5.فیض . علم الیقین، نشر مبیدار . قم 1387 ش . ج 2، ص 908 ـ 909.

http://www.askdin.com/thread30977.html
جمع بندی _2
سوال : چرا انسانها در قیامت بابت کارهای اشتباهشون پشیمون میشن ؟؟؟

آیا اهل بهشت هم در قیامت پشیمان هستند!؟
پاسخ :
برای دست یابی به پاسخی روشن ناگزیر به بیان مقدمه ای هستیم.
بدون تردید مؤمنانی که عمل صالح انجام داده اند در بهشت آن چنان مشمول الطاف خداوند هستند که «هر چه بخواهند نزد پروردگارشان برای آنها فراهم است؛ لَهُمْ ما یشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ»[1] به این ترتیب پاداششان از هر نظر نامحدود است، چرا که جمله "لَهُمْ ما یشاؤُنَ" گویای همین حقیقت است و از آن جالب تر تعبیر "عند ربهم" می باشد که بیانگر لطف بی حساب خداوند در باره آنها است، چه موهبتی از این بالاتر که به مقام قرب خدا راه یابند؟ همان گونه که در باره شهداء می گوید: «بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یرْزَقُونَ؛ شهیأان زنده اند و نزد پروزدگارشان روزی می خورند.»[2]
درباره مؤمنان صاحب عمل صالح نیز می فرماید: "لهم ما یشاءون عند ربهم" بی جهت نیست که در پایان آیه می گوید "این است فضل بزرگ؛ ذلِک هُوَ الْفَضْلُ الْکبِیرُ"، البته شرح نعمت های بهشتی در بیان نمی گنجد، برای ما زندانیان جهان ماده قابل تصور نیست که بدانیم در جمله "لَهُمْ ما یشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ" چه مفاهیمی گنجانیده شده؟ مؤمنان چه چیزها می خواهند؟ و در جوار قرب خداوند چه الطافی یافت می شود؟
اصولا هنگامی که خداوند بزرگ چیزی را به عنوان فضل کبیر توصیف کند پیدا است به قدری عظمت دارد که هر چه فکر کنیم از آن بالاتر است. و به تعبیر دیگر این بندگان خالص کارشان به جایی می رسد که هر چه اراده کنند فراهم می شود، یعنی پرتوی از قدرت بی پایان پروردگار که «إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیئاً أَنْ یقُولَ لَهُ کنْ فَیکونُ»[3] در وجودشان پیدا می شود، چه فضیلت و موهبتی از این بالاتر![4]
از این رو در آخرت هیچ درد و رنج و ترس و اندوهی نیست و هر کس به جایگاهی که دارد خشنود است.
اما در این جا بیان دو نکته لازم به نظر می رسد.
الف. یکی از نام های قیامت "یوم الحسرة"[5] می باشد؛ یعنی تمام افراد(مگر خواص) در آن روز حسرت می خورند. بدکاران حسرت می خورند که چرا برای خود از خوبی ها نیندوختند و نیکوکاران نیز حسرت می خورند که چرا بیشتر نیندوختند.
ب. بهشتیان نیز در بهشت از غفلت هایی که داشتند و زمانی را که بدون یاد خدا بر آنها گذشت پشیمانند و این به آن معنا نیست که از جایگاهشان راضی نیستند، بلکه همۀ بهشتیان به مقام خود راضیند، بله با توجه به این که در آن جا شناخت ها کمال یافته و هر کس جایگاه بندگی و الاهی را بهتر از دنیا درک می کند، از این رو به اوقاتی را که در غفلت از خدا گذرانده پشیمان است.
برای نمونه به دو روایت اشاره می کنیم.
امام صادق علیه السلام روایت می کند که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «ما من قوم اجتمعوا فی مجلس فلم یذکروا اسم الله - عز و جل - و لم یصلوا علی نبیهم الا کان ذلک المجلس حسرة و وبالا علیهم؛ مجلسی که مردم در آن گردهم آیند و خدا را یاد نکنند و بر پیامبرشان درود نفرستند، مایه حسرت و و بال است.» [6]
«ان اهل الجنة لا یندمون علی شیء من امور الدنیا الا علی ساعة مرت بهم فی الدنیا لم یذکروا الله فیها؛ اهل بهشت بر هیچ یک از امور دنیا که از آنها فوت شده پشیمان نیستند، مگر بر ساعتی که بر آنان بدون یاد خدا گذشته باشد.»[7]

_____________
[1] شوری، 22.
[2] آل عمران، 169.
[3] یس، 82.
[4] مکارم . تفسیر نمونه، نشر دار الکتبالاسلامیه تهران . تهران . 1367 ش . ج‏20، ص405 و 406.
[5] مریم، 39.
[6] . کلینی، الکافی، نشر دار الاکتبالاسلامیه تهران 1380 ق ج2، ص360.
[7] . میرزا حسین نوری، مستدرک الوسائل،نشر دارالاحیا التراث آل البیت . قم 1403 ق ج1، ص382؛

موضوع قفل شده است