حضور همسر ابوبکر در غسل حضرت زهرا سلام الله علیها!

تب‌های اولیه

8 پستها / 0 جدید
آخرین ارسال
حضور همسر ابوبکر در غسل حضرت زهرا سلام الله علیها!

مولوی عبدالحمید گفته 

همسر ابوبکر یعنی اسماء بنت عمس در غسل حضرت زهرا سلام الله علیها شرکت داشته 

اولا: این حرف صحیحه

ثانیا: چرا اسماء با ابوبکر ازدواج کرده 

ثالثا: چرا حضرت علی علیه السلام او را شب غسل دادن راه داده

با نام و یاد دوست

 

 

 

 

 

 

کارشناس بحث: استاد عماد

سلام علیکم

شهادت حضرت زهرا (سلام الله علیها) لکه ننگی شده بر پیشمانی مسببان آن، لذا با هر وسیله ای به دنبال دروغ انگاری و کتمان آن هستند.

یکی از این وسایل عوام فریبی است،‌ غیر واقع نشان دادن یک چیز برای فریب کسانی که از تاریخ اطلاع ندادند.

یک موضوع را نصفه نیمه گفتن و توضیح کامل ندادن 

و از این قبیل شیطنت صفتی ها برای از بین بردن یک واقعیت

برای مثال جریان غدیر مانند خورشیدی بر آسمان تاریخ می درخشد و علامه امینی یازده جلد با توجه به منابع اهل سنت مدرک جمع آوری کرده. وقتی این خورشید را نمی شود خاموش کرد به دنبال ابرهای تیره شبهه افکنی می گردند تا روی خورشید را بپوشانند

از افاضات آقایان است که شما می گویید در هوای گرم غدیر اتفاق افتاده،‌ هجده ذی الحجه سال 10 هجری مصادف است با اواخر اسفند هوا گرم نبوده. خب گرم نبوده اصلا برف می باریده آیا داستان غدیر دورغ می شود؟

می گویید جمعیت 120 هزار نفر بوده،‌آن موقع چنین جمعیتی غیر ممکن است! خب غیر ممکن اصلا ده هزار نفر،‌ داستان غدیر دروغ می شود؟

جریان شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها نیزچنین است قصد دارند با ابرهای تیره شبهه جلو خورشید را بگیرند اما نمی توانند

همسر ابوبکر یعنی اسماء بنت عمس در غسل حضرت زهرا سلام الله علیها شرکت داشته 

اولا: این حرف صحیحه

بله این حرف صحیح است و مصداق بارز «كَلِمَةُ حَقٍّ يُرَادُ بِهَا بَاطِلٌ» 

گوینده قصد داشته تا با این حرف بگوید«رابطه حضرت علی علیه السلام با ابوبکر خوب بوده،‌ که همسرش در جریان غسل شرکت داشته و از این راه شهادت حضرت زهرا (سلام الله علیها) را انکار کند»

چرا نگویم:

اسماء چه بانوی بافضیلتی بوده که حضرت علی(علیه السلام) به ایشان اعتماد داشته و با آنکه ایشان در آن زمان همسر ابوبکر بوده باز در جریان غسل از او یاری جسته است!!

چرا نگویم اسماء مانند آسیه همسر فروعون عمل می کرده و در خانه دشمن اهل بیت(علیهم السلام) دوستدار اهل بوده 

اسماء عمیس 

ابتدا همسر جعفر بن ابی طالب بوده 

بعد از شهادت ایشان به همسری ابوبکر در آمد 

 و بعد از ابوبکر به همسری حضرت علی علیه السلام مفتخر شد

او همواره دوستدار اهل بیت علیهم السلام بود

علت این ازدواج با ابوبکر مشخص نیست! البته هم اشکالی هم بر این ازدواج وارد نیست که به دنبال توجیه باشیم، زیرا ابوبکر تا آن زمان یکی از مسلمانان است و اختلافی بین او و اهل بیت(علیهم السلام) به طور ظاهر دیده نمی شود. 

اما گزارش ها حکایت از هدف دیگری در این ازدواج می کنند. در صحیح مسلم گزارشی آمده که از علاقه اسماء نسبت به اهل بیت(علیهم السلام) و کراهت ابوبکر نسبت به این علاقه پس از ازدواج با وی خبر می دهد. بر مبنای این روایت در زمانی که این بانو همسر ابوبکر بود، چند تن از بنی هاشم با اسماء ملاقات کردند و ابوبکر ناراحت شده و به پیامبر(صلی الله علیه و آله) شکایت برد.(1) این بانوی گرامی در جریان فدک نیز طرفدار حضرت زهرا(سلام الله علیها) بود(2) از آنجا که بنابر برخی از اقوال این ازدواج به پیشنهاد پیامبر(صلی الله علیه و آله) صورت گرفت(3)، چه بسا هدف از این کار گماشتن شخصی در خانه ابوبکر برای آوردن خبرهای احتمالی باشد؛ زیرا طبق گزارش طبری شیعی، برخی از مخالفان غدیر، قصد ترور حضرت علی (علیه السلام) را داشتند که اسماء آن حضرت را از تصمیم آنان آگاه کرد.(4)

1. مسلم، بن حجاج نیشابوری، صحیح مسلم، محقق محمدفواد عبدالباقی، داراحیاء التراث العربیف بیروت، چاپ پنجم، ج4، ص1711
2. طبری، محمد بن جریر بن رستم شیعی، المسترشد فی امامه علی بن ابی طالب(علیه السلام)، محقق احمد محمودی، کوشانپور، قم، 1415ق، ص451
3. ابن حجر عسقلانی، احمد بن على بن حجر (م 852)، الإصابة فى تمييز الصحابة، تحقيق عادل احمد عبد الموجود و على محمد معوض، بيروت، دارالكتب العلمية، چاپ اول، 1415،ج‏8،ص15
4. طبری شیعی، پیشین، ص451

ثالثا: چرا حضرت علی علیه السلام او را شب غسل دادن راه داده

حضور اسماء در مراسم غسل حضرت زهرا سلام الله علیها و اجازه دادن حضرت علی(علیه السلام) به ایشان به شخصیت اسماء بر می گردد. ایشان بانوی بافضیلتی بوده که حضرت علی(علیه السلام) به ایشان اعتماد داشته و با آنکه ایشان در آن زمان همسر ابوبکر بوده باز در جریان غسل از او یاری جسته است!!

او همراه در خط اهل بیت(علیهم السلام) بود فرزند ایشان، محمد بن ابوبکر از یاران باوفای حضرت علی(علیه السلام) است که در رکاب حضرت به شهادت رسید. ایشان در دامان چنین مادری پرورش یافت و این مادر که خود علاقمند به اهل بیت(علیهم السلام) از نسل ابوبکر افرادی محب خاندان رسالت تربیت کرد. بنابر نقلی محمد نجابت را از مادرش اسماء به ارث  برده بود. او در هنگام بیعت با حضرت علی (علیه السلام) بیعت کرد و از ابوبکر برائت جست.(1) فرزند محمد بن ابوبکر،‌ شخصی به نام قاسم است که او نیز دوست دار اهل بیت(علیهم السلام) است و امام باقر(علیهم السلام) داماد اوست یعنی ام فروه مادر امام صادق (علیه السلام)، دختر قاسم بن محمد بن ابوبکر از نسل اسماء بنت عمیس است. نکته ای که به خوبی از هم عقیده نبودن اسماء با غاصبان خلافت خبر می دهد این است که در هنگام رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله) حامیان سقیفه ابتدا رحلت حضرت محمد(صلی الله علیه وآله) را انکار می کردند اما اسماء فرمود حضرت رحلت کرده است.(2)

منابع:
1. ابن سعد، طبقات، ج2، ص208
2. ابن سعد، طبقات کبری، ج8، ص218

اسماء بعد از ابوبکر با حضرت علی (علیه السلام) ازدواج کرده و فرزندی به نام یحیی از ایشان متولد شد. یعنی وی قبل و بعد از ابوبکر عروس بنی هاشم بود. قبل از ابوبکر همسر جعفر طیار و بعد از ابوبکر همسر حضرت علی (علیه السلام) (1) این بانو چنان به خاندان رسالت نزدیک بود که هنگام بیماری پیامبر(صلی الله علیه و آله) بر بالین حضرت حاضر بود.(2) اسماء از لسان ائمه اطهار(علیهم السلام) اهل بهشت خوانده شده است و ائمه ایشان را ستوده اند.(3) اسماء احادیثی در فضیلت اهل بیت(علیهم السلام) نقل کرده است. از جمله حدیث وزارت، حدیث منزلت، حدیث ردالشمس، سخاوت حضرت علی(علیه السلام) و نامیدن حضرت به صالح المومنین(4) و نیز وصف حضرت زهرا(سلام الله علیها) به حوریه انسیه(5) ارتباط و علاقه اسما به اهل بیت (علیهم السلام) تا آنجا پیش رفت حضرت زهرا(سلام الله علیها) ایشان را مادر خطاب می کرد(6) و علی(علیه السلام) لوح «انا مدینه العلم و علی بابها» را به ایشان سپرد تا محافظت کند.(7)

 

منابع:
1. ابن سعد، طبقات کبری، ج8، ص218-223
2. بلاذری، انساب الاشراف،‌ج1، ص545
3. کشی، معرفه الرجال، اختیار طوسی، ج1، ص4-3؛ شیخ صدوق، خصال، ج1، 63؛ علامه مجلسی،‌ بحارالانوار، ج22،‌ص195
4. کوفی، مناقب امیرالمومنین، ج1، ص303، 503، جلد2،ص 69و 518و 491
5. طبری شیعی، دلائل الائمه، ص148
6. مجلسی، بحارالانوار، ج78، ص256
7. ابن شهرآشوب، مناقب، ج2، ص313